Otwórz menu główne

Karol Reinhold Fanslau, pierwotnie Fanzlau[1] (ur. 12 stycznia 1895 w Kłuśnie, zm. 17 maja 1944 pod Monte Cassino) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Karol Fanslau
Karol Fanzlau
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1895
Kłuśno
Data i miejsce śmierci 17 maja 1944
Monte Cassino
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 86 Pułk Piechoty,
49 Pułk Piechoty,
Batalion „Różan”,
115 Pułk Piechoty,
3 Batalion Strzelców Karpackich,
4 Batalion Strzelców Karpackich
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania śródziemnomorska: bitwa o Monte Cassino)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Karol Reinhold Fanslau[2] urodził się 12 stycznia 1895 w Kłuśnie[3].

Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5], a następnie na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[6]. W latach 20. był oficerem 86 pułku piechoty w Mołodecznie[7][8][9]. W 1932 był oficerem 49 pułku piechoty w Kołomyi[10]. Później został awansowany na stopień majora. Po sformowaniu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”, improwizowanej we wrześniu 1938 w celu rewindykacji Zaolzia, został dowódcą batalionu „Różan” (Batalion Manewrowy Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie (od 3 października zastąpiony przez 2 Morski batalion strzelców).

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy I batalionu 115 pułku piechoty. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W stopniu majora był zastępcą dowódcy 3 batalionu Strzelców Karpackich, działającego w składzie 2 Korpusu Polskiego. Awansowany na stopień podpułkownika od 4 lipca 1943 był dowódcą 4 batalionu Strzelców Karpackich[11]. Podczas bitwy o Monte Cassino poległ 17 maja 1944 podczas zdobywania wzniesienia nr 593 (Góra Ofiarna) dowodząc atakiem[12][13] (przejmujący po nim dowodzenie pułkiem mjr Józef Stojewski-Rybczyński poległ wkrótce potem tego samego dnia). Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino[3][14].

OdznaczenieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia i nazwiska z „Karol Kanzlau” na „Karol Reinhold Fanslau”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 361, 26 stycznia 1934. 
  2. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 wskazywały formę nazwiska Fanzlau.
  3. a b Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 181.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 445.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 324.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 228.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 387.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 100.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 68, 577.
  11. Kronika 3 DSK 1943 ↓, s. 37.
  12. Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 263, 266. ISBN 978-83-11-11496-8.
  13. Peter Caddick-Adams: Monte Cassino. Piekło dziesięciu armii. Kraków: Znak, 2014. ISBN 978-83-240-3004-0.
  14. Karol Fanslau. polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-05-18].
  15. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2018-05-19].

BibliografiaEdytuj