Otwórz menu główne

Kolej parkowa Kopalni Węgla Kamiennego „Makoszowy”

Kolej Parkowa Kopalni Węgla Kamiennego „Makoszowy” – nieistniejąca kolej parkowa zlokalizowana w parku imienia Powstańców Śląskich w Zabrzu.

Linia kolejowa
Kolej Parkowa Kopalni Węgla Kamiennego „Makoszowy”
Dane podstawowe
Zarządca Kopalnia Węgla Kamiennego „Makoszowy” (1980 – 1985)
Długość 2,126 km
Rozstaw szyn 550 mm
Historia
Lata budowy 1980
Rok otwarcia 1980
Rok zawieszenia ruchu 1985
Rok fizycznej likwidacji przed 1989
Portal Portal Transport szynowy

Spis treści

HistoriaEdytuj

Kolej została oddana do użytku 18 lipca roku 1980 i funkcjonowała przez około 5 lat. Pociągi kursowały głównie w okresie świąt (1 Maja, czy Dzień Dziecka). Po zaprzestaniu eksploatacji kolei cały jej tabor przetransportowano na teren KWK „Makoszowy”, zaś nieeksploatowane i niekonserwowane urządzenia kolei ulegały postępującej dewastacji. W roku 1989 kolej już nie istniała.

InfrastrukturaEdytuj

Trasa kolei miała kształt nieregularnej, zamkniętej pętli. Długość toru wynosiła 2126 metrów. Na terenie zajezdni znajdował się budynek wyposażony w dwa tory, z których jeden był wyposażony w kanał rewizyjny dla lokomotywy. Drugi tor służył do odstawiania wagonów. Długość torów na terenie zajezdni wynosiła 140 m. Tor dojazdowy do zajezdni odgałęział się od głównej linii w kilometrze 0,000.

Tor o rozstaw szyn 550 mm (taki sam, jak kopalnia „Makoszowy”) zbudowany był z szyn s24 na podkładach drewnianych ułożonych na podsypce dolomitowej. Najmniejszy promień łuku wynosił 14 m, a największy 61 m. Nachylenie toru wynosiło do 27 promil. Najniższy punkt linii znajdował się na wysokości 238,360 m n.p.m., a najwyższy na wysokości 246,308 m n.p.m.

Na trasie znajdowały się dwa przystanki osobowe. Jeden w kilometrze 0,950, a drugi w kilometrze 1,200.

TaborEdytuj

Kolej eksploatowała jedną lokomotywę spalinową typu GLs40 lub Schöma oraz 4 wagony pasażerskie zbudowane na bazie kopalnianych wozów dołowych produkcji Śląskiej Fabryki Maszyn i Urządzeń Górniczych „Montana”.

Pociągi kursowały z maksymalną prędkością 8 km/h, a ich obsługę stanowiły 2 osoby: maszynista i kierownik pociągu pełniący jednocześnie obowiązki konduktora hamulcowego na ostatnim wagonie.

BibliografiaEdytuj

  • 4.20. W: Krzysztof Soida: Koleje wąskotorowe na Górnym Śląsku. T. I: Dzieje kolei wąskotorowych. Katowice: Wydawnictwo „Śląsk”, 1996, s. 136. ISBN 83-85831-82-7.