Otwórz menu główne

Kazimierz Sławiński (pilot)

polski lotnik, publicysta, pisarz

Kazimierz Sławiński (ur. 7 lipca 1914 w Kijowie, zm. 8 października 1985 w Warszawie) – polski publicysta i pisarz, porucznik pilot i obserwator Wojska Polskiego II RP.

Kazimierz Sławiński
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1914
Kijów
Data i miejsce śmierci 8 października 1985
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1932
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
Stanowiska Asystent Szefa Sztabu Generalnego WP ds. Sił Powietrznych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca pilot cywilny PLL LOT,
starszy inspektor lotnisk w Zarządzie Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych,
publicysta, pisarz
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Armii Krajowej Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

ŻyciorysEdytuj

W roku 1920 wrócił wraz z rodzicami do Polski osiedlając się w Toruniu. Tam ukończył szkołę powszechną i gimnazjum.

Po ukończeniu w 1932 roku gimnazjum wstąpił na ochotnika do wojska, do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu. W okresie od 13 lutego do 15 lipca 1933 roku odbywał kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy przy 1 batalionie balonowym w Toruniu. Następnie został słuchaczem Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W październiku 1935 roku otrzymał nominację na stopień podporucznika artylerii. Po ukończeniu kursu obserwatorów balonowych, od października 1935 roku do listopada 1937 roku, pełni służbę jako oficer służby stałej w 1 batalionie balonowym w Toruniu.

W grudniu 1937 roku został skierowany do Centrum Wyszkolenia Lotniczego Nr 1 w Dęblinie na kurs aplikacyjny obserwatorów, który skończył w czerwcu 1938 roku, otrzymując tytuł obserwatora. Po ukończeniu kursu wrócił do Torunia, gdzie pełnił służbę w 4 pułku lotniczym do wybuchu wojny.

W trakcie służby wojskowej był także członkiem Aeroklubu Pomorskiego w Toruniu w latach 1935 – 1939. Uzyskał w nim uprawnienia pilota samolotowego turystycznego II kategorii, pilota szybowcowego kategorii C i pilota balonowego.

W kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił służbę jako podporucznik obserwator w II plutonie 46 eskadry obserwacyjnej, w składzie lotnictwa Armii „Pomorze”. Latał na samolotach obserwacyjnych Lublin R-XIIID, wykonując loty rozpoznawcze m.in. w rejonie KoronowaŚwiecia (3 września 1939), Inowrocławia (8 września), WyszogródPłock (14 września). W dniu 17 września 1939 roku podczas startu z lotniska polowego w Kroczewie w trakcie przelotu samolotów eskadry na wschód jego samolot uległ rozbiciu. Dnia 19 września 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej. Do 30 stycznia 1945 przebywał w oflagach: Prenzlau, IV C Colditz i II C Woldenberg. W niewoli był członkiem konspiracji.

Po wyzwoleniu z obozu jenieckiego wrócił do Polski na początku lata 1945 roku. W sierpniu podjął pracę w Polskich Liniach Lotniczych LOT w Warszawie na Okęciu, przeszkolenie w pilotażu przeszedł w 15 Mieszanym Szkolno-Treningowym Pułku Lotniczym w Radomiu. Następnie w okresie od października 1945 roku do września 1948 roku latał jako pilot komunikacyjny na liniach krajowych i zagranicznych w PLL LOT. Po wypadku lotniczym odszedł z pracy w lotnictwie, pracując poza nim w latach 1949–1959. W tym czasie ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera architekta. Później od stycznia 1960 roku do sierpnia 1964 roku pracował w Zarządzie Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych na stanowisku starszego inspektora lotnisk. W dniu 9 maja 1970 roku otrzymał awans na stopień porucznika rezerwy.

Od połowy lat pięćdziesiątych działał aktywnie w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, potem w Klubie Seniorów Lotnictwa. Należał do Klubu Twórców Lotniczych, współpracował z Wojskowym Instytutem Historycznym.

Rozwinął również działalność publicystyczną w prasie lotniczej i tygodnikach ogólnopolskich, napisał ponad 100 artykułów o tematyce lotniczej. Zaczął również pisać i wydawać książki głównie o tematyce lotniczej. Kilka spośród jego książek wydano w znanej serii „Żółty Tygrys”. Pisał do ostatnich chwil swojego życia.

Zmarł 8 października 1985 roku w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

W latach 1946–1968 był żonaty z Anną Danutą Leśniewską, powstańczą sanitariuszką, przewodniczką turystyczną. Z ich związku narodziło się dwoje dzieci: syn Marcin (ur. 1951) i córka Bożena (ur. 1954).

Opublikowane książkiEdytuj

  • Uciekamy (1958)
  • Uwaga dywersja (1962) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 2/1962
  • Jaki startują o świcie (1962) – wspólnie z Medardem Koniecznym
  • Bój pod Wizną (1964) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 3/1964
  • Powietrzne awantury' (1965)
  • Wyrównany rachunek (1966)
  • Chryszczata (1966) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 12/1966
  • Przygody kanoniera Dolasa (1967)
  • W powietrzu i na ziemi (1968)
  • Kurs 283 (1970) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 25/1970
  • Bomby torują drogę (1972) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 13/1972
  • Awantur powietrznych ciąg dalszy (1973)
  • Jeniecki obóz specjalny Colditz (1973)
  • Finał wojny we wspomnieniach lotników (1973)
  • Bitwa o Pomorze 1939 (1974)
  • Dzieje polskich skrzydeł (1974)
  • Ucieczka z niewoli (1975)
  • Ławica – poznańskie lotnisko (1975)
  • Bój o Oranienburg (1976)
  • Na wrześniowym niebie (1976)
  • Żurawiem na dalekie trasy (1976)
  • W pomorskiej gardzieli (1976) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 3/1976
  • W ogniu i wichrze (1978)
  • Rozpoznać wroga z północy (1979) z serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa nr 7/1979
  • Pierwszy myśliwski (1980)
  • Lotnisko Mokotowskie w Warszawie (1981)
  • Spod znaku szachownicy (1982)
  • Lotnisko toruńskie 1920-1945 (1983)
  • Z lotów na rozpoznanie (1984)
  • Z dziejów polskiej aeronautyki wojskowej (1987)
  • Lotnictwo Armii „Pomorze” (1992)

Ordery i odznaczeniaEdytuj

EkranizacjeEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Kazimierza Sławińskiego.

Na podstawie książki Powietrzne awantury reżyser Hieronim Przybył w 1967 roku zrealizował film Paryż – Warszawa bez wizy, a na podstawie Przygód kanoniera Dolasa reżyser Tadeusz Chmielewski napisał scenariusz i nakręcił w 1969 roku film Jak rozpętałem II wojnę światową.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Ryszard Konieczny, Tadeusz Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, tomik II, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1988, wyd. I, ​ISBN 83-206-0734-5​, ISSN 0239-5983

Linki zewnętrzneEdytuj