Karol Pasternak

Karol Józef Pasternak (ur. 21 stycznia 1893, zm. w 1958 we Wrocławiu) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Karol Pasternak
Ilustracja
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data urodzenia 21 stycznia 1893
Data i miejsce śmierci 1958
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Wojsko Polskie we Francji (1939–1940)
Jednostki pociąg pancerny „Kozak”,
4 Pułk Artylerii Polowej,
27 Pułk Artylerii Polowej,
16 Pułk Artylerii Lekkiej,
5 Dywizjon Artylerii Konnej,
28 Pułk Artylerii Lekkiej,
45 Dywizja Piechoty,
3 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca pociągu pancernego
dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Grupa oficerów 5 Dywizjonu Artylerii Konnej z dowódcą Krakowskiej Brygady Kawalerii płk. Zygmuntem Piaseckim (siedzi z prawej). Następnie stoją: por. Stefan Dąbrowski, ppłk Karol Pasternak, mjr Józef Korus

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 21 stycznia 1893. Podczas wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika pełnił służbę w szeregach grupy wypadowej ppłk. Juliusza Swobody działającej od 21 listopada 1918, której żołnierze w Ustrzykach Dolnych przejęli pozostawiony przez Ukraińców pociąg towarowy i wycofując się zabrali go do Leska[1]. Pasternak został dowódcą pociągu[2][3], przekierował haubice na platformach, a pociąg uczestniczył następnego dnia w ponownym zajęciu Ustrzyk, zaś w kolejnych dniach porucznik zawnioskował do Fabryki Maszyn i Wagonów w Sanoku o przygotowanie prowizorycznego pociągu „Kozak”[4]. W marcu 1920 był porucznikiem 4 pułku artylerii polowej i przebywał w polu podczas wojny polsko-bolszewickiej (w tym czasie przekazał podziękowania lekarzowi-ginekologowi z Sanoka, kpt. dr. Stanisławowi Domańskiemu, za przeprowadzenie operacji ratującej życie jego żonie i dziecku)[5]. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari[6]. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7].

Po wojnie pozostawał oficerem 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu, w którym w 1923 był p.o. dowódcy I dywizjonu[8]. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[9][10]. W 1924 był etatowym dowódcą I dywizjonu w macierzystym pułku[11]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko kwatermistrza pułku[12][13]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do dowództwa 9 Grupy Artylerii w Brześciu na stanowisko I oficera sztabu[14]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 16 pułku artylerii polowej (od 1932 roku – 16 pułk artylerii lekkiej) w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. Od 5 lipca do 7 września 1933 roku w zastępstwie był dowódcą pułku[16]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii[17][18]. Dowodził 5 dywizjonem artylerii konnej w Krakowie, później 28 pułkiem artylerii lekkiej w Zajezierzu od 29 grudnia 1938 do sierpnia 1939[19].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowe w stopniu podpułkownika był dowódcą artylerii dywizyjnej 45 Dywizji Piechoty. Po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W 1940 pełnił funkcję dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej[20]. Zmarł w 1958 we Wrocławiu[2].

Był żonaty z Anną, siostrą Kazimierza Poschingera (także oficera Wojska Polskiego)[21].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5.
  2. a b Zając 1995 ↓, s. 25.
  3. Andrzej Olejko. Śladami lotnej i „Kozaka”. „Tygodnik Sanocki”. Nr 45 (521), s. 7, 9 listopada 2001. 
  4. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5-6.
  5. Nadesłane. Podziękowanie. „Ziemia Sanocka”. 33, s. 4, 4 kwietnia 1920. 
  6. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 24.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 816.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 421.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 740.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 453.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 644.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 146.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 401.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 109.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 16.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 684.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  18. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 158.
  19. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 744.
  20. Szczurowski 2001 ↓, s. 58.
  21. Adam Mękarski, Dorota Mękarska. Tajemnice archiwum dra Kazimierza Niedzielskiego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 46 (1400), s. 16, 16 listopada 2019. 
  22. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1937. 
  23. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.

BibliografiaEdytuj