Kazimierz Skowroński-Prus

Kazimierz Skowroński-Prus (ur. 18 grudnia 1900 w Szpikowie na Podolu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Kazimierz Skowroński-Prus
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1900
Szpików na Podolu
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19171940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego,
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich,
12 Pułk Ułanów Podolskich,
8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego
Stanowiska dowódca plutonu, szwadronu, adiutant pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Wacława i Felicji z Walickich[1]. Ukończył 7 klas gimnazjum w Niemirowie, po czym wstąpił do oddziału partyzanckiego rtm. Szemiota w Winnicy. W 1918 wcielony do szwadronu ziemi humańskiej. Po bitwie kaniowskiej, rozbrojony przez Niemców, wysłany do twierdzy w Kijowie. Po ucieczce z niewoli wstąpił do II Korpusu Polskiego. Następnie, po przedostaniu się na Kubań wstąpił do polskiego oddziału i walczył z bolszewikami. 1 listopada 1918 wstąpił do WP, do 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. Pełnił służbę w szwadronie mjr. Plisowskiego w Odessie. W 14 pułku ułanów służył do sierpnia 1921, walczył w bitwach stoczonych przez pułk w wojnie 1920 r.

W okresie międzywojennym ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie (1922, zdał również maturę) i OSKaw. w Grudziądzu (1923). Otrzymał nominację na podporucznika i został skierowany do 12 pułku ułanów W 1925 awansował na porucznika i otrzymał przydział na stanowisko instruktora Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii we Lwowie. W 1928 przeniesiony na dowódcę plutonu w 8 pułku ułanów w Krakowie. Po ukończeniu kursu łączności w Zegrzu objął dowództwo plutonu łączności. Po skończeniu kursu dowódców szwadronów w CWKaw. w Grudziądzu (1934) objął dowództwo szwadronu, awansowany do stopnia rotmistrza. Od 1937 adiutant 8 pułku ułanów. W marcu 1939 obowiązki adiutanta łączył z funkcją dowódcy szwadronu gospodarczego[2].

W kampanii wrześniowej walczył w 8 p.uł. Walczył pod Woźnikami, Szczekocinami, Pińczowem, Baranowem, Tarnogrodem i Tomaszowem. W czasie próby przedostania się na Węgry wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 3050.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.