Otwórz menu główne

Karol Antoniewicz

misjonarz jezuita, poeta

Karol Bołoz Antoniewicz, SJ, herbu własnego (ur. 6 listopada 1807 w Skwarzawie, zm. 14 listopada 1852 w Obrze) – polski duchowny katolicki, jezuita, poeta[1].

Karol Antoniewicz
Ilustracja
Herb Karol Antoniewicz
Data i miejsce urodzenia 1807-11-066 listopada 1807
Skwarzawa
Data i miejsce śmierci 1852-11-1414 listopada 1852
Obra
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Jezuici
Prezbiterat 1844

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 6 listopada 1807 w Skwarzawie w ormiańskiej rodzinie Józefa i Józefy z Nikorowiczów[2][3]. W 1827 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie we Lwowie. Brał czynny udział w powstaniu listopadowym. W 1833 wstąpił w związek małżeński z Zofią Nikorowicz i miał z nią pięcioro dzieci. Po przedwczesnej śmierci wszystkich swoich dzieci opiekował się chorymi i opuszczonymi, zamieniając swój dwór w Skwarzawie na szkołę i szpital. Wraz z żoną podjął decyzję o rozstaniu, po czym wstąpił do zakonu jezuitów w Starej Wsi[4] (małżonka wstąpiła do zakonu sióstr miłosierdzia i wkrótce potem zmarła).

DziałalnośćEdytuj

Zasłynął jako kaznodzieja i misjonarz, szczególnie podczas rozruchów chłopskich w 1846 r. zwalczał pijaństwo oraz inicjował akcje charytatywne. Po rozproszeniu jezuitów galicyjskich w 1848 r. głosił kazania w Krakowie, na Podkarpaciu, na Śląsku, a w końcu w Poznańskiem. Zorganizował w Obrze placówkę jezuicką, której był pierwszym przełożonym. Niosąc pomoc zarażonym na cholerę, sam padł ofiarą epidemii.

DokonaniaEdytuj

Pozostawił bogatą spuściznę literacką: opowiadania, listy i poezje. Jest autorem popularnych pieśni religijnych:

  • „Biedny, kto Ciebie nie zna od powicia”;
  • Chwalcie łąki umajone”;
  • „Do Betlejemu pełni radości” (kolęda);
  • „Nazareński śliczny kwiecie”;
  • „Nie opuszczaj nas”;
  • „O Józefie uwielbiony”;
  • „O Maryjo, przyjm w ofierze”;
  • „Panie, w ofierze Tobie dzisiaj składam”

oraz wielu innych. Tuż przed wstąpieniem do zakonu napisał utwór – pieśń, która jest wyrazem ludzkiego „łez padołu” i jednocześnie osobistym wyrazem wiary, nadziei i miłości – „W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie”.

W poezji Antoniewicza dominują trzy wątki ideowo tematyczne: świadome przeżywanie łaski dziecięctwa Bożego, akceptacja cierpienia jako ważnego elementu chrześcijańskiego życia oraz żarliwa miłość i kult do Najświętszej Maryi Panny. Ostatnim dziełem, dokończonym już po śmierci autora przez jednego z jego braci duchownych, jest „Żłobek” – kolęda dla dzieci. Książka została wydana po raz pierwszy w Poznaniu nakładem L. Merzbacha w 1857 roku.

TwórczośćEdytuj

  • 1. wiersz: Antoniewicz Karol Bołoz: Już majowe świecą zorze... Gazeta Niedzielna 1990
  • 2. wiersz: Antoniewicz Karol Bołoz: Kwiat nadziei, kwiat miłości... Gazeta Niedzielna 1990
  • 3. wiersz: Antoniewicz Karol Bołoz: Majowe kwiecie, Gazeta Niedzielna 1992
  • 4. wiersz: Antoniewicz Karol Bołoz: Majowe kwiecie, Gazeta Niedzielna 1994
  • 5. wiersz: Antoniewicz Karol Bołoz: Ona czuwać będzie... Gazeta Niedzielna 1990

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj