Otwórz menu główne

Kazimierz Skowroński-Prus (ur. 18 grudnia 1900 r. w Szpikowie na Podolu - zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Kazimierz Skowroński-Prus
rotmistrz kawalerii rotmistrz kawalerii
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1900
Szpików na Podolu
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19171940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego,
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich,
12 Pułk Ułanów Podolskich,
8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego
Stanowiska dowódca plutonu, szwadronu, adiutant pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Wacława i Felicji z Walickich. Ukończył 7 klas gimnazjum w Niemirowie, po czym wstąpił do oddziału partyzanckiego rtm. Szemiota w Winnicy. W 1918 wcielony do szwadronu ziemi humańskiej. Po bitwie kaniowskiej, rozbrojony przez Niemców, wysłany do twierdzy w Kijowie. Po ucieczce z niewoli wstąpił do II Korpusu Polskiego. Następnie, po przedostaniu się na Kubań wstąpił do polskiego oddziału i walczył z bolszewikami. 1 listopada 1918 wstąpił do WP, do 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. Pełnił służbę w szwadronie mjr. Plisowskiego w Odessie. W 14 pułku ułanów służył do sierpnia 1921, walczył w bitwach stoczonych przez pułk w wojnie 1920 r.

W okresie międzywojennym ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie (1922, zdał również maturę) i OSKaw. w Grudziądzu (1923). Otrzymał nominację na podporucznika i został skierowany do 12 pułku ułanów W 1925 awansował na porucznika i otrzymał przydział na stanowisko instruktora Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii we Lwowie. W 1928 przeniesiony na dowódce plutonu w 8 pułku ułanów Po ukończeniu kursu łączności w Zegrzu objął dowództwo plutonu łączności. Po skończeniu kursu dowódców szwadronów w CWKaw. w Grudziądzu (1934) objął dowództwo szwadronu, awansowany do stopnia rotmistrza. Od 1937 adiutant 8 pułku ułanów.

W kampanii wrześniowej walczył w 8 p.uł. Walczył pod Woźnikami, Szczekocinami, Pińczowem, Baranowem, Tarnogrodem i Tomaszowem. W czasie próby przedostania się na Węgry wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń, poz. 3050.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj