Kościół św. Stanisława w Świątnikach Górnych

Kościół św. Stanisławarzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Świątniki Górne, w województwie małopolskim. Mieści się przy ulicy księdza Stanisława Koniecznego.

Kościół św. Stanisława
Distinctive emblem for cultural property.svg A-594 z dnia 25.11.1988[1]
kościół parafialny
Ilustracja
kościół św. Stanisława w Świątnikach Górnych
Państwo  Polska
Miejscowość Świątniki Górne
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Stanisława w Świątnikach Górnych
Wezwanie Świętego bp. Stanisława i Świętej Jadwigi
Położenie na mapie Świątników Górnych
Mapa lokalizacyjna Świątników Górnych
Kościół św. Stanisława
Kościół św. Stanisława
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Stanisława
Kościół św. Stanisława
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kościół św. Stanisława
Kościół św. Stanisława
Położenie na mapie powiatu krakowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu krakowskiego
Kościół św. Stanisława
Kościół św. Stanisława
Położenie na mapie gminy Świątniki Górne
Mapa lokalizacyjna gminy Świątniki Górne
Kościół św. Stanisława
Kościół św. Stanisława
Ziemia49°56′03,6″N 19°57′07,4″E/49,934333 19,952056
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Z dniem 17 maja 1846 r. Konsystorz Tarnowski ustanowił w Świątnikach Górnych kapelanię lokalną, niezależną od parafii w Mogilanach. Pierwszym kapelanem wybranym na drodze konkursu był ks. Józef Nowakowski. Prace nad budową kościoła rozpoczęły się 9 czerwca 1846 roku. Dnia 3 września 1847 r. został wmurowany kamień węgielny poświęcony przez księdza Stanisława Osuchowskiego, dziekana wielickiego i proboszcza parafii w Bieżanowie. W 1855 r. został przywieziony dzwon zakupiony przez kupców świątnickich na Węgrzech. Poświęcenie świątyni i pierwsze nabożeństwo miało miejsce w dniu 8 grudnia 1856 r. - mszę odprawił ks. Osuchowski, a kazanie wygłosił ks. Kompreda. 27 czerwca 1858 r. został konsekrowany ołtarz główny podczas wizytacji ks. Józefa Alojzego Pukalskiego, biskupa tarnowskiego. Podczas konsekracji umieszczone zostały w ołtarzu relikwie świętych Fortunata i Felicyta. Nadano patrona w postaci św. Stanisława, biskupa i męczennika. Od roku 1880 kapelania powróciła do archidiecezji krakowskiej.

Kapelania lokalna istniała w Świątnikach do roku 1888, kiedy to zarządzeniem cesarza Franciszka Józefa I niektóre kapelanie zostały przekształcone w parafię[2]. W tym samym czasie do kościoła trafił prywatny neogotycki ołtarzyk po ks. Karolu Telidze, wykonany z przyciemnianego dębu. Około roku 1905 świątnicy wawelscy przywieźli dwa marmurowe ołtarze dłuta Francesco Placidiego w stylu barokowym, usunięte z katedry krakowskiej podczas jej generalnej renowacji.

Podczas I wojny światowej wojska austriackie zarekwirowały dzwony kościelne: większy 350 kg w 1915 roku i mniejszy 185 kg płacąc ekwiwalent odpowiednio 1400 i 692 koron. Po wojnie zakupiono ze składek parafian nowe dzwony: „Józef” ważący 185 kg i „Jan Ewangelista” ważący 100 kg, które zostały poświęcone uroczyście 1 września 1921 przez ks. Anatola Nowaka, biskupa sufragana krakowskiego. Dzwony te w 1943 roku zabrały wojska niemieckie, udało się jedynie zachować XVIII-wieczną sygnaturkę, gdyż w jej miejsce umieszczono dzwon szkolny.

W latach 1925-1927 trwał generalny remont kościoła zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Podniesiono wieże kościelne o 3.5 metra i zmieniono pokrycie dachowe. Wykonano nową polichromię i witraż autorstwa i projektu Mieczysława Różańskiego.

W latach 1983-1984 został przeprowadzony kolejny remont kościoła: nowa polichromia wykonana przez malarza Zygmunta Wiglusza, odnowienie ołtarza głównego, wymiana ławek i konfesjonałów (zniszczone zostały konfesjonały wawelskie), nowe pokrycie dachowe i nowe zegary na wieżach. Ustanowiono drugiego patrona w osobie królowej Jadwigi.

PrzypisyEdytuj

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 2019-12-31. [dostęp 18.07.2010].
  2. Jerzy Czerwiński, Od kapelanii do parafii czyli historia duszpasterstwa w Świątnikach Górnych, 2011

BibliografiaEdytuj