Kazimierz Wielikosielec

polski duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, biskup pomocniczy piński
(Przekierowano z Kazimir Wielikasielec)

Kazimierz Wielikosielec OP (biał. Казімір Велікаселец, ros. Казимир Великоселец; ur. 5 maja 1945 w Starowoli) – polski[1] duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, biskup pomocniczy piński od 1999.

Kazimierz Wielikosielec
Biskup tytularny Blandy Julii
Ilustracja
Kazimierz Wielikosielec (2007)
Herb Kazimierz Wielikosielec Fiat voluntas Tua
Bądź wola Twoja
Kraj działania Białoruś
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1945
Starowola
Biskup pomocniczy piński
Okres sprawowania od 1999
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja dominikanie
Prezbiterat 3 czerwca 1984
Nominacja biskupia 6 maja 1999
Sakra biskupia 24 czerwca 1999
Faksymile
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 czerwca 1999
Miejscowość Pińsk
Miejsce bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Kazimierz Świątek
Współkonsekratorzy Dominik Hrušovský
Aleksander Kaszkiewicz

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 5 maja 1945 w Starowoli. W tym czasie najbliższy czynny kościół, do którego uczęszczał wraz ze swym ojcem, był oddalony o kilkadziesiąt kilometrów i znajdował się w Kobryniu.

Odbył służbę wojskową oraz pracował na budowie w Wilnie. Przebywając w Wilnie poznał Zakon Braci Kaznodziejów, do którego postanowił wstąpić[2]. Gdy zdecydował się studiować w Wyższym Seminarium Duchownym w Rydze, przez trzy lata nie zezwalały mu na to władze komunistyczne. W związku z tym rozpoczął potajemną naukę u ks. Wacława Piątkowskiego, ówczesnego wikariusza generalnego diecezji pińskiej, który w ukryciu prowadził seminarium duchowne (studiował tam także Antoni Dziemianko)[3]. W 1981 został przyjęty do ryskiego Seminarium. W czasie studiów seminaryjnych złożył pierwsze śluby zakonne w zakonie dominikańskim. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 czerwca 1984 kardynał Julijans Vaivods, administrator apostolski Rygi i Lipawy.

Po święceniach został skierowany do pracy w parafii Trójcy Przenajświętszej w Iszkołdzi. Ze względu na niewystarczającą liczbę prezbiterów na Białorusi, pod jego opieką duchową znalazły się również Juszkiewicze, Horodyszcze, Stołowicze, Połoneczka, Świerżeń Nowy, Horodziej, Korelicze, Hancewicze oraz Mir. W tym czasie, oprócz posługi duszpasterskiej, zajmował się także odbudową i remontem świątyń.

W 1992 objął urząd wikariusza generalnego diecezji pińskiej, pełniąc jednocześnie funkcje proboszcza parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach oraz dziekana dekanatu baranowickiego.

6 maja 1999 papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji pińskiej ze stolicą tytularną Blanda Julia. Święcenia biskupie otrzymał 24 czerwca 1999 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pińsku[2]. Głównym konsekratorem był kardynał Kazimierz Świątek, administrator apostolski diecezji pińskiej, a współkonsekratorami arcybiskup Dominik Hrušovský, nuncjusz apostolski na Białorusi, i Aleksander Kaszkiewicz, biskup diecezjalny diecezji grodzieńskiej. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Fiat voluntas Tua” (Bądź wola Twoja), zaczerpnięte z Modlitwy Pańskiej. W diecezji pińskiej pozostał na urzędzie wikariusza generalnego[4].

W Konferencji Episkopatu Białorusi jest przewodniczącym Rady ds. Ochrony Dziedzictwa Kulturowego i Środowiska[5].

Jest członkiem Polskiej Prowincji Dominikanów[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Biskup z Białorusi mówił o skutkach braku Boga. swietarodzina.pila.pl. [dostęp 2020-04-20].
  2. a b Ks. Biskup Kazimierz Wielikosielec. slowo.grodnensis.by. [dostęp 2020-04-20].
  3. Po 66 latach Pińsk ma biskupa diecezjalnego. deon.pl. [dostęp 2020-04-20].
  4. Пінская дыяцэзія (biał.). catholic.by. [dostęp 2020-04-20].
  5. Структура Канферэнцыі (biał.). catholic.by. [dostęp 2020-04-20].
  6. Były generał dominikanów arcybiskupem metropolitą. info.dominikanie.pl. [dostęp 2020-04-20].

Linki zewnętrzneEdytuj