Otwórz menu główne

Kazimierz Ilnicki (ur. 10 września 1903 w Popiełuchach w rejonie winnickim, zm. 23 września 1970 w Dniepropietrowsku) – generał major Armii Czerwonej. Oddelegowany do ludowego Wojska Polskiego w latach 1945-1958.

Kazimierz Ilnicki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 września 1903
Popiełuchy
Data i miejsce śmierci 23 września 1970
Dniepropietrowsk
Przebieg służby
Stanowiska dowódca 40 pp
szef sztabu 8 DP
dowódca 5 DP
szef Zarządu X SG WP
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1920 ukończył męskie gimnazjum w Żmerynce, następnie od stycznia 1921 do lutego 1923 na Podolu był kancelistą w cukrowni i dziesiętnikiem leśnym w zakładzie przemysłu drzewnego[1]. Sekretarz gminy w Popiełuchach do 24 września 1925 roku[1], a następnie powołany do Armii Czerwonej. W 1928 skończył Zakaukaską Szkołę Piechoty w Tbilisi, 1930–1931 odbył kurs w Sołniecznogorsku pod Moskwą, potem został dowódcą plutonu, a w grudniu 1931 dowódcą szwadronu[a][1] 64 Kaukaskiego Pułku Kawalerii. Przeniesiony do 66 Kaukaskiego Pułku Kawalerii w którym do 25 lipca 1937 roku pełnił obowiązki dowódcy szwadronu, instruktora jazdy konnej, komendanta szkoły podoficerskiej i pomocnika szefa sztabu pułku[1]. W ramach czystek stalinowskich w lipcu 1937 zwolniony do rezerwy, pracował w Dniepropietrowsku w cegielni jako pomocnik dyrektora zaopatrzenia technicznego, a następnie kierownik zarządu mieszkań[1].

22 czerwca 1941 zmobilizowany w stopniu kapitana, walczył na froncie południowym. W lipcu 1942 został ranny w rękę. We wrześniu 1942 awansowany na majora. Od 23 września 1942 do 28 września 1943 roku był dowódcą zwiadu 12 Dońskiej Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii[2]. Od 13 grudnia 1943 do 28 sierpnia 1944 kursant w szkole kawalerii, a po jej ukończeniu do 11 kwietnia 1945 pełnił obowiązki pomocnika dyrektora ds. przeciwlotniczych w fabryce w Dniepropietrowsku[2].

W kwietniu 1945 skierowany do służby w Wojsku Polskim, pracował w sztabie 11 Dywizji Piechoty, w którym do 7 stycznia 1946 roku był szefem Wydziału II i Wydziału Operacyjnego. Od stycznia do 26 sierpnia 1946 był dowódcą 40 pułku piechoty w Bolesławcu. 19 sierpnia 1946 uchwałą Krajowej Rady Narodowej nr 57 awansowany na pułkownika i mianowany szefem sztabu 8 Dywizji Piechoty w Sanoku[2]. Rozkazem MON nr 1026 z 28 sierpnia 1947 roku wyznaczony na dowódcę 5 Saskiej Dywizji Piechoty. Od listopada 1948 szef sztabu Okręgu Wojskowego nr 4 we Wrocławiu. Od 8 października 1952 do 12 grudnia 1957 roku szef Zarządu X Sztabu Generalnego WP[3]. 25 sierpnia 1956 mianowany generałem majorem Armii Radzieckiej. W styczniu 1958 zakończył służbę w Wojsku Polskim i wrócił do ZSRR.

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Obowiązki te wykonywał do 6 lutego 1932 roku

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. s. 21.
  2. a b c Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. s. 22.
  3. a b Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. s. 23.
  4. M.P. z 1946 r. nr 134, poz. 249.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 13-15.
  • Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. Gubin: Muzeum Gubińskich Pancerniaków, 1988, s. 21-23.