Otwórz menu główne

Kazimierz Flatau

klawesynista polski, pedagog

Kazimierz Flatau (ur. 11 lipca 1910 r. w Warszawie, zm. 25 lipca 2000 w Poznaniu) – polski klawesynista, założyciel klasy klawesynu i nauczyciel w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, krytyk muzyczny, wykładowca fizyki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, tłumacz i astrolog. W okresie PRL był przez szereg lat inwigilowany i rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa.

Kazimierz Flatau
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1910
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 25 lipca 2000
Poznań, Polska

EdukacjaEdytuj

Jego ojcem był prof. Julian Flatau. Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, następnie studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego ze specjalizacją chemiczną. Równolegle z nauką szkolną uczęszczał do Konserwatorium Muzycznego w Poznaniu. W 1931 pojechał do Francji, gdzie uczył się u Wandy Landowskiej w École de musique ancienne w Saint-Leu-la-Forêt.

MuzykaEdytuj

Był doskonałym klawesynistą i muzykologiem, specjalistą od muzyki barokowej. W 1948 r. założył klasę klawesynu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Przejęła ją po nim Zofia Brenczówna. W latach 1946-1950 uczestniczył w kilkudziesięciu audycjach ogólnopolskich emitowanych na żywo w Polskim Radiu. Występował z prof. Janem Rakowskim (altówka), a jako solista wykonywał na klawesynie utwory Johanna Sebastiana Bacha i innych kompozytorów z tamtej epoki. Reprezentował poznańską PWSM w jury I i II Międzynarodowego Konkursu Muzyki Dawnej w Łodzi w 1961 i 1964 r.

TłumaczEdytuj

Pracował dla czasopism naukowych polskich (dla samego Acta Physica Polonica przetłumaczył ponad tysiąc prac od 1965 r.) i zagranicznych. Pełnił funkcje tłumacza w czasie odczytów i dyskusji, tłumaczył monografie, pieśni, podręczniki muzyczne. Brał udział w obradach jury konkursów im. Henryka Wieniawskiego (1952 i 1957) i V Konkursu Chopinowskiego (1955), tłumaczył w czasie kongresu intelektualistów we Wrocławiu w sierpniu 1948 r.

LiteraturaEdytuj

Należał do założonej w latach 60. grupy literackiej "Złota Mozaika" (K. Flatau, F. M. Nowowiejski, L. Turkowski, K. Alberti). W latach 1946-1947 był krytykiem i sprawozdawcą w muzycznym tygodniku "Zryw". W latach 1948-1949 pisał do czasopisma "Echo Teatralne i Muzyczne".

AstrologiaEdytuj

Jeszcze w latach 30. zainteresował się astrologią. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Astrologów w Poznaniu, które powstało w 1978 r. i ma swoją siedzibę w Baranowie pod Poznaniem. W latach 80. był członkiem komitetu redakcyjnego wydawnictwa "Problemy Astrologii", do którego napisał szereg artykułów.

Inwigilacja w PRLEdytuj

Organy bezpieczeństwa PRL przez szereg lat inwigilowały Kazimierza Flataua. Pierwszą sprawę przeciwko niemu tajna policja wszczęła w marcu 1956 roku, prowadzono ją do grudnia 1957 roku. Kolejną prowadzono w latach 1963-1967 z polecenia Departamentu II MSW w Warszawie[1].

Został pochowany na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu (pole 4, rząd 7, miejsce 69)[2].

 
Grób Kazimierza Flataua na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj