Otwórz menu główne

Kościół św. Katarzyny w Będzinie

kościół w Będzinie

Kościół parafialny pw. św. Katarzyny w Będzinie-Grodźcu – wybudowano i rozbudowano w latach 1726-1932. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu.

Kościół św. Katarzyny
w Będzinie-Grodźcu
Distinctive emblem for cultural property.svg 10/60 z dnia 23.02.1960. r. (prezbiterium)[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Będzin
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Katarzyny w Będzinie-Grodźcu
Wezwanie św. Katarzyny z Aleksandrii
Położenie na mapie Będzina
Mapa lokalizacyjna Będzina
Kościół pw. św. Katarzyny
Kościół pw. św. Katarzyny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół pw. św. Katarzyny
Kościół pw. św. Katarzyny
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Kościół pw. św. Katarzyny
Kościół pw. św. Katarzyny
Położenie na mapie powiatu będzińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu będzińskiego
Kościół pw. św. Katarzyny
Kościół pw. św. Katarzyny
Ziemia50°20′54,07″N 19°05′30,00″E/50,348353 19,091667

Parafia grodziecka istniała już od XIII w. (w 1326 r. wymieniana w wykazie świętopietrza w dekanacie sławkowskim), ale najstarsze partie kościoła (dzisiejsze prezbiterium) pochodzą z XVIII w. Pierwotny kościół był drewniany; spłonął w 1620 r. i 1638 r. (wtedy spaliła się także plebania z archiwum parafialnym). Przez sto lat nabożeństwa odbywały się w kościele św. Doroty. Kościół murowany wybudowano w latach 1726-29 za proboszcza ks. Wojciecha Ciołkowicza. Świątynię konsekrował 29 kwietnia 1744 r. biskup Michał Kunicki, sufragan krakowski. W latach 1931-32 staraniem parafian i proboszcza ks. Stanisława Bilskiego do kościoła dobudowano część wschodnią - nawę główną i kruchtę oraz wolno stojącą dzwonnicę, a ze starego kościoła utworzono prezbiterium. Projekt rozbudowy wykonał arch. Henryk Oderfeld.

Kościół ma 25 m szerokości, 45 m długości i 18 m wysokości. Starsza, jednonawowa część świątyni stanowi konstrukcję murowano-ceglaną, natomiast konstrukcja nośna nowszej części kościoła stanowi szkielet żelbetowy. Część dobudowaną stanowią trzy nawy, rozdzielone rzędami słupów żelbetowych o wysokości 16,5 m. W latach 90. XX w. przeprowadzono gruntowną modernizację prezbiterium. W zbiorach kościoła znajdują się zabytkowe ołtarze (główny późnobarokowy z początku XVIII w. i dwa boczne z tego samego okresu), obrazy i sprzęty liturgiczne z XVII i XVIII w.

Ceglana wolno stojąca dzwonnica ma 35 m wysokości.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Bolesław Ciepiela - Grodziec znany i nieznany. Encyklopedia, 1997
  • Praca zbiorowa - Będzin 1358-2008, 2008