Otwórz menu główne

Kazimierz Ścibor-Rylski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Kazimierz Ścibor-Rylski herbu Ostoja (ur. 17 grudnia 1875, zm. 1940 na Ukrainie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Kazimierz Ścibor-Rylski
Kasimir Rylski von Groß-Sciobor Ritter
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 17 grudnia 1875
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngcesarska i królewska Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 7 Armia
54 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
24 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu armii
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

ŻyciorysEdytuj

Syn Kornela generała-majora armii Austro-Węgier. Był oficerem oficerem Sztabu Generalnego cesarskiej i królewskiej armii. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W czasie wojny z bolszewikami był szefem sztabu 7 Armii. 22 maja 1920 roku zatwierdzony został w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia tego roku[1]. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i wysoką 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2].

W 1923 roku zajmował stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, pozostając oficerem nadetatowym 54 pułku piechoty w Tarnopolu. 22 sierpnia 1924 roku został przydzielony do 26 pułku piechoty we Lwowie z pozostawieniem w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych[3]. Z dniem 1 października 1924 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu[4]. Z dniem 1 sierpnia 1925 roku został zwolniony ze stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[5]. Później został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkiwał we Lwowie. W 1934 roku pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI[6].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez sowietów. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-18 oznaczony numerem 2478)[7]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r.
  2. Na liście starszeństwa wyprzedzał między innymi Mariana Kukiela (lok. 16), Józefa Beckera (lok. 19), Bolesława Kraupa (lok. 20), Gustawa Truskolaskiego (lok. 21), Mieczysława Trojanowskiego (lok. 24), czy wreszcie Michała Tokarzewski-Karaszewicza, którzy w następnym roku awansowani zostali na generałów brygady. W 1924 roku na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty zajmował 10. lokatę.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 81 z 22 sierpnia 1924 roku, s. 460.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 100 z 29 września 1924 roku, s. 553.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 83 z 13 sierpnia 1925 roku, s. 455.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 969.
  7. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 81. [dostęp 10 grudnia 2014].
  8. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  9. a b c d e Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 90.

BibliografiaEdytuj