Otwórz menu główne

Klemens Stanisław Remer (ur. 24 października 1895 w Tłustem, zm. 10 czerwca 1971 w Warszawie) – doktor praw, kapitan rezerwy żandarmerii Wojska Polskiego, działacz polityczny Narodowych Sił Zbrojnych i Obozu Narodowo-Radykalnego.

Klemens Stanisław Remer
Data i miejsce urodzenia 24 października 1895
Tłuste
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1971
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie prawnik
Narodowość  Polska
Edukacja C. K. Gimnazjum Męskie w Sanoku
Rodzice Lucjan, Maria
Dzieci Jan
Krewni i powinowaci Tadeusz (brat)
Klemens Remer
kapitan rezerwy żandarmerii kapitan rezerwy żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 24 października 1895
Tłuste
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1971
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 26 Pułk Piechoty,
1 Dywizjon Żandarmerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 24 października 1895 w Tłustem w rodzinie wyznania rzymskokatolickiego jako syn Juliana (oficjał urzędu podatkowego w urzędzie c. k. starostwa powiatu sanockiego[1][2][3]) i Marii z domu Martyniec[4]. Jego bratem był Tadeusz (1894-1971), także oficer wojskowy, nauczyciel, bibliotekarz, dyrektor Biblioteki Przyrodniczej. Obaj byli jednymi z pierwszych członków ruchu skautowego w Sanoku, został członkiem tajnego „oddziału ćwiczebnego” im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego, założonego w listopadzie 1909 przez działaczy Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, od 1911 jako jawna Drużyna Skautowa im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego – Ex ossibus ultor[5][6], był członkiem rady kierującej drużyną[7] (innymi harcerzami byli wówczas m.in. jego brat Tadeusz, Jan Bratro, Władysław Brzozowski, Tadeusz Piech, Zygmunt Vetulani, Władysław Zaleski, Mieczysław Krygowski)[8]. W 1913 Klemens Remer zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Jan Ciałowicz, Jan Kuźnar, Włodzimierz Mozołowski, Franciszek Prochaska, Michał Terlecki – wszyscy także późniejsi oficerowie Wojska Polskiego)[9][2][10]. Po maturze pierwotnie udał się na studia na politechnice[2]. Ukończył studia prawa i uzyskał w tej dziedzinie tytuł doktora[11].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Przed 1922 rokiem był rotmistrzem żandarmerii[12]. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty[13][14]. W latach 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 26 Pułku Piechoty we Lwowie[15][16]. Później został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do 1 Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie[17].

W 1927 roku został mianowany prokurentem Banku Gospodarstwa Krajowego, Oddziału w Cieszynie[18], w tym roku był także prokurentem BGK, Oddziału w Katowicach[19], ponadto pełnił tę funkcję w Zakładzie Centralnym BGK[20][21]. 20 stycznia 1938 został wybrany członkiem rady głównej Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej[22].

W okresie II wojny światowej w obliczu nadejścia frontu wschodniego ewakuował się wraz z członkami Rady Politycznej Narodowych Sił Zbrojnych do Częstochowy[23]. Tam ukrywał się w mieszkaniu Stanisława Rybickiego, prezydenta Częstochowy[24][25]. W 1946 został członkiem Organizacji Polskiej (także jako Organizacja Wewnętrzna, tajna forma Obozu Narodowo-Radykalnego)[26]. W ramach ONR został członkiem Zakonu Narodowego[27].

Pełnił funkcję dyrektora Banku Gospodarstwa Krajowego[28] mieszczącego się w warszawskim budynku (m.in. był w dyrekcji BGK w 1947)[29]. Był recenzentem publicystycznym[30].

Klemens Remer zamieszkiwał przy ulicy Słupeckiej 8 m. 10 w Warszawie (1958)[31]. Zmarł 10 czerwca 1971 (dwa miesiące później zmarł jego brat Tadeusz)[32]. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[33].

Jego synem był Jan Klemens Remer (ur. 1926)[34].

PrzypisyEdytuj

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1906/1907 (zespół 7, sygn. 42). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 226, 427.
  2. a b c XXXII. Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1912/13. Sanok: Fundusz Naukowy, 1913, s. 59.
  3. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1907. Lwów: 1907, s. 50.
  4. Stanisław Konarski: Tadeusz Remer. ipsb.tymczasowylink.pl. [dostęp 17 listopada 2014].
  5. Alojzy Zielecki. Polski ruch niepodległościowy w Sanoku i regionie na tle wydarzeń krajowych przełomu XIX i XX wieku. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 199-200, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  6. Alojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 474.
  7. Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 12.
  8. Działalność sportowa Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. sokolsanok.pl. [dostęp 2015-07-27].
  9. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 27 z 1 lipca 1913. 
  10. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-15].
  11. Józef Stachowicz: Apel poległych. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 71.
  12. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 16 listopada 2014].
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 480.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 421.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 201.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 187.
  17. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 191, 721.
  18. Obwieszczenia sądowe. „Gazeta Urzędowa Województwa Śląskiego”. Nr 14, s. 190, 12 maja 1927. 
  19. Obwieszczenia sądowe. „Gazeta Urzędowa Województwa Śląskiego”. Nr 21, s. 269, 16 lipca 1927. 
  20. Ogłoszenie. „Wołyń”. Nr 4 (56), s. 11, 21 stycznia 1934. 
  21. Ogłoszenie. „Wołyń”. Nr 8 (60), s. 10, 18 lutego 1934. 
  22. Komunikat Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej. „Drogi Polski”. Nr 2, s. 136, 1938. 
  23. Lucyna Kulińska: Organizacja Wewnętrzna (Organizacja Polska) 1945-1946. magnapolonia.wroc.pl. [dostęp 17 listopada 2014].
  24. Obchody w Częstochowie 63. rocznicy powstania warszawskiego. admin.czestochowa.pl. [dostęp 17 listopada 2014].
  25. Powstanie Warszawskie – pamiętaj!. wisla.naszemiasto.pl, 1 sierpnia 2007. [dostęp 15 listopada 2014].
  26. Naukowcy. muzeumonr.wordpress.com. [dostęp 17 listopada 2014].
  27. Członkowie Zakonu Narodowego. muzeumonr.wordpress.com. [dostęp 17 listopada 2014].
  28. Maria Myćka-Kril: Dorobek nauczycieli i uczniów Gimnazjum w Sanoku. W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 96.
  29. M.P. z 1947 r. poz. 133
  30. Roczniki biblioteczne 1958 R: 2. rocznikibiblioteczne.pl. [dostęp 17 listopada 2014].
  31. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 142.
  32. Alfabetyczny Spis Zmarłych Nazwiska Z Zakresu Remer-Riz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 17 listopada 2014].
  33. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Remer. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-04-01].
  34. Charakterystyka zespołu (zbioru) archiwalnego. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 17 listopada 2014].

BibliografiaEdytuj