Karl Aage Præst, również pisane Carl Aage Præst (ur. 26 lutego 1922 w Kopenhadze, zm. 19 listopada 2011 w Frederiksbergu)[1] – duński piłkarz występujący na pozycji lewoskrzydłowego. Dwukrotny zwycięzca Serie A z włoskim Juventusem. Rozegrał 24 mecze i strzelił 17 bramek[2] dla reprezentacji Danii. Zdobywca brązowego medalu na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1948. Członek Duńskiej Galerii Sław (Fodboldens Hall of Fame[a])[3].

Karl Aage Præst
Ilustracja
Præst, 1951–52, Juventus
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1922
Kopenhaga
Data i miejsce śmierci 19 listopada 2011
Frederiksberg
Pozycja Lewoskrzydłowy
Kariera juniorska
Lata Klub
1936–1940 Østerbros Boldklub
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1940–1949 Østerbros Boldklub ? (?)
1949–1956 Juventus F.C. 232 (51)
1956–1957 S.S. Lazio 7 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1945–1949  Dania 24 (17)

ŻyciorysEdytuj

Karl Aage Præst urodził się w Kopenhadze 26 września 1922 roku. Dorastał w Det Kongelige Opfostringshus[b][4], gdzie w 1936 roku powstała młodzieżowa sekcja klubu piłkarskiego Østerbros Boldklub (ØB). Karl był wśród pierwszych chłopców, którzy zasilili jego szeregi[5]. W seniorskiej drużynie zadebiutował w 1940 roku. Grał tam z późniejszym reprezentantem Danii Helge Bronée. Præst został uznany za talent światowej klasy, z doskonałym dryblingiem, precyzyjnym podaniem i dobrym strzałem na bramkę[6]. W barwach ØB zaliczył około 250 występów[potrzebny przypis]. Debiut w reprezentacji Danii zaliczył w czerwcu 1945 roku[7]. W maju 1947 roku został wybrany do drużyny XI Europy, która przegrała 1-6 z reprezentacją Wielkiej Brytanii. Nie wyszedł jednak na murawę, ponieważ zgodnie z zasadami meczu na boisku w zespole XI Europy nie mogły znajdować się dwie osoby z tego samego kraju, a w podstawowym składzie występował już Duńczyk Poul Petersen. Præst miał małe szanse na grę[8], gdyż zmiany mogły być dokonane wyłącznie w przypadku kontuzji[c].

Karl Aage Præst był członkiem duńskiej drużyny na letnich igrzyskach Olimpijskich 1948 w Londynie, gdzie zagrał cztery mecze i strzelił dwa gole, a Dania zdobyła brązowy medal[9]. Po igrzyskach Præst podpisał profesjonalny kontrakt z włoskim klubem Juventus F.C., i tym samym musiał zakończyć reprezentacyjną karierę; po podpisaniu profesjonalnego kontraktu zakazana była gra w amatorskich drużynach, takich jak reprezentacja Danii. W tamtych czasach Duński Związek Piłki Nożnej (duń. Dansk Boldspil-Union) nagradzał piłkarzy, którzy rozegrali 25 meczów złotym zegarkiem, a Præst miał ich tylko 24. Związek zrobił dla Præsta wyjątek i uznał mu mecz XI Europy z reprezentacją Wielkiej Brytanii wiedząc, że już nigdy nie zagra w narodowych barwach[8].

Z Juventusem Præst zdobył mistrzostwo Serie A w sezonach 1949-50 i 1951-52. Choć w amatorskiej Danii uważano go za bardzo szybkiego piłkarza, to we Włoszech był wolniejszy od większości włoskich obrońców. Pojedynki wygrywał dzięki swojemu dryblingowi[6]. W Juventusie Præst grał ze swoimi rodakami Johnem Hansenem i Karlem Ааgе Hansenem. Jego drybling i dokładne dośrodkowanie były kluczowe w uzyskaniu przez Hansena tytułu króla strzelców w sezonie 1951-52[6]. W latach 1949-1956 Præst zagrał 232 mecze w Serie A i strzelił 51 bramek[10]. W 1956 roku przeszedł do ligowego rywala S.S. Lazio. Zagrał w siedmiu meczach zanim zakończył swoje występy w Serie A w 1957 roku[10]. Po powrocie do Danii status byłego zawodowca wciąż nie pozwalał występować Præstowi w duńskich ligach. Karl wraz z Johnem Hansenem kupili domy w Liseleje, popularnym kurorcie położonym ok. 60 km na północ od Kopenhagi. Rezydencja Præsta stała się miejscem spotkania drużyny z Igrzysk Olimpijskich 1948. Zebrany zespół składał się zarówno z amatorów i byłych profesjonalistów i rozegrał szereg nieoficjalnych meczów, przyciągając tłumy na trybuny[6]. To zmusiło DBU do podjęcia decyzji o wprowadzeniu dwuletniej kwarantanny, po upływie której byli profesjonaliści mieli możliwość powrotu do rozgrywek w Danii[11]. W listopadzie 2008 roku Præst został wprowadzony do Duńskiej Galerii Sław (Fodboldens Hall of Fame[a]), za jego osiągnięcia z Juventusem i reprezentacją Danii[3]. Zmarł 11 listopada 2011 roku w wieku 81 lat[1].

OsiągnięciaEdytuj

KluboweEdytuj

ReprezentacyjneEdytuj

IndywidualneEdytuj

  • Fodboldens Hall of Fame: 2008

UwagiEdytuj

  1. a b piłkarska galeria sław utworzona w 2006 roku celem uhonorowania najlepszych piłkarzy w historii duńskiej piłki. Corocznie dla wyłonionego laureata przyznawana jest statuetka.
  2. szkoła z internatem w dzielnicy Christianshavn, założona 1 października 1753 roku przez Fryderyka V Oldenburga.
  3. ewentualna zmiana kontuzjowanego zawodnika dotyczyła tylko tego specjalnego meczu, ponieważ w końcówce lat 40-tych i na początku 50-tych były one zabronione, a w przypadku kontuzji zawodnika drużyna grała w osłabieniu. Dopiero w 1953 roku w kwalifikacjach do MŚ 1954 dopuszczono jedną zmianę. W samych finałach mistrzostw zmiany dopuszczono po raz pierwszy w 1970 roku. Pierwszym zmienionym zawodnikiem w historii MŚ był reprezentant Związku Radzieckiego Anatolij Puzacz.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Juventus legend Carl Aage Praest dies aged 89 (ang.). goal.com, 2011-11-21. [dostęp 2016-06-05].
  2. Karel Stokkermans, Roberto Mamrud: Denmark - Record International Players - Appearances for Denmark National Team (ang.). rsssf.com, 2016-04-14. [dostęp 2016-06-05].
  3. a b Dansk Fodbold Award (duń.). dbu.dk. [dostęp 2016-06-05].
  4. Marianne Krogh Andersen: Farvel til Skorpeskolen (duń.). cykelkurt.com, 2005-08-12. [dostęp 2016-06-05].
  5. Østerbro Boldklub - Klubbens historie (duń.). dbukoebenhavn.dk, 2012-02-12. [dostęp 2016-06-05].
  6. a b c d Knud Lundberg: Dansk Fodbold. T. 1. Fra Breslau til Bronceholdet. Copenhagen: Rhodos, 1986, s. 14–15. ISBN 87-7245-132-7. (ang.)
  7. Carl Aage Praest (duń.). dbu.dk. [dostęp 2016-06-05].
  8. a b Carl Aage Praest (duń.). dbu.dk. [dostęp 2016-06-05].
  9. Carl Aage Praest (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-06-05].
  10. a b Davide Rota, Roberto di Maggio: Danish Players in Italy (ang.). rsssf.com, 2005-01-02. [dostęp 2016-06-05].
  11. Steen Ankerdal: Landsholdet. Aschehoug, 2006, s. 115. ISBN 978-87-11-11805-4.