Otwórz menu główne

Kazimierz Ładoś (ur. 18 lutego 1877 we Lwowie, zm. 21 sierpnia 1963 w Cieplicach Śląskich)[1]generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Kazimierz Ładoś
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1877
Lwów
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia 1963
Cieplice Śląskie
Przebieg służby
Lata służby 1898–1927
1939–1942
Siły zbrojne c. i k. Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Naczelne Dowództwo WP
XXXVI Brygada Piechoty
16 Dywizja Piechoty
Wojskowy Trybunał Orzekający
Stanowiska szef oddziału
dowódca brygady
dowódca dywizji
przewodniczący trybunału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Późniejsza praca Fundusz Wczasów Pracowniczych
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 1898 służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii jako oficer zawodowy piechoty. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze i sztabowe. W latach 1903–1905 był słuchaczem Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt[2], po ukończeniu której uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego. W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim, gdzie dostał się do niewoli, z której uciekł. Później walczył na froncie włoskim.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Do lutego 1919 był członkiem Komisji Likwidacyjnej WP w Wiedniu. Od lutego 1919 do kwietnia 1920 sprawował funkcję szefa Oddziału V Sztabu Naczelnego Dowództwa WP. Na froncie bolszewickim od 24 kwietnia do 24 czerwca 1920 był dowódcą XXXVI Brygady Piechoty[3], a następnie oficerem łącznikowym Naczelnego Wodza i dowódcą Grupy Operacyjnej. Od 6 sierpnia 1920[3] do maja 1927 dowodził 16 Dywizją Piechoty (na jej czele walczył w manewrze zaczepnym znad Wieprza).

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 13. lokatą w korpusie generałów[4].

Od 1 grudnia 1924 do 20 sierpnia 1925 był słuchaczem II kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Podczas przewrotu majowego w 1926 wystąpił po stronie rządowej i stanął na czele Grupy Ożarowskiej, organizując odsiecz dla Warszawy. Akcji zaniechał na wyraźny rozkaz rządu. 7 marca 1927 został zwolniony ze stanowiska dowódcy dywizji, a z dniem 31 maja tego roku przeniesiony w stan spoczynku[5]. Mieszkał w Grudziądzu[6]. W owym czasie pełnił wiele funkcji społecznych, m.in. jako organizator i prezes Koła Szybowcowego oraz przewodniczący Wydziału Wojskowego Funduszu Obrony Narodowej[1]. Był także członkiem rady nadzorczej miejscowego browaru „Kuntersztyn”.

We wrześniu 1939 zameldował się do służby. Formalnie został przydzielony do sztabu Armii „Pomorze” na doradcę gen. W. Bortnowskiego, ale wobec beznadziejnego położenia armii nie odegrał żadnej roli.

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Od września 1939 do stycznia 1940 był przewodniczącym Wojskowego Trybunału Orzekającego w Paryżu. Od 19 sierpnia 1940, po ewakuacji do Anglii, przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. 2 stycznia 1942 otrzymał status generała w stanie nieczynnym.

W listopadzie 1946 wrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Cieplicach, a następnie w Szczawnicy. Pracował w Funduszu Wczasów Pracowniczych. Zmarł 21 sierpnia 1963 w wieku 86 lat. Został pochowany w Nowym Targu.

Kazimierz Ładoś w 1906 zawarł związek małżeński z Franciszką Kafką de Siettheim, z którą miał troje dzieci: Jana (1906–2005), Konrada (ur. 1908) i Karolinę (ur. 1910).

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b KMDG - Jerzy Krzyś, Związki gen. Kazimierza i ppłk Jana Ładosiów z Grudziądzem (pol.) [dostęp 2011-12-01]
  2. Zakrzewski 2016 ↓, s. 460.
  3. a b Wykaz 1927 ↓, s. 40.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 70.
  6. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 877.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 322.
  9. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 284.

BibliografiaEdytuj