Otwórz menu główne

Kazimierz Ludwik Bieliński

marszałek wielki koronny

Kazimierz Ludwik Bieliński herbu Junosza (zm. 24 marca 1713 w Warszawie) – marszałek wielki koronny w latach 1702-1713, marszałek nadworny koronny w 1702 roku, podkomorzy nadworny koronny w latach 1688-1792, marszałek sejmu, dyplomata, starosta mławski[1], czerski, garwoliński, osiecki[2], starosta makowski w 1703 roku[3].

Kazimierz Ludwik Bieliński
Ilustracja
Herb
Junosza
Rodzina Bielińscy herbu Junosza
Data śmierci 24 marca 1713
Ojciec Franciszek Jan Bieliński
Matka Anna von Akierstoff
Żona

Ludwika Maria Morsztyn

Dzieci

- Jan Bieliński - kanonik krakowski
- Franciszek Bieliński
- Michał Bieliński, wojewoda chełmiński 1738
- Katarzyna Bielińska, primo voto Jakub Potocki, starosta czehryński, secundo voto Jean Victor de Besenval, baron, ambasador francuski w Polsce
- Urszula Bielińska, ż. Antoniego Czermińskiego, starosty sandomierskiego, kasztelana małogoskiego
- Teresa Bielińska, ż. Bogusława Łubieńskiego, kasztelana sandomierskiego
- Maria Anna Bielińska (vel Marianna Bielinska), primo voto (od 1703): Bogusław Ernest Denhoff, podkomorzy wielki litewski, secundo voto (od 1719): Jerzy Ignacy Lubomirski, pisarz polny koronny

Odznaczenia
Order Orła Białego

W 1682 ożenił się z Ludwiką Marią, córką Andrzeja Morsztyna, przez co związał się z partią profrancuską. Jego synem był m.in. Franciszek Bieliński, marszałek wielki koronny.

Posłował na sejmy 1683, 1688, 1690. W 1688 podpisał w Berlinie traktat o przysłanie posiłków brandenburskich do Polski, będącej w stanie wojny z Turcją. W czasie bezkrólewia został marszałkiem sejmu elekcyjnego 1697, popierając do korony polskiej kandydaturę księcia Conti. Dopiero w 1699 wydał Augustowi II dyplom jego elekcji. W 1702 został marszałkiem nadwornym koronnym, a później wielkim koronnym. Prowadził wystawny dwór w Otwocku Wielkim, gdzie często bywający król, stał się kochankiem jego córki Marianny. Wkrótce jednak wydał ją za mąż za Bogusława Ernesta Denhoffa. W czasie wojny północnej w latach 1704-1712 przebywał w Gdańsku, nie angażując się formalnie po żadnej ze stron konfliktu. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[4].

Odznaczony Orderem Orła Białego[5].

Zobacz teżEdytuj

Wykaz literatury uzupełniającej: Kazimierz Ludwik Bieliński.

PrzypisyEdytuj

  1. Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ​ISBN 83-918058-5-9​.
  2. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 157.
  3. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo makowskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795. Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 281.
  4. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  5. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 139.