Karol Pomianowski

Karol Pomianowski (ur. 29 września 1874 we Lwowie, zm. 2 lipca 1948 w Rabce[1]) – polski profesor hydrotechniki, inicjator budowy zapory na Dunajcu w Rożnowie, pierwszy dziekan Wydziału Inżynierii Lądowej na polskiej Politechnice Gdańskiej.

Karol Pomianowski
Data i miejsce urodzenia 29 września 1874
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1948
Rabka
profesor nadzwyczajny
Alma Mater Politechnika Gdańska
Uczelnia Politechnika Gdańska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Lata naukiEdytuj

Po ukończeniu II Gimnazjum Klasycznego we Lwowie, w 1894 r. rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W 1900 r. uzyskał dyplom inżyniera drogowego.

Działalność naukowaEdytuj

Od 1914 r. był profesorem Szkoły Politechnicznej we Lwowie (późniejszej Politechniki Lwowskiej), od 1918 r. Politechniki Warszawskiej, od 1945 r. Politechniki Gdańskiej, gdzie zorganizował od podstaw i był pierwszym dziekanem w latach 1945–1947, Wydziału Inżynierii Lądowej[2]. Od 1901 r. należał do Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, był członkiem Akademii Nauk Technicznych (od 1923) i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1936). Autor pracy z zakresu kanalizacji rzek, m.in. Dunajca, Wisły, Sanu, hydroenergetyki i hydrologii, m.in. autor książek pt. Zbiorniki i zapory (cz. 1–2 1934–37) oraz Zakłady o sile wodnej (1935)[3].

Działalność inżynieryjnaEdytuj

W czasie studiów okresowo pracował przy budowie linii kolejowych Kołomyja-Zaleszczyki i Przeworsk-Bachórz, a po uzyskaniu absolutorium w 1898 r. przez dwa lata kierował budową odcinka kolei Chabówka-Zakopane. Po uzyskani dyplomu inżyniera przez rok pracował w Jaśle. Zainicjował budowę zapory na Dunajcu w Rożnowie – był autorem pierwszego projektu oraz stałym konsultantem w czasie studiów projektowych i budowy zapory. Autor projektów wodociągów i kanalizacji m.in. dla Warszawy, Gdyni, Łowicza, a także oczyszczalni ścieków[4]. Był stałym rzeczoznawcą w Ministerstwie Robót Publicznych do spraw wodociągowych i kanalizacyjnych, w latach 1928–1939 był członkiem Rady Technicznej ds. morskich przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu.

Zmarł w sanatorium w Rabce[2] i został pochowany na miejscowym cmentarzu[5].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

Imieniem profesora Karola Pomianowskiego nazwano działjącą od 2008 roku Fundację Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Pomianowski Karol Michał, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2010-08-20].
  2. a b Jan Adam Piotrowski, S. p. Karol Pomianowski (1874–1948), „Rocznik Towarzystwa naukowego Warszawskiego”, 41, 1948, s. 163–167 [dostęp 2020-07-30].
  3. Bogusław Maziak: Naukowcy Politechniki Lwowskiej siłą napędową odbudowy i rozwoju polskiej Politechniki w Gdańsku od 1945 r. Wspomnienia. [dostęp 2010-08-17].
  4. Andrzej Tejchman Konarzewski, Bogusław Maziak: Prof. Karol Pomianowski – światowy autorytet w budownictwie wodnym. Fundacja Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej imienia profesora Karola Pomianowskiego. [dostęp 2012-04-07].
  5. Aurelia Jermakowicz, Karol Pomianowski ( 1874–1948) [dostęp 2020-07-30].
  6. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 466 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym, położone w latach 1905–1918”.
  7. Fundacja Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej imienia profesora Karola Pomianowskiego | Rejestr.io, rejestr.io [dostęp 2020-07-30].

Linki zewnętrzneEdytuj