Katarzyna Lubomirska

Katarzyna z Lubomirskich Ostrogska (1582 -1612) – polska szlachcianka, właścicielka Prokocimia (w latach 1598–1612).

Katarzyna Lubomirska
Ilustracja
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża
Data śmierci 1611
Ojciec Sebastian Lubomirski
Matka Anna Branicka
Mąż

Książę Janusz Ostrogski

Dzieci

Janusz Ostrogski (1607–1618)

Jej ojcem był Sebastian Lubomirski (zm.1613), a matką Anna Branicka z Ruszczy (zm. 1639). Katarzyna była siostrą wojewody krakowskiego i wielkiego marszałka koronnego Stanisława Lubomirskiego i Joachima Lubomirskiego, starosty dobczyckiego.

Siostrami jej były: Zofia Lubomirska (1585–1612) – od 1602 r. żona Mikołaja Oleśnickiego (1558–1629), kasztelana małopolskiego; Barbara Lubomirska – od 1611 żona Jana Zebrzydowskiego (zm. 1641), pułkownika wojsk koronnych; Krystyna Lubomirska (zm. 1645) – żona Stanisław Koniecpolskiego (zm. 1646), hetmana polnego koronnego.

Jej mężem został w 1597 r. wdowiec po Zuzannie Serediz (1566–1596), książę Janusz Ostrogski (1554–1620),syna Zofii Ostrogskiej (zd. Tarnowskiej). kasztelan krakowski od 1593, wojewoda wołyński, który po jej śmierci w 1612 r. poślubił Teofilę Tarło.

Została macochą dla córek Zuzanny: Eleonory (1582–1618) i Eufrozyny (po 1582–1628) Ostrogskich. Pierwsza została żoną Hieronima Jazłowieckiego, wojewodową podolską i w 1609 r. żoną Jana Jerzego Radziwiłła (1588–1625), a druga żoną Aleksandra Zasławskiego – kasztelanową wołyńską. Miała syna, którym był Janusz Ostrogski (1607–1618). Gdy umierała w 1611 r., syn jej miał cztery lata.

W 1620 r. mąż Janusz Ostrogski z powodu braku męskiego potomka, dobra swoje przekazał córce Eufrozynie, żonie Aleksandra Zasławskiego (innej linii rodu Ostrogskich - odtąd książęta Zasławscy - Ostrogscy).

Postać Katarzyny Lubomirskiej została uwidoczniona przez Jana Matejkę na rycinie w publikacji Ubiory w Polsce 1200–1795, 1576–1586, ryc. 51. Portret Katarzyny z Lubomirskich Ostrogskiej namalowany przez malarza anonimowego, z końca XVI w., znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie.

BibliografiaEdytuj