Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce

Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce – nieistniejący kościół w Ustce. Został poświęcony w 1356 roku, jako świątynia katolicka, w 1539 został przejęty przez ewangelików. Rozebrano go w 1889 roku.

Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce
parafia
Ilustracja
Kościół widziany wśród zabudowań osady z zachodniego brzegu Słupi
Państwo  Polska
Miejscowość Ustka
Wyznanie katolickie później protestanckie
Kościół rzymskokatolicki później ewangelicki
Wezwanie św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja
Położenie na mapie Ustki
Mapa konturowa Ustki, u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce”
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa konturowa powiatu słupskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja w Ustce”
Ziemia54°35′11″N 16°51′18″E/54,586389 16,855000

Pierwszy kościół w UstceEdytuj

Pierwszy kościół w Ustce to świątynia pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja. Już w roku 1356, kiedy wybudowano kościół w Grabnie (Wintershagen), liczba mieszkańców Ustki wzrosła do tego stopnia, że zaistniała konieczność jednoczesnego wybudowania kościoła filialnego w Ustce. W kościele w Grabnie umieszczono dlatego tablicę kamienną upamiętniająca budowę obu kościołów z napisem: "HEC FABRICA ECCLESIE MATRICIS WINTERSHAGEN ET EIUS FILIE STOLPMUNDE CAMINENSIS".[1]

Świątynię pobudowano szybko, a budulcem było drewno dębowe. Kościół posiadał ok. 200 miejsc siedzących i dopiero w XIX wieku świątynia okazała się zbyt mała dla wzrastającej liczby wiernych. Świątynia stanowiła też znak nawigacyjny dzienny (przez swoją niepowtarzalną bryłę) i nocny (światła w oknach kościoła). W 1590 w czasie reformacji kościół przeszedł na własność gminy ewangelickiej.

Przed rozebraniem kościoła nastąpiło jego uroczyste zamknięcie wraz z przeniesieniem wyposażenia do nowego kościoła - proces rozbiórki trwał od 20 marca 1889.

PrzypisyEdytuj

  1. Christian Friedrich Wutstrack, Kurze historisch- geographisch- statistische Beschreibung von dem königlich-preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern, Stettin 1793, s. 718.

BibliografiaEdytuj

  • Stolpmünder Chronik, Hrsg. Walter Dominick 1936, Lübeck 1956.