Kazimierz Jackowski (inżynier)

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego, inżynier

Kazimierz Wacław Jackowski (ur. 4 marca 1886 w Warszawie[1], zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – polski inżynier radiotechnik, major dyplomowany łączności Wojska Polskiego.

Kazimierz Jackowski
ilustracja
major dyplomowany łączności major dyplomowany łączności
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1886
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska szef radiotelegrafii
Późniejsza praca dyrektor Muzeum Techniki i Przemysłu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Tablica upamiętniająca Kazimierza Jackowskiego w holu Muzeum Techniki i Przemysłu NOT w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Syn Aleksandra i Emilii z Trembińskich[1]. Ukończył szkołę E. Rontalera w Warszawie[1]. Następnie studiował na wydziale mechanicznym Politechniki Lwowskiej[1]. Po studiach we Lwowie i Monachium oraz pracy w warszawskiej firmie "Progress" zajmującej się aparatami rentgenowskimi, został w 1915 roku powołany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej odbył studia w Oficerskiej Szkole Inżynierii, gdzie prowadził też zajęcia z radiotechniki[2], przerwane przez rewolucję październikową. W 1916 ożenił się Janiną Żółkiewską[1].

Wrócił do Polski i wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Jako specjalista pełnił funkcję szefa radiotelegrafii w Naczelnym Dowództwie[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów łączności. W 1923 roku był II zastępcą kierownika Centralnych Zakładów Wojsk Łączności w Warszawie, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 1 Pułku Łączności w Zegrzu. Od następnego roku pełnił służbę w Pułku Radiotelegraficznym w Warszawie. W okresie od 1 listopada 1924 roku do 15 października 1925 roku był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego został przydzielony do Departamentu X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1928 roku pełnił służbę w Biurze Ogólno-Organizacyjnym M.S.Wojsk.[3] Z dniem 30 czerwca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[4].

W roku 1929 współorganizował Stowarzyszenie Radiotechników Polskich (później członek warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich), kierował Państwowymi Kursami Radiotechnicznymi, w 1926 współorganizował I Ogólnokrajową Wystawę Radiową, współtwórca Instytutu Radiotechnicznego w Warszawie, później włączonego do Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego. Od 1929 założyciel i pierwszy dyrektor Muzeum Techniki i Przemysłu w Warszawie.

Zamordowany w kwietniu 1940 w Katyniu. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 66-1-1/2)[5].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 278.
  2. a b Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska : rys historyczny : informacje., Lwów: Tow. Bratniej Pomocy Stud. Polit. Lwowskiej, 1932, s. 15.
  3. Rocznik oficerski z 1928 r. s. 615, 621.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 27.04.1929 r. s. 140.
  5. Cmentarz Stare Powązki: ALEKSANDER JACKOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-10-09].
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 33.

BibliografiaEdytuj

  • Polski Słownik Biograficzny, t. X, Wrocław–Warszawa–Gdańsk 1962–1963, s. 276–277
  • Słownik biograficzny historii Polski, tom I: A–K (pod redakcją Janiny Chodery i Feliksa Kiryka), Wrocław-Warszawa-Kraków 2005, s. 574 (tu informacja o Katyniu, ale w nagłówku hasła błędna data śmierci: 1941, zaczerpnięta najpewniej z poddanego cenzurze tomu "Polskiego Słownika Biograficznego")
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934.

Linki zewnętrzneEdytuj