Kinga Dunin

polska publicystka, socjolog kultury, krytyk literacki

Kinga Maria Dunin-Horkawicz[1][2] (ur. 25 kwietnia 1954 w Łodzi) – polska publicystka, pisarka, krytyczka literacka, socjolożka kultury, feministka. Jedna z głównych postaci środowiska „Krytyki Politycznej[3].

Kinga Dunin
Ilustracja
Kinga Dunin, Łódź 2011
Pełne imię i nazwisko

Kinga Maria Dunin-Horkawicz

Data i miejsce urodzenia

25 kwietnia 1954
Łódź

Zawód, zajęcie

publicystka, pisarka, nauczycielka akademicka, działaczka partyjna

Tytuł naukowy

doktor nauk humanistycznych

Alma Mater

Uniwersytet Łódzki

Partia

Partia Zieloni

Rodzice

Janusz Dunin, Cecylia Dunin

Małżeństwo

Sergiusz Kowalski

Dzieci

Stanisław Dunin–Horkawicz

ŻyciorysEdytuj

Córka Janusza Dunina–Horakiewicza i Cecylii z d. Jastrzębskiej, polonistów i bibliotekoznawców, urodzona w Łodzi. Absolwentka tamtejszego IV Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Sczanieckiej, następnie studentka socjologii kultury na Uniwersytecie Łódzkim, tytuł magistra uzyskała w 1977. Od tegoż roku współpracowniczka KOR oraz Niezależnej Oficyny Wydawniczej, brała także udział w organizacji i spotkaniach Uniwersytetu Latającego oraz SKS. Po wprowadzeniu stanu wojennego w nocy 13 grudnia 1981 została internowana wraz z mężem, a ich półroczny syn został umieszczony w izbie dziecka[4].

Autorka felietonów pisanych do Wysokich Obcasów (dodatku Gazety Wyborczej), licznych publikacji i opracowań naukowych (m.in. współautorka i współredaktorka pracy socjologicznej Cudze problemy. O ważności tego, co nieważne.). W 1996 wydała powieść Tao gospodyni domowej, następnie Tabu i Obciach. W 2001 jej książka Karoca z dyni znalazła się w finałowej siódemce Nagrody Literackiej Nike. W 2004 otrzymała na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień doktorki nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na podstawie napisanej pod kierunkiem Przemysława Czaplińskiego dysertacji Czytając Polskę. Literatura po roku 1989 wobec dylematów nowoczesności[5].

W TVP1 współprowadziła z Tomaszem Łubieńskim i Witoldem Beresiem program kulturalny Dobre Książki, następnie przeniesiony do TVP Kultura pod tytułem Lepsze Książki ze Sławomirem Sierakowskim i Cezarym Michalskim.

Do 2012 przez wiele lat wykładała socjologię medycyny na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym (dawniej Akademii Medycznej). Należy do Partii Zieloni, była członkinią Sądu Koleżeńskiego tej partii.

KsiążkiEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Była żoną Sergiusza Kowalskiego, ma syna Stanisława Dunin–Horkawicza[2]. W młodości jej partnerem był Ludwik Dorn[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego. krs-online.com.pl. [dostęp 2013-11-12].
  2. a b Kinga DUNIN – Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku, www.ppibl.ibl.waw.pl [dostęp 2022-02-13].
  3. Praca zbiorowa, Niezbędnik ateisty Wydawnictwo Czarna Owca Warszawa 2010, s.8.
  4. Sergiusz Kowalski w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2013-08-31].
  5. Dr Kinga Dunin-Horkawicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2022-04-07].
  6. Andrzej Stankiewicz: Twarze trzeciego bliźniaka. rp.pl, 13 grudnia 2005. [dostęp 2022-04-07].

BibliografiaEdytuj

  • Katarzyna Batora, Dunin Kinga, w: Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik biobiliograficzny, tom I (opracował zespół pod redakcją Alicji Szałagan), Warszawa 2011, s. 77–78
  • Bibliografia 1988 – 2001

Linki zewnętrzneEdytuj