Otwórz menu główne

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu

Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu (pot. Mały kościół nad rzeką) - kościół rektoralny w Kołobrzegu

Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Mały kościół nad rzeką
Distinctive emblem for cultural property.svg 1215 z dnia 27.01.1998 r.[1]
Kościół rektoralny
Ilustracja
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Kołobrzegu
Państwo  Polska
Miejscowość Kołobrzeg
Adres Katedralna 35
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
rektorat samodzielny diecezja koszalińsko-kołobrzeska
Niepokalane Poczęcie NMP
• nadający tytuł
od 12 sierpnia 1945
o. Polikarp Maciejowski
Wezwanie Niepokalanego Poczęcia NMP
Wspomnienie liturgiczne 8 grudnia
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Bonifacy, św. Perpetua, św. Jan Paweł II, św. Antoni Padewski, bł. M. Angela Truszkowska, bł. Michał Sopoćko
Cudowne wizerunki obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa
Położenie na mapie Kołobrzegu
Mapa lokalizacyjna Kołobrzegu
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie powiatu kołobrzeskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kołobrzeskiego
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Ziemia54°10′30,48″N 15°34′21,84″E/54,175133 15,572733
Wnętrze kościoła

HistoriaEdytuj

Po lokacji miasta w 1255 był to teren bagienny, służący jako wysypisko śmieci. W 1545 przeniesiono w to miejsce Klasztor Sióstr Benedyktynek w Kołobrzegu (zreformowany). Kościół klasztorny wraz z klasztorem spłonął w pożarze 11 września 1630. Budynek został odbudowany ze środków księcia Ernesta Bogusława de Croy w 1640, ale jego uroczyste poświęcenie odbyło się dopiero 11 września 1649. W 1653 kościół klasztorny stał się luterańskim kościołem garnizonowym. 1 czerwca 1675 został pochowany w nim Maciej Krockow-Krokowski. W 1832 kościół został odbudowany po zniszczeniach wojennych, powstałych po oblężeniach miasta, najpierw przez Rosjan, potem przez Francuzów. Przetrwał niezniszczony II wojnę światową. Od 1945 roku do 18 października 1994 kościół parafii rzymskokatolickiej św. Marcina w Kołobrzegu. W latach 1945–1972 świątynią opiekowali się franciszkanie, później duchowieństwo diecezjalne. 17 sierpnia 1975 w kościele modlił się kardynał Karol Wojtyła, który przewodniczył uroczystościom 975-lecia biskupstwa w Kołobrzegu.

Od 19 października 1994 roku kościół rektoralny należący do Domu Księży Emerytów w Kołobrzegu, którego właścicielem jest diecezja koszalińsko-kołobrzeska. Świątynia bezpośrednio podlega Biskupowi Koszalińsko-Kołobrzeskiemu. Bp Edward Dajczak 28 października 2017 dokonał konsekracji kościoła, a 28 czerwca 2019 wydał dekret potwierdzający ustanowienie rektoratu rzymskokatolickiego w 1994 r. Kościół służy Księżom Emerytom Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej, którzy mieszkają w Domu Księży Emerytów - erygowanym 11 października 1994 przez Biskupa Czesława Domina. Emerytowani kapłani sprawują w swoim kościele Msze Święte, spowiadają i odprawiają wszelkie nabożeństwa oprócz chrztów, ślubów i pogrzebów. Każdorazowy dyrektor Domu Księży Emerytów w Kołobrzegu jest zarazem rektorem kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia NMP.

DuszpasterzeEdytuj

Polikarp Maciejowski OFMConv. 1945-1946 proboszcz
Stefan Leitholtz OFMConv. 1946-1950 proboszcz
Alfons Neumann OFMConv. 1950-1953 proboszcz
Szymon Grodzki OFMConv. 1953-1959 proboszcz
Piotr Mielczarek OFMConv. 1959-1970 proboszcz
Lesław Czerniawski OFMConv. 1970-1972 proboszcz
Józef Słomski 1972-1980 proboszcz
Marian Michalik 1980-1988 proboszcz
Marian Wołoszyn 1988-1994 proboszcz
Józef Słomski 1994 proboszcz
Jerzy Urbański 1994-2003 rektor
Ryszard Kizielewicz 2003-2005 rektor
Jarosław Zieliński 2005-2011 rektor
Jerzy Chęciński 2011-2015 rektor
Piotr Zieliński od 2015 rektor

OpisEdytuj

Jednonawowy kościół neogotycki z czerwonej cegły. Zwieńczony sygnaturką, a w niej drugi najstarszy dzwon Kołobrzegu odlany w 1898. We wnętrzu wyposażenie skromne, historyczne w stylu neogotyckim. W kościele znajdują się powojenne obrazy ufundowane przez pierwszych mieszkańców Kołobrzegu. Szczególnym kultem otoczony jest obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa przez wielu kołobrzeżan określany mianem cudownego. Przed tym wizerunkiem wiele osób - duchownych i wiernych otrzymało łaski, czego widocznym znakiem są liczne wota. Od 1961 nieprzerwanie w każdy wtorek wierni modlą się nowenną do św. Antoniego i całują jego relikwie.

 
Wizerunek Najświętszego Serca Pana Jezusa otoczony szczególną czcią wiernych

Wokół świątyni wznoszą się neogotyckie zabudowania dawnego Konwentu dla Panien, który został poświęcony 6 kwietnia 1886. Konwent przeznaczony był dla 16 niezamężnych córek zasłużonych ojców. Panny z konwentu często za opłatą udzielały korepetycji. Po II wojnie światowej budynek został zaadoptowany na klasztor ojców franciszkanów oraz plebanię parafii pw. św. Marcina. Ponadto w kilku pomieszczeniach od 1960 mieści się klasztor sióstr felicjanek. Władze PRL 22 sierpnia 1963 dokonały przymusowej eksmisji franciszkanów i sióstr zakonnych do mniej więcej 1/3 części budynku. W powstałych lokalach, jako mieszkaniach komunalnych, zamieszkali lokatorowie przydzieleni przez ADM. Kościół całą posesję odzyskał dopiero w połowie lat 90-tych XX w. Od 1994 cały zespół budynków jest diecezjalnym Domem Księży Emerytów w Kołobrzegu. W latach 2017-2019 DKE przeszedł gruntowny remont wewnątrz budynku i został dostosowany do zamieszkania przez starsze osoby. W planie jest także dobudowanie skrzydła we wschodniej części posesji, co sprawi, że obiekt będzie posiadał zamknięty wirydarz.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj