Otwórz menu główne

Katastrofa lotu PLL LOT 149 – wypadek lotniczy samolotu An-24W należącego do Polskich Linii Lotniczych LOT, który miał miejsce w okolicach Wrocławia 24 stycznia 1969. Samolot o rejestracji cywilnej SP-LTE rozbił się przy podchodzeniu do lądowania w gęstej mgle. W wypadku nikt nie zginął. Wypadek został spowodowany przez pilota, który zignorował trudne warunki pogodowe i podchodził do lądowania pomimo widoczności mniejszej niż wymagane minimum.

Katastrofa lotu PLL LOT 149
Ilustracja
An-24 PLL LOT, samolot tego typu uległ katastrofie
Państwo  Polska
Miejsce Wrocław
Data 24 stycznia 1969
Godzina 17:30 czasu lokalnego
Ofiary 0 osób
Statek powietrzny
Typ An-24W
Użytkownik PLL LOT
Numer SP-LTE
Start Warszawa-Okęcie
Cel lotu Wrocław-Strachowice
Numer lotu 149
Pasażerowie 44 osób
Załoga 4 osób
Ocaleni 48 osób
brak współrzędnych

HistoriaEdytuj

24 stycznia 1969 o godzinie 16.35 An-24[1] (rejestracja cywilna SP-LTE, numer seryjny 67302405) wystartował z lotniska w Warszawie na lot rejsowy nr 169 do Wrocławia, na pokładzie znajdowało się 44 pasażerów i czterech członków załogi[2] (kapitan Rudolf Rembieliński, drugi pilot Czesław Kamiński, mechanik Henryk Kruk i stewardesa). Samolot był piątym z dziesięciu samolotów dostarczonych w 1966 roku do PLL LOT[1].

Po przejściu nad radiolatarnią bezkierunkową samolot rozpoczął manewr lądowania obniżając lot. Załoga samolotu otrzymała z Wrocławia informację, że widzialność spadła poniżej 800 metrów (wymagana widzialność do lądowania we Wrocławiu wynosiła 1100 metrów), pomimo to pilot kontynuował lądowanie. Zbliżając się do lotniska samolot przeleciał nad radiolatarnią na wysokości 50–60 metrów (zamiast wymaganych 225 metrów) i pilot kontynuował podejście do lądowania pomimo, że otrzymał informację iż widzialność na lotnisku spadła do 400 metrów[2].

700 metrów za radiolatarnią, na wysokości dziesięciu metrów prawe skrzydło samolotu uderzyło w drzewo. W efekcie część skrzydła odłamała się[2] zdeformował się kadłub[1] i samolot pochylił się w prawo pod kątem czterdziestu stopni[2], zawadzając uszkodzonym skrzydłem o ziemię[1]. Samolot uderzył w ziemię taranując po drodze dwie[2] lub sześć linii[1] średniego napięcia (30kV), zrywając przewody trakcji kolejowej[2] na linii kolejowej Wrocław–Wałbrzych, zaczepiając o przewody sterownicze zwrotnic kolejowych, przewracając słup oświetleniowy i uszkadzając wysunięte podwozie. Samolot spadł na pole w rejonie wrocławskiego osiedla Muchobór Wielki i przejechał brzuchem po ziemi 150 metrów w stronę stawu, po czym zahaczył o słup oświetleniowy, obrócił się o 180 stopni i stanął[1].

Na pokładzie samolotu nikt nie zginął[2], obu pilotów hospitalizowano, a kilku pasażerom udzielono pomocy doraźnej. Po zatrzymaniu pasażerowie opuścili samolot, zgodnie z instrukcjami stewardessy skacząc na ziemię z włazu i zostali otoczeni opieką przez pracowników pobliskiej fabryki mebli. Stamtąd pasażerów zabrał autobus LOT, który wysadził ich w centrum miasta[1].

Za przyczynę wypadku uznano przeprowadzenie podejścia do lądowania poniżej obowiązujących minimów. Winni wypadkowi byli: pilot, który przeprowadził manewr lądowania, i drugi pilot, który nie zwrócił mu uwagi na złamanie zasad bezpieczeństwa lotu[2]. Obu zostały w konsekwencji wypadku odebrane uprawnienia do prowadzenia lotów[1]. Po wypadku samolot został złomowany[2].

O wypadku nieliczne media informowały lakonicznie dzień po zdarzeniu[1]. W 1969 roku w tygodniku "Kulisy" ukazał się reportaż Andrzeja Macki „To nie było lotnisko”[1]. W opinii niektórych osób piszących później o katastrofie, zdarzenie potem utajniono[1]. Informacje o katastrofie nie zachowały się w archiwach wrocławskiego lotniska, Centralnego Archiwum Wojskowego MON ani Archiwum Akt Nowych. Zdarzenie opisano w czasopiśmie Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego „Accident Digest”[1]. Wzmianka o wypadku znalazła się m.in. w książce „Samoloty linii lotniczych 1957-1981” z 1986[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l Magda Nogaj, Z prędkością 200 km/h uderzyli w ziemię. Zapomniana katastrofa lotnicza we Wrocławiu, „wroclaw.wyborcza.pl”, 11 lipca 2018 [dostęp 2018-07-23] (pol.).
  2. a b c d e f g h i Accident description (ang.). aviation-safety.net. [dostęp 2013-01-11].
  3. Adam Jońca, S„amoloty linii lotniczych 1957-1981”, seria: „Barwa w lotnictwie polskim” nr 5, Warszawa, WKiŁ: 1986, ​ISBN 83-206-0530-X​, s.11

Linki zewnętrzneEdytuj