Katarzyna Grochola

pisarka polska

Anna Katarzyna Grochola (ur. 18 lipca 1957 w Krotoszynie[1]) – polska pisarka[1].

Katarzyna Grochola
ilustracja
Imię i nazwisko Anna Katarzyna Grochola
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1957
Krotoszyn
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura popularna
Ważne dzieła
Strona internetowa

Jedna z najpoczytniejszych i najpopularniejszych polskich pisarek współczesnych – jej książki sprzedały się w nakładzie ponad 4 mln egzemplarzy. Autorka głównie powieści obyczajowych, kierowanych przede wszystkim do kobiecego grona czytelników. Jej najbardziej znane dzieła to Nigdy w życiu! (2001) i Ja wam pokażę! (2004), które doczekały się adaptacji w postaci filmów o takich samych tytułach.

Siedmiokrotna laureatka nagrody Bestsellery Empiku przyznawanej autorom najlepiej sprzedających się wydawnictw[2]. Zdobywczyni nagrody wydawniczej „IKAR” (2001) przyznawanej przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek oraz Nagrody Księgarzy (2008) za powieść Trzepot skrzydeł[1][3].

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się w Krotoszynie; wychowywała się w Poznaniu, Wałbrzychu i Warszawie[1][4]. Jest córką polonistki Lidii i prawnika Władysława Grocholi[1][5]. Ma młodszego brata Władysława[6]. Jej dziadek, także Władysław Grochola, był majorem Wojska Polskiego[7].

Jako dziecko interesowała się literaturą i pisaniem, a pierwszą książkę napisała w wieku 11 lat[8][9].

Ukończyła VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Uczyła się w pomaturalnej szkole medycznej i szkole dla nauczycieli nauczania początkowego[1].

We wczesnym okresie dorosłości była salową w Szpitalu Wolskim[10]. W Libii, dokąd wyjechała z pierwszym mężem w 1978, pracowała jako sekretarka i maszynistka. Wróciła do Polski w 1981 i pracowała jako korektorka w Krajowej Agencji Wydawniczej. Następnie wyjechała do Londynu, gdzie zarabiała, sprzątając mieszkania i pracując u jubilera[10]. Po powrocie do kraju była dyrektorką składu celnego i specjalistką do spraw szkoleń w Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej. Przez kilka lat współpracowała z czasopismami „Jestem” i „Poradnik Domowy”, w których odpisywała na listy przesyłane przez czytelników do redakcji. Przez rok była konsultantką w biurze matrymonialnym. Pod koniec lat 90. publikowała w pismach: „Gracja”, „Marie Claire” oraz „Pani[1][3][8].

Jako pisarka zadebiutowała dobrze przyjętą powieścią Przegryźć dżdżownicę (1997)[8]. Popularność przyniosła jej następna powieść, Nigdy w życiu! (2001), która doczekała się trzech kontynuacji: Serce na temblaku (2002), Ja wam pokażę! (2004), A nie mówiłam! (2006), tworzących czterotomowy cykl Żaby i anioły. W 2010 została wydana jej książka autobiograficzna Zielone drzwi. Z córką Dorotą Szelągowską napisała książkę Makatka, za którą otrzymały nagrodę „Róża Gali” w kategorii „Literatura” (2011). Jest autorką powieści kryminalnej Zranić marionetkę (2019). Łącznie napisała 22 książki, w tym sześć zbiorów opowiadań i dwie rozmowy z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim.

Napisała spektakl radiowy Kot mi schudł (2000) i utwór dramatyczny Pozwól mi odejść (2000), które zostały nagrodzone w konkursie dramaturgicznym Tespis (2000); Kot mi schudł zdobył ponadto Grand Prix pierwszego Krajowego Festiwalu Polskiego Radia i Telewizji w Sopocie „Dwa Teatry” (2001)[1].

Była współscenarzystką seriali M jak miłość (2001–2002) i Na dobre i na złe (2002), a także autorką scenariuszy do filmowej i serialowej ekranizacji jej powieści Ja wam pokażę![11].

W latach 2003–2004 współprowadziła audycję Rozmowy niepoprawne w Radiu Kolor. W 2005 założyła Wydawnictwo Autorskie, które zostało zamknięte w 2009[9]. Pisała felietony do miesięczników „Pani” i „Moje smaki życia” oraz publikowała w literackim miesięczniku „Bluszcz”. W parze z Janem Klimentem zajęła trzecie miejsce w jedenastej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2010). W 2020 prowadziła program dokumentalny Niewidzialne: stop przemocy w Crime+Investigation Polsat, była ambasadorką kampanii „Stop przemocy wobec kobiet” oraz wystąpiła w krótkometrażowym filmie Olgi Bołądź Alicja i żabka. Napisała teksty piosenek na płytę Stanisława Bartosika pt. Moje kochanie (2021).

Życie prywatneEdytuj

Z pierwszym mężem, za którego wyszła w wieku 21 lat, ma córkę Dorotę Szelągowską (ur. 1980)[4]. Z drugim mężem rozstała się po trzech latach małżeństwa. W latach 2004–2010 była związana z fotografem Krzysztofem Jarczewskim. W 2018 poślubiła muzyka Stanisława Bartosika.

W 1997 zamieszkała w Milanówku pod Warszawą.

Podkreśla przywiązanie do religii rzymskokatolickiej[3]. Mając 21 lat, przystąpiła do chrztu[8].

W wieku 30 lat przeszła chorobę nowotworową[1][4].

PublikacjeEdytuj

EkranizacjeEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Katarzyny Grocholi.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Ewa Głębicka, Katarzyna Grochola, www.ppibl.ibl.waw.pl.
  2. Plebiscyt Bestsellery Empiku ma już 21 lat! (pol.). empik.com. [dostęp 2020-05-24].
  3. a b c Emilia Padoł: Grochola, od początku lecimy.
  4. a b c Aleksandra Szarłat, Wywiad Katarzyny Grocholi i Doroty Szelągowskiej, „Gala”, 2011.
  5. Katarzyna Grochola, Zielone drzwi, Wydawnictwo Literackie, 2010, s. 20-22, ISBN 978-83-08-04458-2.
  6. Katarzyna Grochola, Zielone drzwi, Wydawnictwo Literackie, 2010, s. 25, 405, ISBN 978-83-08-04458-2.
  7. Władysław Maciej Grochola, brzesko.ws.
  8. a b c d Kultowe Rozmowy Katarzyna Grochola, www.youtube.com.
  9. a b Czat z Katarzyną Grocholą, dziendobry.tvn.pl, 2012.
  10. a b Sylwia Milan: Wszystko na jedną kartę. Poznań: Publicat, 2008, s. 39–41. ISBN 978-83-245-1503-5.Sprawdź autora:1.
  11. Katarzyna Grochola. filmpolski.pl.

Linki zewnętrzneEdytuj