Karol Stadler

Funkcjonariusz Policji Państwowej

Karol Ludwik Stadler (ur. 28 stycznia 1886 w Rohatynie, zm. 1940 w Kalininie) – podinspektor Policji Państwowej i kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Karol Stadler
podinspektor Policji Państwowej podinspektor Policji Państwowej
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1886
Rohatyn
Data i miejsce śmierci 1940
Kalinin
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Syn Pawła i Sabiny z Janganów. Ukończył Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie I wojny światowej w Armii Austro-Węgier. Od 11 listopada 1918 roku do 9 grudnia 1918 roku oraz od 2 września 1922 roku do 31 grudnia 1923 roku w Wojsku Polskim, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Od 15 września 1919 roku pełnił obowiązki szefa Oddziału IV Personalnego Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach[1].

Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w grupie „pełniących służbę w Policji Państwowej, w stopniach oficerów PP”[2]

Od 1 stycznia 1924 roku w Policji Państwowej, oficer inspekcyjny Okręgu Wileńskiego. Od 1927 roku w Komendzie Głównej Policji jako naczelnik Wydziału I, oficer inspekcyjny szkół policyjnych. We wrześniu 1939 roku w IV Wydziale Komendy Głównej.

Karol Stadler jest autorem książki Formy wystąpienia policjanta oraz zasady stosowania niektórych środków przymusowych, wyd. 2, Warszawa 1934[3].

Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w niewoli radzieckiej w obozie NKWD w Ostaszkowie. W dniu 11 listopada 1939 roku, z okazji Narodowego Święta Niepodległości, wygłosił przemówienie do policjantów więzionych w obozie w Ostaszkowie, w którym stwierdził, powołując się na jeden z rozkazów Komendanta Głównego Policji, że mundur policjanta polskiego nie może splamić żadna plama, poza plamą krwi; prosił o godność i poprawne zachowanie się[4].Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 roku jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

Awans pośmiertnyEdytuj

4 października 2007 roku Karol Stadler został pośmiertnie awansowany na stopień inspektora Policji Państwowej[5][6][7].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 30 z 28 marca 1920 roku, pkt 9.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 9, 812, tu podano, że urodził się 26 stycznia 1886.
  3. Dane książki w katalogu Biblioteki Narodowej alpha.bn.org.pl [dostęp 2012-03-18]
  4. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska, Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa: Świat Książki, 2010, s. 89, ISBN 978-83-247-2036-1, OCLC 750956033.
  5. Katyń – Pamiętamy rp.pl, 11 listopada 2007 [dostęp 2012-03-18]
  6. Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ​ISBN 978-83-917780-5-0​.
  7. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE (pol.). katedrapolowa.pl. s. 9. [dostęp 2015-12-21].
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 37.
  9. „Za zasługi na polu bezpieczeństwa publicznego” M.P. z 1930 r. nr 66, poz. 101
  10. Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.

BibliografiaEdytuj