Otwórz menu główne

Katja Seizinger

niemiecka narciarka alpejska

Katja Seizinger (ur. 10 maja 1972 w Datteln) – niemiecka narciarka alpejska reprezentująca także RFN, pięciokrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata juniorów i seniorów, a także dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.

Katja Seizinger
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1972
Datteln, RFN
Klub SC Halblech
Wzrost 171 cm
Debiut w PŚ 24.11 1989, Park City
(44. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 10.12 1989, Steamboat (15. miejsce – kombinacja)
Pierwsze podium w PŚ 11.02 1990, Meribel
(2. miejsce – super G)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Lillehammer 1994 Zjazd
Złoto Nagano 1998 Zjazd
Złoto Nagano 1998 Kombinacja
Brąz Albertville 1992 Supergigant
Brąz Nagano 1998 Gigant
Mistrzostwa świata
Złoto Morioka 1993 Supergigant
Srebro Sierra Nevada 1996 Zjazd
Srebro Sestriere 1997 Supergigant
Srebro Sestriere 1997 Kombinacja
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Zinal 1990 Supergigant
Srebro Aleyska 1989 Supergigant
Srebro Zinal 1990 Gigant
Srebro Zinal 1990 Zjazd
Srebro Zinal 1990 Kombinacja
Brąz Aleyska 1989 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1993/1994
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1994/1995
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1996/1997
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1991/1992
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
Zakończenie kariery: 1999 r.

KarieraEdytuj

Pierwszy sukces w karierze Katja Seizinger osiągnęła w 1986 roku, kiedy zwyciężyła w slalomie gigancie w ramach organizowanych dla dzieci zawodów Trofeo Topolino[1]. Trzy lata później wywalczyła dwa medale na mistrzostwach świata juniorów w Aleyska. Najpierw zajęła drugie miejsce w supergigancie, przegrywając tylko z Austriaczką Sabine Ginther. Dwa dni później zajęła trzecie miejsce w gigancie, w którym lepsze były jedynie Kimberly i Krista Schmidinger z USA. Parę miesięcy później, 24 listopada 1989 roku w Park City zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, zajmując 44. miejsce w gigancie. Pierwsze punkty wywalczyła już 10 grudnia 1989 roku w Steamboat Springs, zajmując piętnaste miejsce w kombinacji. W sezonie 1989/1990 punktowała jeszcze trzykrotnie, w tym 11 lutego 1990 roku w Meribel po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując drugie miejsce w supergigancie. Rozdzieliła tam na podium Francuzkę Carole Merle i Marię Walliser ze Szwajcarii. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 44. miejsce. W marcu 1990 roku startowała na mistrzostwach świata juniorów w Zinal, gdzie zdobyła cztery medale. W zjeździe, gigancie i kombinacji była druga, a w supergigancie okazała się najlepsza.

Sezon 1990/1991 zaczęła od zajęcia czwartego miejsca w zjeździe 21 grudnia 1990 roku w Morzine. W kolejnych startach wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak nie udało się jej stanąć na podium. W klasyfikacji generalnej była piętnasta, a w klasyfikacji supergiganta zajęła czwarte miejsce. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku brała udział w mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, zajmując między innymi piąte miejsce w zjeździe i kombinacji. Pierwszy medal wśród seniorek wywalczyła podczas odbywających się rok później igrzysk olimpijskich w Albertville, gdzie zajęła trzecie miejsce w supergigancie. Przegrała tam tylko z Włoszką Deborą Compagnoni i Carole Merle. Na tej samej imprezie Seizinger zajęła także czwarte miejsce w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Austriaczką Veroniką Wallinger o 0,03 sekundy. Po zjeździe do kombinacji Niemka zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Petry Kronberger o 0,58 sekundy. Nie ukończyła jednak slalomu i ostatecznie nie była klasyfikowana. W zawodach pucharowych sześciokrotnie plasowała się na podium, przy czym odniosła cztery zwycięstwa: 7 grudnia w Santa Caterina wygrała supergiganta, a 11 stycznia w Schruns, 25 stycznia w Morzine i 7 marca 1992 roku w Vail wygrywała zjazdy. Dzięki temu sezon 1991/1992 ukończyła na trzecim miejscu, za Kronberger i Merle. Trzecia była także w klasyfikacji supergiganta, a w zjeździe wywalczyła Małą Kryształową Kulę. Od tego czasu w każdym kolejnym sezonie stawała na podium klasyfikacji generalnej.

Przez dwa kolejne sezony Niemka zwyciężała w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, zajmując ponadto drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1992/1993 i trzecie w sezonie 1993/1994. Do zwycięstwa w sezonie 1992/1993 Niemce zabrakło 20 punktów. W tym czasie wielokrotnie stawała na podium zawodów PŚ, odnosząc jedenaście zwycięstw: 20 grudnia 1992 roku w Lake Louise, 20 marca 1993 roku w Åre, 15 stycznia 1994 roku w Cortina d'Ampezzo i 9 marca 1994 roku w Mammoth Mountain wygrywała supergiganta, 20 marca 1993 roku w Vemdalen zwyciężyła w gigancie, a 15 stycznia 1993 roku w Cortina d'Ampezzo, 26 lutego w Veysonnaz, 3 marca 1993 roku w Morzine, 14 stycznia 1994 roku w Cortina d'Ampezzo, 6 marca w Whistler i 16 marca w Vail była najlepsza w zjeździe. W lutym 1993 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając złoty medal w supergigancie. W zawodach tych o 0,12 sekundy wyprzedziła Sylvię Eder z Austrii, a o 0,55 sekundy pokonała Norweżkę Astrid Lødemel. Trzy dni wcześniej była czwarta w zjeździe, przegrywając brązowy medal o 0,05 sekundy z Austriaczką Anją Haas. Podczas rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Lillehammer wystartowała w czterech z pięciu konkurencji, jednak ukończyła tylko bieg zjazdowy. Wywalczyła za to złoty medal wyprzedzając Picabo Street z USA i Włoszkę Isolde Kostner. Po zjeździe do kombinacji Seizinger zajmowała pierwsze miejsce, z przewagą blisko sekundy nad Street. Podobnie jednak jak dwa lata wcześniej Niemka nie ukończyła slalomu i nie była klasyfikowana.

W sezonie 1994/1995 dziewięć razy stanęła na podium zawodów Pucharu Świata, jednak tylko dwukrotnie na najwyższym stopniu: 11 grudnia 1994 roku w Lake Louise i 19 marca 1995 roku w Bormio wygrywała supergiganta. W tej samej konkurencji w najlepszej trójce plasowała się jeszcze dwa razy, a w zjeździe dokonała tego pięciokrotnie. Ostatecznie w klasyfikacji supergiganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w zjeździe była trzecia za Picabo Street i jej rodaczką, Hilary Lindh. W klasyfikacji generalnej zajęła tym razem drugie miejsce, zaledwie sześć punktów za Szwajcarką Vreni Schneider. W sezonie 1995/1996 została pierwszą od 20 lat niemiecką zawodniczką, która zwyciężyła w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (w sezonie 1975/1976 najlepsza była Rosi Mittermaier). Na podium stawała trzynaście razy, w tym siedmiokrotnie zwyciężając: 5 grudnia w Sankt Anton i 3 lutego w Val d'Isère wygrywała zjazd, 6 stycznia w Mariborze i 9 marca w Kvitfjell, była najlepsza w gigancie, a 13 stycznia w Garmisch-Partenkirchen oraz 2 i 4 lutego 1996 roku w Val d'Isère zwyciężała w supergigancie. Wyniki te dały jej czwarte z rzędu zwycięstwo w klasyfikacji supergiganta oraz drugie miejsca w klasyfikacjach zjazdu i giganta. Z mistrzostw świata w Siera Nevada w 1996 roku wróciła ze srebrnym medalem zdobytym w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Picabo Street, a trzecia była Hilary Lindh. Niemka była też piąta w gigancie i kombinacji.

Kolejne dwa medale zdobyła na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku. Najpierw zajęła drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Isolde Kostner i swą rodaczkę Hilde Gerg. Parę dni później srebrny medal zdobyła także w kombinacji, w której o 0,04 sekundy lepsza była Renate Götschl z Austrii. Rywalizację pucharową w sezonie 1996/1997 Niemka zaczęła od zwycięstwa w gigancie 26 października 1996 roku w Sölden. Następnie na podium stawała jeszcze czternaście razy, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 30 listopada w Lake Louise wygrała zjazd, a 7 marca w Mammoth Mountain i 13 marca 1997 roku w Vail zwyciężała w supergigancie. Sezon ten Seizinger ukończyła na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach giganta i supergiganta. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998, kiedy po raz drugi wywalczyła Kryształową Kulę, zdobywając 1655 punktów. Na podium nie stawała równie często co rok wcześniej, za to odniosła osiem zwycięstw: 29 listopada w Mammoth Mountain w supergigancie, w dniach 4-6 grudnia w Lake Louise dwukrotnie w zjeździe i raz w supergigancie, w dniach 17-18 grudnia w Val d'Isère w zjeździe i supergigancie, 24 stycznia w Cortina d'Ampezzo w supergigancie oraz 31 stycznia 1998 roku w Åre w zjeździe. Zwycięstwo z końca stycznia było jej ostatnim pucharowym triumfem. Ostatnie podium w zawodach tego cyklu wywalczyła tego samego dnia, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. Niemka zwyciężyła w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, a w klasyfikacji kombinacji była druga za Hilde Gerg.

Ostatnie sukcesy osiągała podczas igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku, gdzie w czterech startach zdobyła trzy medale. Najpierw zdobyła złoty medal w zjeździe, wyprzedzając Pernillę Wiberg ze Szwecji i Francuzkę Florence Masnadę. Została tym samym pierwszą narciarką w historii, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w tej konkurencji[2]. Następnie zdobyła złoty medal w kombinacji, uzyskując najlepszy czas w zjeździe i piąty czas w slalomie. Ostatecznie wyprzedziła dwie rodaczki Martinę Ertl i Hilde Gerg. Był to czwarty przypadek w historii igrzysk olimpijskich, kiedy całe podium w narciarstwie alpejskim zajęli reprezentanci jednego kraju (Austriacy w gigancie na ZIO 1956, Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964 i Norwegowie w kombinacji na ZIO 1994). Zajęła także trzecie miejsce w gigancie, ulegając tylko Compagnoni i Austriaczce Alexandrze Meissnitzer.

Na treningu w czerwcu 1998 roku w Schnalstal Seizinger doznała wypadku, w wyniku którego uszkodziła oba kolana oraz złamała nogę. Wkrótce przeszła operację ścięgien, jednak rehabilitacja miała potrwać co najmniej sześć miesięcy. 23 kwietnia 1999 roku Niemka ogłosiła zakończenie kariery. Następnie ukończyła studia na kierunku ekonomii, pracowała także jako komentatorka dla niemieckiej telewizji.[3]

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym trzy złote: w supergigancie w latach 1989 i 1996 oraz gigancie w 1998 roku. Była także wybierana sportsmenką roku w Niemczech w latach 1994, 1996 i 1998.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 13 lutego 1992   Albertville Kombinacja 2,55 pkt -   Petra Kronberger
4. 15 lutego 1992   Albertville Zjazd 1:52,55 min +0,12 s   Kerrin Lee-Gartner
3.  18 lutego 1992   Albertville Supergigant 1:21,22 min +1,57 s   Deborah Compagnoni
8. 19 lutego 1992   Albertville Gigant 2:12,74 min +2,22 s   Pernilla Wiberg
DNF 15 lutego 1994   Lillehammer Supergigant 1:22,15 min -   Diann Roffe
1.  19 lutego 1994   Lillehammer Zjazd 1:35,93 min - -
DNF2 21 lutego 1994   Lillehammer Kombinacja 3:05,16 min -   Pernilla Wiberg
DNF2 24 lutego 1994   Lillehammer Gigant 2:30,97 min -   Deborah Compagnoni
6. 11 lutego 1998   Nagano Supergigant 1:18,02 min +0,42 s   Picabo Street
1.  16 lutego 1998   Nagano Zjazd 1:29,89 min - -
1.  17 lutego 1998   Nagano Kombinacja 2:40,74 min - -
3.  20 lutego 1998   Nagano Gigant 2:50,59 min +2,02 s   Deborah Compagnoni

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
5. 26 stycznia 1991   Saalbach Zjazd 1:29,12 min +0,77 s   Petra Kronberger
20. 29 stycznia 1991   Saalbach Supergigant 1:08,72 min +2,45 s   Ulrike Maier
5. 31 stycznia 1991   Saalbach Kombinacja 26,45 pkt +22,09 pkt   Chantal Bournissen
DNF 5 lutego 1993   Morioka Kombinacja 3,39 pkt -   Miriam Vogt
12. 10 lutego 1993   Morioka Gigant 2:17,59 min +2,78 s   Carole Merle
4. 11 lutego 1993   Morioka Zjazd 1:27,38 min +0,51 s   Kate Pace
1.  14 lutego 1993   Morioka Supergigant 1:33,52 min - -
DNF1 12 lutego 1996   Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 min -   Isolde Kostner
2.  18 lutego 1996   Sierra Nevada Zjazd 1:54,06 min +0,57 s   Picabo Street
5. 19 lutego 1996   Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 min +3,14 s   Pernilla Wiberg
5. 22 lutego 1996   Sierra Nevada Gigant 2:10,74 min +1,18 s   Deborah Compagnoni
5. 9 lutego 1997   Sestriere Gigant 2:39,19 min +2,06 s   Hilary Lindh
2.  11 lutego 1997   Sestriere Supergigant 1:23,50 min +0,08 s   Isolde Kostner
5. 15 lutego 1997   Sestriere Zjazd 1:41,18 min +0,57 s   Hilary Lindh
2.  15 lutego 1997   Sestriere Kombinacja 3:03,38 min +0,04 s   Isolde Kostner

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
8. 5 kwietnia 1989   Aleyska Zjazd 1:31,91 min +1,53 s   Sabine Ginther
2.  6 kwietnia 1989   Aleyska Supergigant 1:20,69 min +0,66 s   Sabine Ginther
3.  8 kwietnia 1989   Aleyska Gigant 2:09,19 min +0,77 s   Kimberly Schmidinger
2.  21 marca 1990   Zinal Zjazd 1:25,48 min +0,53 s   Swietłana Gładyszewa
1.  22 marca 1990   Zinal Supergigant 1:10,12 min - -
2.  23 marca 1990   Zinal Gigant 2:23,17 min +0,08 s   Manuela Umele
16. 24 marca 1990   Zinal Slalom 1:06,79 min +6,22 s   Katrin Neuenschwander
2.  24 marca 1990   Zinal Kombinacja ? ?   Katrin Neuenschwander

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce   Razem  
1989/1990 - - 1 1
1990/1991 - - - 0
1991/1992 4 1 2 7
1992/1993 6 2 2 10
1993/1994 5 2 2 9
1994/1995 2 3 4 9
1995/1996 7 3 3 13
1996/1997 4 5 6 15
1997/1998 8 3 1 12
suma 36 18 22 76

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Santa Caterina7 grudnia 1991 (supergigant)
  2.   Schruns11 stycznia 1992 (zjazd)
  3.   Morzine25 stycznia 1992 (zjazd)
  4.   Vail7 marca 1992 (zjazd)
  5.   Lake Louise20 grudnia 1992 (supergigant)
  6.   Cortina d'Ampezzo15 stycznia 1993 (zjazd)
  7.   Veysonnaz26 lutego 1993 (zjazd)
  8.   Morzine3 marca 1993 (zjazd)
  9.   Vemdalen20 marca 1993 (gigant)
  10.   Åre20 marca 1993 (supergigant)
  11.   Cortina d'Ampezzo14 stycznia 1994 (zjazd)
  12.   Cortina d'Ampezzo15 stycznia 1994 (supergigant)
  13.   Whistler6 marca 1994 (zjazd)
  14.   Mammoth Mountain9 marca 1994 (supergigant)
  15.   Vail16 marca 1994 (zjazd)
  16.   Lake Louise11 grudnia 1994 (supergigant)
  17.   Bormio9 marca 1995 (supergigant)
  18.   Sankt Anton5 grudnia 1995 (zjazd)
  19.   Maribor6 stycznia 1996 (gigant)
  20.   Garmisch-Partenkirchen13 stycznia 1996 (supergigant)
  21.   Val d'Isère2 lutego 1996 (supergigant)
  22.   Val d'Isère3 lutego 1996 (zjazd)
  23.   Val d'Isère4 lutego 1996 (supergigant)
  24.   Kvitfjell9 marca 1996 (gigant)
  25.   Sölden26 października 1996 (gigant)
  26.   Lake Louise30 listopada 1996 (zjazd)
  27.   Mammoth Mountain7 marca 1997 (supergigant)
  28.   Vail13 marca 1997 (supergigant)
  29.   Mammoth Mountain29 listopada 1997 (supergigant)
  30.   Lake Louise4 grudnia 1997 (zjazd)
  31.   Lake Louise5 grudnia 1997 (zjazd)
  32.   Lake Louise6 grudnia 1997 (supergigant)
  33.   Val d'Isère17 grudnia 1997 (zjazd)
  34.   Val d'Isère18 grudnia 1997 (supergigant)
  35.   Cortina d'Ampezzo24 stycznia 1998 (supergigant)
  36.   Åre31 stycznia 1998 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Meribel11 lutego 1990 (supergigant) – 2. miejsce
  2.   Santa Caterina14 grudnia 1991 (zjazd) – 2. miejsce
  3.   Panorama14 marca 1992 (zjazd) – 3. miejsce
  4.   Lake Louise19 grudnia 1992 (zjazd) – 2. miejsce
  5.   Cortina d'Ampezzo9 stycznia 1993 (zjazd) – 3. miejsce
  6.   Morzine7 marca 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  7.   Hafjell15 marca 1993 (gigant) – 3. miejsce
  8.   Tignes4 grudnia 1993 (zjazd) – 2. miejsce
  9.   Flachau22 grudnia 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  10.   Maribor21 marca 1994 (gigant) – 3. miejsce
  11.   Vail17 marca 1994 (supergigant) – 2. miejsce
  12.   Vail2 grudnia 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  13.   Lake Louise9 grudnia 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  14.   Haus7 stycznia 1995 (supergigant) – 2. miejsce
  15.   Flachau10 stycznia 1995 (supergigant) – 2. miejsce
  16.   Cortina d'Ampezzo20 stycznia 1995 (zjazd) – 3. miejsce
  17.   Cortina d'Ampezzo22 stycznia 1995 (zjazd) – 3. miejsce
  18.   Åre17 lutego 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  19.   Vail16 listopada 1995 (supergigant) – 2. miejsce
  20.   Lake Louise3 grudnia 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  21.   Maribor5 stycznia 1996 (gigant) – 3. miejsce
  22.   Cortina d'Ampezzo21 stycznia 1996 (gigant) – 3. miejsce
  23.   Kvitfjell6 marca 1996 (zjazd) – 3. miejsce
  24.   Kvitfjell7 marca 1996 (supergigant) – 2. miejsce
  25.   Park City21 listopada 1996 (gigant) – 3. miejsce
  26.   Vail7 grudnia 1996 (zjazd) – 2. miejsce
  27.   Val d'Isère12 grudnia 1996 (supergigant) – 2. miejsce
  28.   Bad Kleinkirchheim12 stycznia 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  29.   Zwiesel18 stycznia 1997 (gigant) – 3. miejsce
  30.   Cortina d'Ampezzo23 stycznia 1997 (zjazd) – 3. miejsce
  31.   Cortina d'Ampezzo25 stycznia 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  32.   Cortina d'Ampezzo26 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  33.   Vail12 marca 1997 (zjazd) – 2. miejsce
  34.   Vail15 marca 1997 (gigant) – 2. miejsce
  35.   Vail16 marca 1997 (slalom) – 3. miejsce
  36.   Val d'Isère20 grudnia 1997 (kombinacja) – 2. miejsce
  37.   Bormio10 stycznia 1998 (gigant) – 2. miejsce
  38.   Altenmarkt18 stycznia 1998 (zjazd) – 2. miejsce
  39.   Cortina d'Ampezzo25 stycznia 1998 (gigant) – 2. miejsce
  40.   Åre31 stycznia 1998 (kombinacja) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj