Komornik (film)

Komornik – polski dramat filmowy z 2005 w reżyserii Feliksa Falka z Andrzejem Chyrą w roli głównej.

Komornik
Gatunek

dramat

Rok produkcji

2005

Data premiery

7 października 2005

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

100 minut

Reżyseria

Feliks Falk

Scenariusz

Grzegorz Łoszewski

Główne role

Andrzej Chyra
Małgorzata Kożuchowska
Kinga Preis
Jan Frycz

Muzyka

Bartłomiej Gliniak

Zdjęcia

Bartosz Prokopowicz

Scenografia

Anna Wunderlich

Kostiumy

Małgorzata Braszka

Montaż

Krzysztof Szpetmański

Wytwórnia

Telewizja Polska
Canal+ Polska
Studio Filmowe Perspektywa
WFDiF w Warszawie

Zdjęcia do filmu rozpoczęto w listopadzie 2004, a zakończono 5 stycznia 2005. Zdjęcia powstały w Wałbrzychu, Świdnicy i Warszawie. Film był kręcony z tzw. ręki[1].

Opis fabułyEdytuj

Akcja filmu toczy się w Wałbrzychu i okolicach. Film przedstawia dwie doby z życia głównego bohatera, tytułowego komornika sądowego – Lucjana Bohme. Bezkompromisowo wykonuje on swoją pracę, posuwając się do zajęcia aparatury medycznej w miejscowym szpitalu czy wykopania z grobu zmarłej staruszki, by udowodnić, że jej wnuk nieuczciwie zaciągnął w banku kredyt. Pojawiając się u dłużników wraz z aplikantem Jaśkiem, budzi złość i przerażenie, nierzadko agresję. Nie przepadają za nim także koledzy ze środowiska prawniczego.

Pewnego dnia spotyka dawną miłość, Gosię. Niedługo później trafia do mieszkania, gdzie próbuje zająć jedyną wartościową rzecz – akordeon, na którym ciężko chore dziecko uczy się grać. W czasie szarpaniny pojawia się Gosia – matka chorej dziewczynki, która z przerażeniem odkrywa prawdziwą naturę przyjaciela z dawnych lat. Okazuje się także, że wnuk odkopanej przez Lucjana staruszki, dobrze zapowiadający się piłkarz, który za przekręt ma trafić do więzienia – popełnia samobójstwo. W końcu także koledzy z pracy mają dość bezlitosnego komornika – próbują go skorumpować, podsuwając mu pieniądze przez dłużnika, biznesmena Wiśniaka. Bohme przyjmuje łapówkę, zamierzając ją zdeponować i ujawnić próbę przekupstwa, ale w przypływie dobroci w ciągu jednej nocy rozdaje ogromną sumę innym dłużnikom. Nazajutrz zostaje zatrzymany – próbuje się bronić, ale wszyscy, którym pomógł, udają że nic nie otrzymali od komornika. Jedynie Gosia próbuje bronić Bohme, ale zostaje odprawiona przez prokuratora. Lucjan zostaje w końcu oczyszczony z zarzutów, jednocześnie staje się jednak zależny od reszty prawników.

Finałową sceną filmu jest pogrzeb starego prawnika Chełsta, podczas którego prezes sądu wygłasza wzniosłą mowę o zawodowej uczciwości środowiska prawniczego – Lucjan przerywa mu, po czym opuszcza uroczystość.

ObsadaEdytuj

NagrodyEdytuj

Na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w 2005 roku, Komornik zdobył Złote Lwy dla najlepszego filmu. Nagrody przyznano także za:

  • scenariusz (dla Grzegorza Łoszewskiego)
  • pierwszoplanową rolę męską (dla Andrzeja Chyry)
  • drugoplanową rolę kobiecą (dla Kingi Preis)
  • zdjęcia (dla Bartka Prokopowicza)

W 2006 roku film okazał się bezapelacyjnym zwycięzcą Polskie Nagrody Filmowe – zdobył siedem Orłów za:

  • najlepszy film
  • najlepszą reżyserię (dla Feliksa Falka)
  • najlepszą główną rolę męską (dla Andrzeja Chyry)
  • najlepszą główną rolę kobiecą (dla Kingi Preis)
  • najlepszy scenariusz (dla Grzegorza Łoszewskiego)
  • najlepsza scenografia (dla Anny Wunderlich)

a także nagrodę publiczności.

Film zdobył również nagrodę jury ekumenicznego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj