Klucz raciąski

Klucz raciąski (Klucz Raciąski Ziemskich Posiadłości Biskupstwa Kujawskiego) – historyczna nazwa dóbr ziemskich na Kujawach.

Pierwsze pisane informacje o kluczu raciąskim pochodzą z 1250, kiedy to książę kujawski i łęczycki Kazimierz I (syn Konrada mazowieckiego) wymienił posiadłości wchodzące w skład klucza jako własność biskupów kujawskich. Kazimierz I 6 października] 1250 w Sieradzu podpisał dokument, w którym zatwierdził biskupom kujawskim wszelkie prawa i przywileje, dotyczące ich posiadłości na ziemiach książęcych.

Są tam wymienione wszystkie dobra biskupie wchodzące w skład klucza raciąskiego:

Siedzibą klucza raciąskiego był zamek biskupów kujawskich w Raciążku. Klucz raciąski istniał do czasów I rozbioru (do 1772).

Zobacz teżEdytuj