Kazimierz Dominik Ogiński

Kazimierz Dominik Ogiński herbu własnego (zm. 10 października 1733) – wojewoda wileński od 1730, wojewoda trocki, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1726 roku[1], starosta gorzdowski, uszpolski, sejwejski, wiżański, poeta.

Kazimierz Dominik Ogiński
Herb
Ogiński
Rodzina Ogińscy herbu Oginiec
Data śmierci 10 października 1733
Ojciec Jan Jacek Ogiński
Matka Joanna z Naruszewiczów
Żona

Eleonora z Woynów

Dzieci

Józef Ogiński
Marcybella Ogińska
Teresa Oskierka z Ogińskich
Helena Ogińska
Marianna Ogińska

Odznaczenia
Order Orła Białego

Był synem Jana Jacka i jego drugiej żony Joanny z Naruszewiczów.

Posłował na sejmy w 1688, 1693, 1695, 1696, 1698, 1701-1702, 1703, 1712. Związany ze swoim starszym przyrodnim bratem Grzegorzem Antonim prowadził pod jego przywództwem kampanię przeciwko Sapiehom. 5 lipca 1697 roku podpisał w Warszawie obwieszczenie do poparcia wolnej elekcji, które zwoływało szlachtę na zjazd w obronie naruszonych praw Rzeczypospolitej[2]. W czasie walk Augusta II Mocnego ze Stanisławem Leszczyńskim poparł konfederację sandomierską. Był uczestnikiem Walnej Rady Warszawskiej 1710 roku[3].

W 1729 roku otrzymał Order Orła Białego.

Wszedł do historii literatury jako poeta choć jego twórczość nie doczekała się druku.

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 134.
  2. Obwieszczenie do poparcia wolney elekcyey roku Pańskiego tysiącznego sześćsetnego dziewięćdziesiątego siodmego. [Inc.:] Actum in castro Ravensi sub interregno feria quinta post festum sanctae Margarethae [...] proxima anno Domini millesimo sexcentesimo nonagesimo septimo. [b.n.s]
  3. Volumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 99.