Otwórz menu główne

Kevin Martin (curler)

curler kanadyjski

Kevin Martin, pseudonimy „The Old Bear” i „K-Mart” (ur. 31 lipca 1966 w Killam, Alberta) – kanadyjski curler z Edmonton. Mistrz olimpijski z Vancouver 2010 oraz srebrny medalista z Salt Lake City 2002. W 2008 sięgnął po tytuł mistrza świata.

Kevin Martin
Ilustracja
Państwo  Kanada
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1966,
Killam
Wzrost 185[1] cm
Masa ciała 93[1] kg
Gra praworęczna
Klub Saville Sports Centre
Występy
ZIO 3 (1992, 2002, 2010)
4 (1991, 1997, 2008, 2009)
MŚ juniorów 1 (1986)
MŚ mikstów {{{MŚMx}}}
Brier 12 (1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 2000, 2006, 2007, 2009, 2009, 2011, 2013)
Dorobek medalowy
Zimowe Igrzyska Olimpijskie
Srebro
Salt Lake City 2002
Złoto
Vancouver 2010
Mistrzostwa świata
Srebro
Winnipeg 1991
Złoto
Grand Forks 2008
Srebro
Moncton 2009
Mistrzostwa Świata Juniorów
Srebro
Dartmouth 1986
The Brier
Złoto
Hamilton 1991
Brąz
Regina 1992
Brąz
Halifaks 1995
Srebro
Kamloops 1996
Złoto
Calgary 1997
Złoto
Winnipeg 2008
Złoto
Calgary 2009
Canadian Olympic Curling Trials
Srebro
Brandon 1997
Złoto
Regina 2001
Złoto
Edmonton 2009

Martin jest jednym z najbardziej utytułowanych curlerów na świecie, szczególnie dzięki World Curling Tour gdzie łącznie jego drużyny zarobiły ponad 2 mln dolarów kanadyjskich. W 1985 wygrał mistrzostwa Kanady juniorów. Tytuł mistrzowski upoważniał go do wystąpienia w mistrzostwach świata, wywalczył tam srebrny medal przegrywając w finale ze Szkotami (David Aitken) 6:7. Pięć lat później zakwalifikował się z ramienia Alberty do The Brier 1991, który wygrał. Dało to Martinowi wyjazd na mistrzostwa świata do Winnipeg. Podobnie jak w turnieju juniorów Kanadę pokonała Szkocja (David Smith) 7:2. W 1992 reprezentował Kanadę na zimowych igrzyskach olimpijskich, curling był wówczas dyscypliną pokazową. Ostatecznie zakończył rywalizację na 4. miejscu. Kwalifikował się do The Brier w latach 1992, 1995 i 1996, by zdobyć ponownie tytuł mistrza kraju w 1997. Na mistrzostwach świata ponownie nie zdobył złotego medalu, kończąc na 4. pozycji. W The Brier pojawił się ponownie w 2000, z bilansem 6 wygranych i 5 przegranych uplasował się na 6. miejscu.

Wystąpił na zimowych igrzyskach olimpijskich w 2002 (curling był już oficjalną konkurencją). Do rundy playoff awansował z 1. miejsca z bilansem 8-1 (jedyna porażka ze Szwecją (Peja Lindholm), tam spotkał się ponownie ze Szwecją, wygrywając 6:4. W finale spotkał się z Norwegami (Pål Trulsen). Mecz był wyrównany, w ostatnim endzie Kanada miała przywilej ostatniego kamienia przy stanie 5:5. Martin w kończącym zagraniu wykonywał łatwy draw, kamień wypuścił z za małą siłą i pomimo szczotkowania kamień zatrzymał się kilka centymetrów za daleko od wyznaczonego miejsca. 10. end jednym kamieniem przejęła Norwegia, wygrywając cały mecz 6:5 i sensacyjnie zdobywając mistrzostwo olimpijskie.

26 kwietnia 2006 Martin ogłosił rozpadnięcie się zespołu, z którym zdobywał medal olimpijski. Dona Bartletta na pozycji otwierającego zastąpił Ben Hebert, drugiego Cartera Rycrofta Marc Kennedy oraz trzeciego Dona Walchuka John Morris (dwukrotny mistrz świata juniorów z 1998 i 1999).

Martin zanany jest proponowania bardzo trudnych zagrań, wręcz do nie wykonania, które przynoszą założony skutek. Wielu curlerów w Kanadzie takie zagrania nazywają to do a Martin (pol. zrobić Martina).

Kevin Martin w swojej karierze piętnastokrotnie wygrywał turnieje należące do Wielkiego Szlema. Jest 2. osobą (po Waynie Middaughcie), która zdobyła „career Grand Slam” – wygrana we wszystkich turniejach Wielkiego Szlema, niezależnie od roku. Tytuł zapewnił sobie wygrywając The National 25 marca 2007.

13 marca 2008 drużyna Martina wygrała The Brier 2008 i została pierwszym zespołem od 2003, który nie poniósł żadnej porażki w tym turnieju, Martin wygrał 13 spotkań. Był to jego 3. tytuł mistrza Kanady.

Round-Robin mistrzostw świata 2008 drużyna Kanadyjska pod jego przewodnictwem zakończyła na pierwszym miejscu (z bilansem 10-1). Jedynym przegranym meczem było spotkanie z Chinami (Wang Fengchun) 5:6. W playoff 1-2 spotkał się ze Szkocją gdzie przegrał 6:7, mimo to po wygranej w półfinale z Norwegią (Thomas Ulsrud) 5:4 spotkał się ponownie ze Szkocją w finale. Swój pierwszy złoty medal na imprezie międzynarodowej Kevin Martin zdobył pokonując w finale Szkocję (David Murdoch) 6:3.

Martin w krajowych rozgrywkach 2009 okazał się bezkonkurencyjny, bez żadnej porażki wygrał Boston Pizza Cup 2009 i Tim Hortons Brier 2009. Na Mistrzostwach Świata 2009 Kanada po Round Robin zajęła 1. miejsce, przegrała tylko ostatni mecz ze Szkocją (David Murdoch) 6:5, następnie w playoff ponownie przegrała ze Szkotami 7:5. W półfinale zespół Martina zwyciężył Szwajcarię 6:5, w finale znów spotkał się z drużyną Murdocha. W ostatnim endzie przy stanie 6:6 Kanada miała przywilej ostatniego kamienia, po długich dyskusjach Martin przepuścił swoje pierwsze zagranie, następnie Szkot dobił swój kamień na guzik i w ostatnim zagraniu mistrzostw Martinowi nie udało się podwójne wybicie z przebijaniem przez kamień przeciwników. Szkocja przejęła ostatni end jednym punktem - 6:7.

Zespół Martina automatycznie zakwalifikował się do finału Canadian Olympic Curling Trials 2009, który wygrał pokonując w finale Glenna Howarda 7:3. W lutym 2010 reprezentował Kanadę na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010. Drużyna pod jego przewodnictwem zdobyła złoty medal pokonując w finale 6:3 Norwegów (Thomas Ulsrud). Kanada jako pierwsza zdobyła złoto z kompletem zwycięstw a Kevin Martin został drugim mężczyzną z dwoma medalami igrzysk olimpijskich w curlingu, pierwszy był kilka godzin wcześniej Markus Eggler.

W 2011 Martin ponownie wygrał Boston Pizza Cup, w rywalizacji krajowej z 3. miejsca doszedł do fazy play-off. Przegrał tam jednak 4:5 mecz przeciwko Howardowi oraz rozegrany po raz pierwszy mały finał przeciwko Bradowi Gushue (5:10). W Tim Hortons Brier 2013 reprezentacja Alberty uplasowała się na 5. miejscu.

Kevin Martin zakończył karierę sportową 20 kwietnia 2014[2]. Jego ostatnim turniejem był wielkoszlemowy Players' Championship 2014. W finale turnieju pokonał mistrza olimpijskiego Brada Jacobsa, był to 18. wielkoszlemowy tytuł Martina. W sezonie 2014/2015 będzie komentatorem curlingu w telewizji.

Spis treści

Wielki SzlemEdytuj

Turniej[3] 2001–02 2002–03 2003–04 2004–05 2005–06 2006–07 2007–08 2008–09 2009–10 2010–11 2011-12 2012-13 2013-14
Canadian Open SF W SF W SF W W F W QF QF A QF
Masters QF W SF F SF SF QF QF QF QF SF SF F
The National A SF A W QF W W SF x W F SF QF
Players' Championships SF x F W F W F SF W W SF x W
Legenda
A = nie uczestniczył
x = nie zakwalifikował się do fazy finałowej
QF = ćwierćfinał
SF = półfinał
F = finał
W = zwycięstwo

DrużynaEdytuj

Czwarty Trzeci Drugi Otwierający
2013/2014 Kevin Martin David Nedohin Marc Kennedy Ben Hebert
2006/2013 John Morris
1999/2006 Don Walchuk Carter Rycroft Don Bartlett
1996/1999 Rudy Ramcharan
1995/1996 Shawn Broda
1994/1995 Kevin Park James Pahl
1993/1994 Ken Tralnberg
1990/1992 Dan Petryk
1984/1986 Richard Feeney Michael Berger

Canadian Team Ranking SystemEdytuj

Pozycje drużyn Kevina Martina w rankingu CTRS[4]:

  • 2013/2014: 3.[5]
  • 2012/2013: 6.
  • 2011/2012: 3.
  • 2010/2011: 1.
  • 2009/2010: 1.
  • 2008/2009: 2.
  • 2007/2008: 2.
  • 2006/2007: 1.
  • 2005/2006: 1.
  • 2004/2005: 1.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Profil na sports-reference.com
  2. TSN: Former olympic champ Martin retires from curling. 2014-04-18. [dostęp 2014-04-22].
  3. Profil w bazie World Curling Tour (ang.). [dostęp 2014-09-05].
  4. Historical Men's CTRS Standings (ang.). [dostęp 2014-09-05].
  5. Canadian Curling Association: 2013-2014 CTRS Standings – Men (ang.). [dostęp 2014-09-05].