Otwórz menu główne

Karol Durski-Trzaska

Karol Durski-Trzaska (ur. 6 września 1849 w Spasie, zm. 15 sierpnia 1935 w Wadowicach) – Feldmarschalleutnant cesarskiej i królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego.

Karol Durski-Trzaska
Carl Ritter Durski von Trzasko
Ilustracja
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 6 września 1849
Spas
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1935
Wadowice
Przebieg służby
Lata służby 1868-1916, 1919-1921
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Komenda Legionów Polskich
Okręg Generalny „Warszawa”
Ogólna Komisja Weryfikacyjna
Stanowiska komendant Legionów Polskich
dowódca okręgu generalnego
przewodniczący komisji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Kriegsmedaille.jpg Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

ŻyciorysEdytuj

W latach 1864-1868 słuchacz Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Hranicach (niem. Mährisch Weißkirchen). Od 1 października 1868 służył w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1893 roku został przeniesiony do Pułku Artylerii Dywizyjnej Nr 8 w Radgersburgu[1]. W 1895 roku został przeniesiony do Pułku Artylerii Dywizyjnej Nr 32 we Lwowie[2]. W 1899 roku został przeniesiony do Pułku Artylerii Dywizyjnej Nr 28 w Przemyślu na stanowisko komendanta pułku[3]. W kwietniu 1904 roku został przeniesiony do Pułku Artylerii Korpuśnej Nr 11 we Lwowie na stanowisko komendanta pułku[4]. 9 listopada 1907 roku awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 listopada 1907 roku[5] i został mianowany komendantem 6 Brygady Artylerii w Koszycach[4].

30 września 1908 przeszedł na emeryturę w stopniu generała majora. 16 maja 1912 roku został mianowany tytularnym marszałkiem polnym porucznikiem (Feldmarschalleutnant) [5].

W chwili wybuchu I wojny światowej powołany został do służby czynnej. Od 23 września 1914 do grudnia 1915 był komendantem Legionów Polskich z ramienia Austrii. 24 grudnia 1915 roku został mianowany rzeczywistym marszałkiem polnym porucznikiem[6][7]. 16 marca 1916 roku został ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

Od marca 1919 roku służył w Wojsku Polskim. Do 20 września 1920 roku dowodził Okręgiem Generalnym „Warszawa”[8]. Był także członkiem Rady Wojennej. Z dniem 1 października 1920 roku Minister Spraw Wojskowych powierzył mu synekurę, w postaci urzędu Inspektora Instytucji Oficerskich[9]. 21 grudnia 1920 roku został mianowany przewodniczącym Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej[10]. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała broni[11][12]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała broni[13].

Mieszkał w Gniewie i Wadowicach, gdzie zmarł. Żonaty z Anną Edlbacher, z którą miał dwie córki i dwóch synów, oficerów Wojska Polskiego[14][15]. Syn Antoni był pułkownikiem WP.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 773.
  2. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1896 ↓, s. 775.
  3. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1900 ↓, s. 841.
  4. a b Rydel 2001 ↓, s. 192.
  5. a b Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40.
  6. Rydel 2001 ↓, s. 193.
  7. Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40 wg autora awansowany 1 stycznia 1916 roku.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 6 października 1920 roku, s. 970.
  9. Dz.Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 12 października 1920 roku, s. 823.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1440.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, s. 96.
  12. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 24 wg autorów został przeniesiony w stan spoczynku w lipcu 1922 roku.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  14. Stawecki 1994 ↓, s. 106.
  15. Rydel 2001 ↓, s. 192 wg autora miał troje dzieci.
  16. a b c d e f g h i j Waldemar Bałda: Karol Trzaska-Durski: Zwierzchnictwo nad Piłsudskim przerwało jego karierę. nowahistoria.interia.pl, 2014-12-27. [dostęp 2017-08-27].
  17. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  18. Adolf Nowaczyński, Dokumenty historyczne z wojny europejskiej, z. 1. Warszawa 1922, s. 42.

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1894. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1894.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1896. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1895.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1900. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1899.
  • Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Śląska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2017-03-05].
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1.
  • Antonio Schmidt-Brentano: Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918. Wiedeń: Austriackie Archiwum Państwowe, 2007.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
  • Otton Laskowski: Encyklopedia wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, 1931.