Karol Fryderyk Holsztyński

Karol Fryderyk Holsztyński

Karol Fryderyk (ur. 29 kwietnia 1700 w Sztokholmie; zm. 18 czerwca 1739 w Rolfshagen) – książę holsztyński, mąż Anny Romanowej, od ich syna Piotra III, władcy Rosji pochodzili z dynastii Romanow-Holstein-Gottorp.

ŻyciorysEdytuj

W 1718 roku jako syn Fryderyka IV Holsztyńskiego był obok księcia Fryderyka Heskiego obdarzonego nominalnym tytułem generalissimusa najpoważniejszym kandydatem do objęcia tronu Szwecji po bezdzietnym Karolu XII.[1] Jako syn siostry króla miał większe szanse niż książę Fryderyk. Karol XII darzył swego siostrzeńca pewną sympatią, choć nic w kwestii sukcesji nie było jeszcze przesądzone. Ostatecznie Rada Królewska 6 grudnia 1718 roku oddaliła pretensje Karola Fryderyka do tronu. Prawo następstwa tronu przyznano siostrze Karola XII, Ulryce Eleonorze[2].

1 czerwca 1725 w Petersburgu Karol Fryderyk poślubił Annę Piotrowną, starszą córkę Piotra I i Katarzyny I. W ten sposób stał się zięciem samodzielnie panującej cesarzowej. Od czasu zawarcia małżeństwa książę przebywał na dworze petersburskim. Stał na czele partii holsztyńskiej, powiązanej z niemieckimi interesami. Inspirował antyduńskie i antyangielskie działania polityki rosyjskiej[3].

Karol Fryderyk wraz z Anną zostali członkiem specjalnie utworzonej 6-osobowej Najwyższej Tajnej Rady, będącej organem doradczym cesarzowej Katarzyny I. Przywódcą Tajnej Rady i faktycznym konstruktorem polityki rosyjskiej był książę Aleksander Mienszykow, ale książę Karol Fryderyk uchodził za ważnego członka tej grupy.[4]

W 1727 r. umierająca teściowa Karola Fryderyka wyznaczyła na swego następcę Piotra II, pomijając obie córki - Annę i Elżbietę.

Anna wraz z mężem weszła w skład dziewięciu regentów rządzących Rosją w imieniu małoletniego Piotra II.

Ze związku z Anną miał urodzonego w 1728 r. jedynego syna księcia Karola Piotra Ulryka, późniejszego cara Piotra III. W maju 1727 r. został wdowcem.

Karol Fryderyk nie był dobrym ojcem. Trzymał syna żelazną ręką. Mały Karol Piotr Ulryk spędzał całe dnie w koszarach zamkowych w towarzystwie oficerów i ordynansów[5].

Był fundatorem Orderu św. Anny w 1735, którego dewizą były słowa Amantibus Justitiam Pietatem Fidem (kochającym sprawiedliwość, uczciwość, wiarę)[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Anusik, Karol XII, Wrocław 2006, s. 356
  2. Zbigniew Anusik, op. cit., s. 365
  3. Andrzej Andrusiewicz, Carowie i Cesarze Rosji. Szkice biograficzne., Warszawa 2001, s. 197
  4. Andrzej Andrusiewicz, op. cit., s. 195
  5. Gudrun Zieger, Tajemnice rodu Romanowów, Warszawa 2000, s. 150
  6. Jakob Johann Sievers: Jak doprowadziłem do drugiego rozbioru Polski. Poznań, Interim, 1992, s. 227

BibliografiaEdytuj

  • Zbigniew Anusik, Karol XII, Wrocław 2006, ​ISBN 83-04-04735-7​.
  • Władysław A. Serczyk, Piotr Wielki, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 2003.
  • Andrzej Andrusiewicz, Carowie i Cesarze Rosji. Szkice biograficzne., Warszawa 2001.
  • Gudrun Zieger, Tajemnice rodu Romanowów, Warszawa 2000, ​ISBN 83-7227-440-1​.
  • Elena Palmer, Peter III. Der Prinz von Holstein, Erfurt: Sutton, 2005, ISBN 3-89702-788-7, OCLC 76509535.