Karl Mewis

Karl Mewis (ur. 22 listopada 1907 w Hann. Münden, zm. 3 stycznia 1987 w Berlinie) – niemiecki działacz partyjny, przewodniczący Państwowej Komisji Planowania NRD (1961–1963), ambasador w Polsce (1963–1968).

Karl Mewis
Ilustracja
Karl Mewis
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1907
Hann. Münden
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1987
Berlin
I Sekretarz KO SED w Rostocku
Okres od 1952
do 1961
Przynależność polityczna SED
Następca Harry Tisch
Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania NRD
Okres od 1961
do 1963
Przynależność polityczna SED
Poprzednik Bruno Leuschner
Następca Erich Apel
Ambasador NRD w Polsce
Okres od 1963
do 1968
Przynależność polityczna SED
Poprzednik Richard Gyptner
Następca Rudolf Rossmeisl

ŻyciorysEdytuj

Z zawodu był ślusarzem zatrudnionym na kolei. W 1922 przystąpił do Socjalistycznego Związku Młodzieży Robotniczej (Sozialistische Arbeiterjugend, SAJ), następnie do Komunistycznego Związku Młodzieży Niemiec (Kommunistischer Jugendverband Deutschlands, KJVD; był m.in. jego przewodniczącym w Hesji-Waldeck), a w 1924 został członkiem KPD. W latach 1932–1934 uczęszczał do Międzynarodowej Szkoły Leninowskiej w Moskwie. Od 1935 był kandydatem, a w 1939 uzyskał członkostwo w Komitecie Centralnym KPD. Po 1936 znalazł się na emigracji, był m.in. dowódcą Brygad Międzynarodowych w Hiszpanii (1937–1938). W czasie II wojny światowej stał na czele sekcji KPD w Szwecji (był internowany w Smedsbo).

W 1945 znalazł się w Berlinie, zasiadając w Radzie Miejskiej oraz sekretariacie SED. W 1950 uzyskał po raz pierwszy mandat posła do Izby Ludowej, którym pozostał do 1963.

W latach 50. sprawował funkcję I sekretarza SED w okręgu Rostock, gdzie bezskutecznie wprowadzał kolektywizację rolnictwa (1952-1961). Z jego inicjatywy zbudowano port zamorski w Rostocku oraz ogłoszono po raz pierwszy Bałtycki Tydzień Rostocki (Rostocker Ostseewoche).

W latach 1952–1981 był członkiem Komitetu Centralnego, a od 1958 do 1963 zastępcą członka (kandydatem) Biura Politycznego KC SED. W latach 60. zasiadał w Radzie Państwa NRD (1960–1963), sprawował także funkcję przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania NRD (1961–1963) oraz członka Prezydium Rady Ministrów. Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowym osiedlu kierownictwa NRD - Osiedlu Leśnym pod Bernau.

W 1963 został usunięty z zajmowanych funkcji w związku z udziałem w rzekomym ruchu opozycyjnym wobec Waltera Ulbrichta i skierowany na placówkę do Warszawy, gdzie reprezentował NRD jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny (1963–1968). Po powrocie do kraju rozpoczął współpracę naukową z Instytutem Marksizmu-Leninizmu przy KC SED.

Zmarł w 1987. Urna z jego prochami została złożona w Miejscu Pamięci Socjalistów (Gedenkstätte der Sozialisten) na Centralnym Cmentarzu Friedrichsfelde w dzielnicy Berlin-Lichtenberg.

Uhonorowany licznymi odznaczeniami m.in. Orderem Karla Marksa oraz Orderem Zasługi dla Ojczyzny. Był honorowym obywatelem Rostocku, jednak po 1990 odebrano mu tę godność.

BibliografiaEdytuj

  • Wer war wer in der DDR? 4. Ausgabe. Ch. Links Verlag, Berlin 2006, ​ISBN 3-86153-364-2​, Band 2.