Otwórz menu główne

Kościół Katolicki Mariawitów we Francji

Kościół Ekumeniczny Katolicki Mariawitów Franciszkański we Francji

Kościół Katolicki Mariawitów we Francji (fr. Église Catholique de Mariavites) – kościół chrześcijański nurtu katolickiego prawnie działający na terenie Francji[1], mający swoją siedzibę w Montendre, odwołujący się do tradycji denominacji felicjanowskiej mariawityzmu. Biskupem Naczelnym Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji jest biskup André Roy[2].

Kościół Katolicki Mariawitów we Francji
Église Catholique Mariavite
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Starokatolicyzm
     └ Mariawityzm
Ustrój kościelny episkopalno-synodalna
Obrządek trydencki, w języku narodowym
Nurty pobożnościowe franciszkanizm, eucharystocentryzm
Patron św. Maria Franciszka
Siedziba Montendre
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
Bp Andre Roy
Biskup Naczelny Kościoła
Organ ustawodawczy Kapituła Generalna Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji, Synod Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji
Zasięg geograficzny  Francja
 Polska
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Kościół Katolicki Mariawitów we Francji w latach 1938–1951Edytuj

Kościół został założony w latach 30. XX wieku przez biskupa mariawickiego, Marie Marc Fatôme, który to konsekrowany przez arcybiskupa Marię Michała Kowalskiego miał za zadanie wyprowadzić mariawityzm z Polski do krajów Europy Zachodniej. Do końca II wojny światowej wspólnota utrzymywała pełną łączność doktrynalną z Kościołem Katolickim Mariawitów w Polsce.

Biskup Fatôme pomimo łączności z Kościołem w Polsce nie stosował się do wszystkich reform przeprowadzanych przez abpa Kowalskiego - m.in. do kapłaństwa kobiet. Dowodem na to ma być zapis z dziennika duchownego, który wspomina mariawicką zakonnicę która przybyła do Francji w czasie II wojny światowej - próbowała ona odprawić Mszę wg ustaleń reform Kowalskiego, jednakże Fatôme był temu przeciwny[3].

Duchowieństwo wyświęcone i uformowane za czasów zwierzchnictwa Fatôme również było przeciwne pewnym reformom Kowalskiego. Co prawda, Kościół był jednomyślny w kwestii adoracji Najświętszego Sakramentu i kultu Mateczki, jednakże inne zwyczaje nie spotkały się z akceptacją ze strony mariawitów we Francji[4]. W 1951 r., po śmierci biskupa Fatôme, Kościół zerwał łączność z centralą w Felicjanowie[5].

Współpraca z Kościołem GallikańskimEdytuj

Następca biskupa Fatôme, biskup Piotr Maria Gaston Perrier odrzucił ideę mariawityzmu na rzecz wówczas rosnącego w siłę Kościoła Gallikańskiego i w tym nurcie Kościół działał do roku 1953. Wierni i duchowni wierni tradycji mariawickiej we Francji w tamtym czasie pozostawali pod opieką duszpasterską mariawitów z Niemiec.

W sierpniu 1953 r. biskup Helmut Norbert Maas, biskup Kościoła Katolickiego Mariawitów w Niemczech konsekrował biskupa Jeana Andréasa Prévosta, który zastąpił na urzędzie Zwierzchnika Kościoła biskupa Perriera. Biskup Prévost aktywny był w ruchu autonomistów bretońskich, jak również - jako martynista[6] - w masonerii egipskiej, do której należał od 1949 r. (pod imieniem lożowym Combororix). W ramach tej ostatniej brał udział w organizowaniu Loży Macierzystej Bretanii[7], którą w 1965 r. przekształcił w niezależną od centrali paryskiej Wielką Lożę Bretanii w ramach Suwerennego Sanktuarium Gallii, Wielkim Hierofantem (96°) którego został w 1966 r.[8][9]. W tym samym roku powołał do życia Gnostycki Kościół Chrześcijański (w którym przyjął imię "Tau Synesius III")[10]. Swoje funkcje w Katolickim Kościele Mariawitów we Francji oraz w Suwerennym Sanktuarium Gallii pełnił on do roku 1968 r., kiedy to przeniósł się w celach zawodowych do Algierii, skąd powrócił w 1984 lub 1987 r.[8][11]

Po nim kolejno władzę w Kościele przejął biskup Joseph-Robert Bonnet, konsekrowany 5 maja 1956 r. przez biskupów Prevosta i Maasa na prośbę biskupa Williama Henry'ego Francisa Brothers'a, uważającego się za zwierzchnika mariawitów w Stanach Zjednoczonych. Biskup Bonnet miał stać się konsekratorem Patricka Truchemotte, głowy jednego z odłamów Kościoła Gallikańskiego, który w ten sposób uzyskał sukcesję mariawicką[11]. Po 1970 r. Kościół Mariawitów został mimowolnie wchłonięty przez ten Kościół Gallikański, skutkiem czego sakramenty dla wiernych mariawickich często sprawowali duchowni Kościoła Narodowego Francji. Po powrocie do Francji, w 1996 r., biskup Prévost wyznaczył na swojego wikariusza apostolskiego biskupa Jacquesa Bersez[12], również dawnego członka Suwerennego Sanktuarium Gallii[13].

Z Suwerennym Sanktuarium Gallii (reaktywowanym) związany był także inny biskup Katolickiego Kościoła Mariawitów we Francji - Jean Bernadac, który został jego Wielkim Hierofantem po śmierci Prévosta (zmarłego 20 czerwca 1999 r.). Chrześcijańskim Kościołem Gnostyckim kieruje zaś obecnie, pod imieniem Tau Andréas Jacobus, obecny zwierzchnik Katolickiego Kościoła Mariawitów we Francji, bp André Roy, który przejął tę funkcję po śmierci swojego brata i współkonsekratora, Bernarda ("Tau Basilidesa III", konsekrowanego przez Jeana Andréasa Prévosta 24 stycznia 1998 r.[6])[12][14].

Kościół dzisiajEdytuj

17 października 1998 roku biskupi Jacques Bersez (jako główny konsekrator) oraz biskupi Jean Prevost, Jean Bernadac oraz Bernard Roy (jako współkonsekratorzy) konsekrowali nowego biskupa sufragana i koadiutora generalnego Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji - ks. André Roy'a, który od 1 maja 1999 r. formalnie pełni urząd Biskupa Naczelnego Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji.

Biskup Roy stworzył 4 marca 2011 r. dla par gejowskich Przysięgę Wzajemnej Wierności na Pismo Święte, różną od małżeństwa, jednakże mająca rangę sakramentu w Kościele Katolickim Mariawitów we Francji[15].

Prowincja Kościoła w PolsceEdytuj

11 lutego 2018 r. bp André Roy objął swoją jurysdykcją starokatolicki Zakon Braci Mniejszych Miłosierdzia Bożego, ustanawiając jego Przełożonym Generalnym ks. Kazimierza Dorocińskiego, który przyjął imiona Maria Kazimierz od Najświętszego Serca Pana Jezusa[16].

Biskupi Kościoła Katolickiego Mariawitów we FrancjiEdytuj

  • 1938–1951 – bp Maria Marc Fatôme
  • 1951–1953 – bp Piotr Maria Gaston Perrier[17]
  • 1953–1968 – bp Jean Andréas Prévost[18]
  • 1968–1970 – bp Joseph-Robert Bonnet[19]
  • 1970–1985 – bp Peter Truchemotte[20]
  • 1985–1999 – bp Jacques Bersez[21]
  • od 1999 – bp André Roy[22]

PrzypisyEdytuj

  1. ÉGLISE CATHOLIQUE MARIAVITE FRANCISCAINE OECUMÉNIQUE [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  2. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  3. Vie de l'Eglise de 1993 à aujourd'hui, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  4. Vie de l'Eglise de 1993 à aujourd'hui, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  5. Vie de l'Eglise de 1993 à aujourd'hui, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  6. a b Mgr Jean Andréas Prévost, fondateur de l’église Gnostique Chrétienne, „ÉGLISE GNOSTIQUE CHRÉTIENNE”, 24 grudnia 2013 [dostęp 2018-07-01] (fr.).
  7. Inicjatywa wyszła ze strony innego działacza na rzecz autonomii bretońskiej i masona rytu egipskiego, zmarłego tragicznie w 1965 r. Gérarda Toublanca. Po tym, jak Wielki Sekretariat Zakonu Memphis-Misraïm kierowany przez Roberta Ambelain cofnął jurysdykcję Loży Macierzystej Bretanii ze względu na jej nadmiernie polityczny charakter, Prévost uzyskał ją od Wielkiego Wyniosłego Suwerennego Sanktuarium "Superum", lub Zenitu Wenecji (odłam Gastone Marchiego).
  8. a b Chronologie du S.G.A.T.G., Souverain Grand Sanctuaire Traditionnel des Gaules [dostęp 2018-06-29] (fr.).
  9. Galtier, Gérard., Maçonnerie égyptienne, Rose-Croix et Néo-Chevalerie : les fils de Cagliostro, [Monaco]: Editions du Rocher, 1989, ISBN 2-268-00778-2, OCLC 23238395 [dostęp 2018-06-29].
  10. Podwójna przynależność do kościołów, jednego egzoterycznego (publicznego), drugiego ezoterycznego (wewnętrznego), zamkniętego dla nieinicjowanych, jest sytuacją typową dla niektórych kościołów tradycji neogallikańskiej (Gazinet), silnie związanych z zakonami martynistycznymi i masonerią egipską. Zwyczaj ten datuje się od czasów konsekracji przez patriarchę kościoła gallikańskiego, Louis'a-Marie François Giraud, dwóch zwierzchników kościoła gnostyckiego, a zarazem przywódców odłamów masonerii egipskiej i zakonu martynistów: Jean'a-Baptiste Bricaud w 1913 r. i Constantina Chevillon w 1936 r. Obydwaj byli aktywni zarówno w kościele gallikańskim, jak i gnostyckim. W niektórych rytuałach teurgicznych pożądany jest udział duchownych. Gnostycki kościół Crześcijański nie sprawuje kultu publicznego, jak wynika z informacji na stronie: http://eglisegnostiquechretienne.com
  11. a b Thierry Teyssot - Eglise Gallicane, Comprendre Notre Succession Apostolique, www.gallican.org [dostęp 2018-06-29].
  12. a b Tous nos Evêques,tous nos Prêtres et membres du clergé mineurs et majeurs sont valide selon le rite de Vatican II et reconnus par le Pape François, car nous sommes un Ordre pauvre au service des pauvres., Site Jimdo de frereandreexorciste! [dostęp 2018-06-29] (fr.).
  13. http://www.facebook.com/NR.Ottaviano/posts/1750011048570054 Polemika Frédérica Garniera, Wielkiego Hierofanta "Suwerennego Sanktuarium Tradycjonalistycznego Gallów" nt. "filiacji Prevosta". Odnośny fragment brzmi: "Que savent les membres de sa famille, de la façon régulière de transmettre une charge, puisqu’aucun n’était maçon actif de l’obédience - et encore moins du Souverain Sanctuaire - ? Pour ce qui est de Jacques Bersez, membre du Souverain Sanctuaire du temps de Jean Prévost, qui aurait validé Dieu seul sait quoi au sujet de A.D. et de sa prétendue Grande Maitrise, que le lecteur nous permette encore de le mettre en garde : il faut savoir qu’il ne faisait plus partie de l'Ordre depuis bien longtemps et ne se sentait plus concerné par les affaires inhérentes à cette structure maçonnique... ce sont là les propos de Jacques Bersez."
  14. Consulter les annonces du JO Association<, www.journal-officiel.gouv.fr [dostęp 2018-06-29] (fr.).
  15. Eglise Catholique des Mariavites en France, „blaye33390” [dostęp 2018-06-29].
  16. L'Ordre des Frères Mineurs de la Miséricorde Divine, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-12] (fr.).
  17. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  18. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  19. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  20. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  21. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).
  22. Acte de Consécration et Succession Co-consécrateur, Site de eglisecathomariavitesenfrance ! [dostęp 2018-02-11] (fr.).

Linki zewnętrzneEdytuj