Kazimierz Suchcicki

Kazimierz Suchcicki (ur. 8 listopada 1882 w Piotrowie, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – polski ksiądz, dziekan Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Kazimierz Suchcicki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1882
Piotrowo
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja diecezja płocka
Prezbiterat 1905
dziekan dziekan
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1882
Piotrowo
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1919–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Okręg Korpusu Nr VI
Okręg Korpusu Nr VIII
Okręg Korpusu Nr III
Okręg Korpusu Nr IV
Stanowiska zastępca dziekana
i dziekan okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny szlacheckiej Suchcickich h. Ostoja z Suchcic. Był synem Mikołaja i Marii z domu Wierzbowskiej. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Płocku. W 1905 roku uzyskał święcenia kapłańskie. W latach 1905–1919 był wikariuszem kolejno w Mławie, Lekowie, Kadzidle oraz Nasielsku i Ostrowi Mazowieckiej.

Od 1919 pełnił służbę w Wojsku Polskim. Był kapelanem w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”, w 1920 kapelanem Obozu Szkół Podoficerów, a później kapelanem Obozu Warownego „Toruń”. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu proboszcza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego, przed księdzem Józefem Panasiem, który otrzymał 6. lokatę[1]. Od 1922 był zastępcą księdza dziekana generalnego Karola Boguckiego, szefa duszpasterstwa wyznania rzymskokatolickiego Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W 1924 był zastępcą księdza dziekana Jerzego Sienkiewicza, szefa duszpasterstwa wyznania rzymskokatolickiego Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[2]. Od 1927 był szefem służby duszpasterstwa wyznania rzymskokatolickiego Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[3]. Na dziekana został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 1. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego[4].

W 1934 został przeniesiony na równorzędne stanowisko w Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[5]. Uczestniczył w kampanii wrześniowej na froncie wojny z Niemcami. Po 17 września 1939 roku dostał się do sowieckiego obozu w Starobielsku, z którego został wywieziony do więzienia na Butyrkach w Moskwie, skąd wiosną 1940 roku – do obozu w Kozielsku. Z Kozielska został wywieziony zgodnie z wykazem NKWD Moskwa nr 025/3/1940 z poleceniem przekazania do dyspozycji szefa Zarządu NKWD obwodu smoleńskiego (akta sprawy nr 4909). Został zamordowany w kwietniu 1940 roku w Katyniu.

Po śmierciEdytuj

Kazimierz Suchcicki był jednym z 24 księży kapelanów Wojska Polskiego z lat 1919–1939 zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Kalininie wiosną 1940 roku zgłoszonych przez Stowarzyszenie Rodzina Katyńska w Warszawie w grudniu 2009 roku na kandydatów do procesu beatyfikacyjnego Męczenników Wschodu (1917–1989)[6].

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski postanowieniem z 29 czerwca 2012 na wniosek Ministra Obrony Narodowej awansował pośmiertnie ks. płk. Kazimierza Suchcickiego na stopień generała brygady[7].

OdznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik oficerski 1923, s. 98, 1425.
  2. Rocznik oficerski 1924, s. 59, 1296.
  3. Rocznik oficerski 1928, s. 839.
  4. Rocznik oficerski 1932, s. 405, 897.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 grudnia 1934 r., Nr 14, s. 272.
  6. Męczennicy Wschodu – „Katyń 1940”. [dostęp 2012-07-24].
  7. M.P. z 2012 r. nr 0, poz. 513
  8. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411

BibliografiaEdytuj