Otwórz menu główne

Kazimierz Makarewicz (ur. 1 stycznia 1924 w Niewirkowie, zm. 20 grudnia 2006 w Warszawie) – generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.

Kazimierz Makarewicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1924
Niewirków
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943-1990
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 17 Pułk Piechoty
69 Pułk Zmechanizowany
34 Pułk Zmechanizowany
6 Dywizja Powietrznodesantowa
15 Dywizja Zmechanizowana
2 Dywizja Zmechanizowana
4 Dywizja Zmechanizowana
Warszawski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca pułku zmechanizowanego
dowódca dywizji powietrznodesantowej
dowódca dywizji zmechanizowanej
zastępca dowódcy okręgu wojskowego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
bitwa pod Lenino
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Bitwy pod Lenino Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png Medal 50-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 60-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (Rosja)
Grób gen. dyw. Kazimierza Makarewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Kazimierz Makarewicz
Akt mianowania gen. bryg. Kazimierza Makarewicza na stopień gen. dyw.jpg
Akt mianowania płk. dypl. Kazimierza Makarewicza na stopień gen. bryg.jpg
Akt mianowania ppłk. Kazimierza Makarewicza na stopień pułkownika.jpg

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stanisława, osadnika wojskowego i Teresy. 10 lutego 1940 roku został deportowany wraz z rodziną w głąb ZSRR, do posiołoka Połdniewica, w powiecie szaryńskim (obwód gorkowski)[1]. Jesienią tego roku jego rodzina została przesiedlona do obozu Diesiatok niedaleko jez. Onega, gdzie pracowała przy wyrębie tajgi. Jesienią 1941 roku rodzina Makarewiczów została przesiedlona nad jezioro Aralskie, a następnie do kołchozu Erkan, w obwodzie kurgańskim. Wiosną 1943 roku razem z młodszym bratem Tadeuszem wyruszył z Erkanu do Sielc nad Oką, natomiast pozostali członkowie rodziny w październiku 1944 roku zostali przesiedleni do sowchozu Pieremożec, w obwodzie zaporoskim, a 5 kwietnia 1946 roku powrócili do Polski i osiedlili w Nowej Soli.

13 maja 1943 roku zgłosił się, jako ochotnik do formującej się 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po ukończeniu szkolenia podstawowego w 3 Pułku Piechoty został przydzielony do sztabu 2 Pułku Piechoty, w charakterze pisarza. W październiku 1943 roku walczył w bitwie pod Lenino. 7 września 1944 roku, po ukończeniu „pełnego kursu nauk” w Centralnej Szkole Podchorążych Wojska Polskiego w Riazaniu został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 15 września 1944 roku w korpusie oficerów piechoty.

W 1945 roku dowodził kompanią w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 1 w Krakowie, a później w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 w Inowrocławiu. W okresie od 7 stycznia do 13 listopada 1946 roku był słuchaczem Kursu Dowódców Batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu został przydzielony do 55 Pułku Piechoty w Elblągu i wyznaczony na stanowisko adiutanta, a następnie komendanta szkoły podoficerskiej. W okresie od 12 grudnia 1947 roku do 9 listopada 1950 roku był słuchaczem pierwszego kursu w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Warszawie.

Po ukończeniu studiów krótko pełnił obowiązki na stanowisku pomocnika szefa Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego Sztabu 2 Korpusu Piechoty w Poznaniu, a następnie dowódcy batalionu w 15 Pułku Piechoty w Skwierzynie. Przez kolejnych sześć lat dowodził: 17 Pułkiem Piechoty w Międzyrzeczu (1951-1953), 69 Pułkiem Zmechanizowanym w Kostrzynie nad Odrą (1953-1955) i 34 Pułkiem Zmechanizowanym w Słupsku (1956-1957). W 1958 roku ukończył kurs w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego. Równolegle studiował zaocznie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1961 roku uzyskał tytuł magistra prawa[2].

Po przeszkoleniu został przeniesiony do garnizonu Szczecin, gdzie objął stanowisko zastępcy dowódcy 12 Dywizji Zmechanizowanej do spraw liniowych. Przez pierwsze dwa lata służby na tym stanowisku był zastępcą gen. bryg. Wojciecha Jaruzelskiego.

W 1963 roku na zebraniu zespołu partyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, na wniosek gen. dyw. Wojciecha Jaruzelskiego, został wyznaczony na stanowisko dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie. Jako dowódca popularnych „czerwonych beretów” wzmógł dyscyplinę w oddziałach dywizji. Przy niewątpliwych zaletach nie skakał ze spadochronem, co było wymagane na tym stanowisku służbowym[3]. Cierpiał wówczas na kamicę nerkową[2].

W tym samym roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 15 Dywizji Zmechanizowanej im. Gwardii Ludowej w Olsztynie. 20 czerwca 1966 roku objął dowództwo 2 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. gen. Henryka Dąbrowskiego w Nysie. W drugiej dekadzie sierpnia 1966 roku zastąpił płk. Józefa Jaworskiego na stanowisku dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego w Krośnie Odrzańskim. Wiosną 1968 roku obowiązki dowódcy dywizji zdał płk. dypl. Jerzemu Góralowi i przeszedł do dyspozycji MON. W 1969 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Garnizonu Miasta Stołecznego Warszawy. Trzy lata później został zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. Na tym stanowisku w 1975 roku został mianowany generałem brygady. Przez siedem lat był jednym z najbliższych współpracowników ówczesnego dowódcy okręgu, gen. dyw. Włodzimierza Oliwy. W 1979 roku został I zastępcą szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP. Służbę na tym stanowisku pełnił przez kolejnych dziesięć lat. 8 maja 1985 roku Minister Obrony Narodowej „w uznaniu wojennego męstwa i bohaterstwa na frontach II wojny światowej, wzorowej służby w siłach zbrojnych PRL oraz szczególnych zasług dla socjalistycznej ojczyzny” wyróżnił go wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”[4]. 10 listopada 1989 roku został oficjalnie pożegnany przez Ministra Obrony Narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej[5]. Z dniem 10 kwietnia 1990 roku został przeniesiony w stan spoczynku[6]. Zmarł 20 grudnia 2006 roku w Warszawie. Został pochowany 3 stycznia 2007 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. W pogrzebie uczestniczyło liczne grono generałów i oficerów WP, w tym były minister obrony narodowej, gen. armii w st. spocz. Florian Siwicki, który wygłosił mowę pożegnalną[7].

Jego synem jest gen. dyw. Piotr Makarewicz.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Polskie:

Radzieckie:

Rosyjskie:

Czechosłowackie:

  • Order Czerwonej Gwiazdy – 6 czerwca 1979

PrzypisyEdytuj

  1. Generałowie i admirałowie ... s. 81 błędnie podano, że deportacja miała miejsce w lutym 1942 roku.
  2. a b Relacja gen. dyw. Piotra Makarewicza.
  3. Hubert Marcin Królikowski, 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa, s. 56.
  4. Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4(114), Warszawa 1985, s. 280.
  5. Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (131-132), Warszawa 1990, s. 276.
  6. Generałowie i admirałowie ... s. 81.
  7. Janusz Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, s. 426.

BibliografiaEdytuj

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski i Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989-2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, ​ISBN 83-87689-46-7​.
  • Hubert Marcin Królikowski, 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1997, ​ISBN 83-87103-19-5​.