Otwórz menu główne

Karol Józef Pasternak (ur. 21 stycznia 1893, zm. w 1958 we Wrocławiu) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Karol Pasternak
Ilustracja
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data urodzenia 21 stycznia 1893
Data i miejsce śmierci 1958
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Wojsko Polskie we Francji (1939–1940)
Jednostki pociąg pancerny „Kozak”,
4 Pułk Artylerii Polowej,
27 Pułk Artylerii Polowej,
16 Pułk Artylerii Lekkiej,
5 Dywizjon Artylerii Konnej,
28 Pułk Artylerii Lekkiej,
45 Dywizja Piechoty,
3 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca pociągu pancernego
dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Grupa oficerów 5 Dywizjonu Artylerii Konnej z dowódcą Krakowskiej Brygady Kawalerii płk. Zygmuntem Piaseckim (siedzi z prawej). Następnie stoją: por. Stefan Dąbrowski, ppłk Karol Pasternak, mjr Józef Korus

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 21 stycznia 1893. Podczas wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika pełnił służbę w szeregach grupy wypadowej ppłk. Juliusza Swobody działającej od 21 listopada 1918, której żołnierze w Ustrzykach Dolnych przejęli pozostawiony przez Ukraińców pociąg towarowy i wycofując się zabrali go do Leska[1]. Pasternak został dowódcą pociągu[2][3], przekierował haubice na platformach, a pociąg uczestniczył następnego dnia w ponownym zajęciu Ustrzyk, zaś w kolejnych dniach porucznik zawnioskował do Fabryki Maszyn i Wagonów w Sanoku o przygotowanie prowizorycznego pociągu „Kozak”[4]. W marcu 1920 był porucznikiem 4 pułku artylerii polowej i przebywał w polu podczas wojny polsko-bolszewickiej (w tym czasie przekazał podziękowania lekarzowi-ginekologowi z Sanoka, kpt. dr. Stanisławowi Domańskiemu, za przeprowadzenie operacji ratującej życie jego żonie i dziecku)[5]. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari[6]. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7].

Po wojnie pozostawał oficerem 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu, w którym w 1923 był p.o. dowódcy I dywizjonu[8]. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[9][10]. W 1924 był etatowym dowódcą I dywizjonu w macierzystym pułku[11]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko kwatermistrza pułku[12][13]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do dowództwa 9 Grupy Artylerii w Brześciu na stanowisko I oficera sztabu[14]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 16 pułku artylerii polowej (od 1932 roku – 16 pułk artylerii lekkiej) w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. Od 5 lipca do 7 września 1933 roku w zastępstwie był dowódcą pułku[16]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii[17]. Dowodził 5 dywizjonem artylerii konnej w Krakowie, później 28 pułkiem artylerii lekkiej w Zajezierzu od 29 grudnia 1938 do sierpnia 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowe w stopniu podpułkownika był dowódcą artylerii dywizyjnej 45 Dywizji Piechoty. Po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W 1940 pełnił funkcję dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej[18]. Zmarł w 1958 we Wrocławiu[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5.
  2. a b Edward Zając: Jak Sanok wybił się na niepodległość. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1995, s. 25. ISBN 83-901466-3-0.
  3. Andrzej Olejko. Śladami lotnej i „Kozaka”. „Tygodnik Sanocki”. Nr 45 (521), s. 7, 9 listopada 2001. 
  4. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5-6.
  5. Nadesłane. Podziękowanie. „Ziemia Sanocka”. 33, s. 4, 4 kwietnia 1920. 
  6. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 24.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 816.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 421.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 740.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 453.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 644.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 146.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 401.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 109.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 16.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 684.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  18. Szczurowski 2001 ↓, s. 58.
  19. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1937. 

BibliografiaEdytuj