Komunistyczna Partia Polski (2002)

polska partia polityczna

Komunistyczna Partia Polski (KPP) – polska partia polityczna założona 20 lipca 2002 (zarejestrowana sądownie została 9 października 2002), uważająca się za historyczną i ideową spadkobierczynię Komunistycznej Partii Polski, działającej w latach 1918–1938 oraz istniejącej wcześniej Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Odwołuje się też do tradycji Polskiej Partii Robotniczej i częściowo Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3].

Komunistyczna Partia Polski
Ilustracja
Skrót KPP
Przewodniczący Krzysztof Szwej
Data założenia 20 lipca 2002
Adres siedziby ul. Trzeciego Maja, 41-300 Dąbrowa Górnicza
Ideologia polityczna marksizm, leninizm, antykapitalizm, eurosceptycyzm
Poglądy gospodarcze komunizm
Liczba członków ok. 300 (2017)[1]
Członkostwo
międzynarodowe
Initiative CWPE[2]
Barwy      czerwień
Obecni posłowie
0/460
Obecni senatorowie
0/100
Obecni eurodeputowani
0/52
Obecni radni wojewódzcy
0/552
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Komunistyczna Partia Polski została założona 20 lipca 2002 w Dąbrowie Górniczej przez działaczy wywodzących się w znacznej części ze Związku Komunistów Polskich „Proletariat” (powołanego przez skrajnie lewicowy nurt dawnej PZPR) po uprawomocnieniu się postanowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwidacji. Założycielami partii byli Marcin Adam, Józef Łachut, Marian Indelak (który został sekretarzem krajowego komitetu wykonawczego ugrupowania), Mieczysław Pawela i Krystyna Kowalik[4]. Później do ugrupowania przystąpił m.in. Zbigniew Wiktor (wcześniejszy lider ZKP „Proletariat”). Pierwszy zjazd partii odbył się 14 grudnia 2002, drugi – 9 grudnia 2006, trzeci – 11 grudnia 2010, czwarty – 28 marca 2015, a piąty 21 lipca 2019[5]. Ostatni zjazd miał miejsce w Bytomiu, a wcześniejsze w Dąbrowie Górniczej.

W wyborach parlamentarnych w 2005 i 2007 członkowie KPP startowali z list Polskiej Partii Pracy. W wyborach prezydenckich w 2005 partia udzieliła poparcia Danielowi Podrzyckiemu z PPP[6] (który na krótko przed wyborami zginął w wypadku drogowym). Przed wyborami prezydenckimi w 2010 przewodniczący partii Józef Łachut wyraził na Kongresie Porozumienia Lewicy (w ramach którego KPP podjęła w 2007 współpracę z innymi lewicowymi ugrupowaniami politycznymi, takimi jak PPP, ROG, Racja PL i PPS) poparcie dla kandydatury Grzegorza Napieralskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej[7]. W wyborach samorządowych w tym samym roku KPP współtworzyła KWW Czerwony Wrocław w wyborach do rady miejskiej Wrocławia[8].

W wyborach parlamentarnych w 2011 pojedynczy członkowie Komunistycznej Partii Polski startowali do Sejmu z ramienia SLD bądź PPP. KPP wezwała natomiast do bojkotu wyborów parlamentarnych w 2015[9]. Nawiązała ponadto kontakty z Polską Lewicą. W wyborach parlamentarnych w 2019 jeden z członków KPP ponownie znajdował się na liście SLD (w ramach porozumienia Lewica) do Sejmu[10][11]. W wyborach prezydenckich w 2020 KPP poparła kandydaturę Waldemara Witkowskiego, przewodniczącego Unii Pracy[12].

Program i ideologiaEdytuj

Komunistyczna Partia Polski głosi hasła antykapitalistyczne i antyimperialistyczne. Dąży do wprowadzenia socjalizmu i przejęcia władzy politycznej oraz ekonomicznej przez proletariat[1]. Postuluje również zastąpienie własności kapitalistycznej własnością społeczną poprzez nacjonalizację przemysłu, handlu i zasobów naturalnych. Opowiada się również za szerokimi prawami socjalnymi (m.in. bezpłatną i powszechną oświatą oraz bezpłatną służbą zdrowia). Partia jest za równouprawnieniem i pełnym rozdziałem Kościoła od państwa (m.in. niefinansowaniem przez państwo związków wyznaniowych oraz wycofaniem nauki religii ze szkół publicznych). Postuluje też m.in. zaprzestanie prywatyzacji i reprywatyzacji oraz reformę podatkową (progresywny system podatkowy, ograniczenie VAT), a także lustrację majątkową. Krytykuje likwidację PRL i transformację ustrojową. KPP jest także przeciwko uczestnictwu Polski w Unii Europejskiej i NATO[13][14]. Ponadto partia stanowczo sprzeciwia się ustawom dekomunizacyjnym uchwalonym przez rząd PiS i polityce historycznej prowadzonej przez Instytut Pamięci Narodowej[15][16].

Struktura i działaczeEdytuj

Liczba członków Komunistycznej Partii Polski na przestrzeni lat wahała się od kilkuset do około tysiąca działaczy[17].

OrganizacjaEdytuj

Najwyższym organem wykonawczym KPP jest Krajowy Komitet Wykonawczy. Wybiera on spośród swoich członków Prezydium, w tym: przewodniczącego, sekretarza i skarbnika. Centralnym organem kontrolnym partii jest natomiast Krajowa Komisja Statutowo-Rewizyjna. Organem powołanym do rozpatrywania indywidualnych spraw członków partii wynikających z odwołań od uchwał organów, w tym uchwał o wykluczeniu z niej, jest Krajowy Sąd Koleżeński[18].

Przewodniczący KPPEdytuj

  • od 14 grudnia 2002 do 8 grudnia 2006 – Marcin Adam
  • od 8 grudnia 2006 do 11 grudnia 2010 – Józef Łachut
  • od 11 grudnia 2010 – Krzysztof Szwej

Organ prasowyEdytuj

Oficjalnym biuletynem partii jest miesięcznik „Brzask”, dostępny wyłącznie w prenumeracie oraz w internecie[1][19].

Sytuacja prawna i próby delegalizacji partiiEdytuj

Istnienie partii komunistycznych w Polsce i ich działania są legalne, dopóki odnoszą się do ideologii ustroju komunistycznego, z pominięciem totalitarnych metod i praktyk[20]. KPP odcina się od nich w swej deklaracji ideowo-programowej oraz statucie[1]. Podobnie sama symbolika komunistyczna (np. używany przez KPP sierp i młot) nie jest w Polsce wprost zakazana (w przeciwieństwie do faszystowskiej, która jest jako taka wymieniona w kodeksie karnym), więc uznaje się ją za legalną[21][22].

W 2013 o delegalizację partii pod zarzutem publicznego propagowania totalitarnego ustroju państwa wystąpił poseł PiS Bartosz Kownacki[23]. W wyniku śledztwa prokuratura nie dopatrzyła się znamion przestępstwa i umorzyła dochodzenie. Od 2015 toczy się proces dotyczący propagowania przez działaczy KPP na łamach „Brzasku” systemu totalitarnego. W 2017 czynności sprawdzające wobec partii ponadto podjęła Prokuratura Krajowa, która w sierpniu 2019 poinformowała, że jest na etapie przygotowywania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności celów i działalności KPP z Konstytucją[1][24]. 18 stycznia 2019 Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej uznał redaktorów pisma „Brzask” za niewinnych zarzucanych im czynów[25][26], stwierdzając, że zarzuty sformułowane przez prokuraturę i zgromadzony w trakcie przewodu sądowego materiał dowodowy nie wskazują na popełnienie przestępstwa. W uzasadnieniu wyroku sąd zaznaczył, że należy odróżnić propagowanie totalitarnego ustroju państwa od propagowania komunistycznych poglądów jako takich. Prokurator w marcu 2019 złożył apelację od wyroku uniewinniającego redakcję „Brzasku”, motywując, że ideologia marksistowsko-leninowska, do której odwołuje się KPP, jest z samej swej natury ideologią totalitarną, gdyż głosi ona hasła rewolucji społecznej, będące bezpośrednim nawoływaniem do obalenia przemocą władzy państwowej. Zarzucił oskarżonym redaktorom także krytykę reformizmu oraz bezpośrednie odwoływanie się do tradycji przedwojennej partii politycznej o tej samej nazwie, natomiast sądowi – przekroczenie zasady swobodnej oceny przeprowadzonych dowodów oraz uznanie zeznań złożonych przez samych oskarżonych za wiarygodne. 10 lipca 2019 Sąd Okręgowy w Katowicach postanowił o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji, przychylając się tym samym do wniosku prokuratora. Rozprawa z udziałem oskarżonych odbyła się 3 marca 2020, dwa tygodnie później ogłoszono wyrok. Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej zadecydował o warunkowym umorzeniu postępowania wobec redaktorów „Brzasku”, zobowiązując jednocześnie każdego z trójki oskarżonych do wpłacenia świadczenia pieniężnego w wysokości 1000 zł od osoby na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i pokrycia części kosztów sądowych[27][28].

W ramach solidarności z KPP w związku z prowadzonymi wobec niej procesami, w 2018 i 2019 protesty pod polskimi ambasadami zorganizowały m.in. Komunistyczna Partia Grecji, Komunistyczna Partia Belgii i Komunistyczna Partia Brytanii. Wsparcie dla KPP zadeklarowało również szereg innych zagranicznych partii komunistycznych[29][30]. W Polsce solidarność z KPP zadeklarowały Sojusz Lewicy Demokratycznej, Ruch Sprawiedliwości Społecznej czy Pracownicza Demokracja[31]. Delegalizacji partii domaga się m.in. Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie[32][33].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Marcin Pietraszewski: Komunistyczna Partia Polski pod lupą prokuratury. wyborcza.pl, 6 lipca 2017.
  2. Participating Parties. initiative-cwpe.org.
  3. Łachut: My komuniści, skrojeni jesteśmy ze „specjalnego” materiału. lewica.pl, 5 listopada 2008.
  4. Krzysztof Łoziński: Sekta komunistów. „Wprost” Nr 24/2003 (1072).
  5. V Zjazd KPP w Bytomiu. kom-pol.org, 24 lipca 2019.
  6. Pękają stereotypy. dyktatura.info, 3 października 2005.
  7. Wybory prezydenckie – batalia o przetrwanie lewicy. rog.com.pl.
  8. Serwis PKW – Wybory 2010.
  9. Stanowisko KKW KPP w związku z wyborami parlamentarnymi 25 X 2015. kompol.org.
  10. Jedyny komunistyczny kandydat w wyborach. kom-pol.org, 10 października 2019.
  11. Członek Komunistycznej Partii Polski na liście wyborczej SLD. dorzeczy.pl, 10 października 2019.
  12. Wybory prezydenckie. kom-pol.org, 26 czerwca 2020.
  13. Program Komunistycznej Partii Polski. kom-pol.org.
  14. Manifest polskich komunistów. kom-pol.org, 9 marca 2018.
  15. Pomniki. kom-pol.org.
  16. Wyklęci przez IPN. kom-pol.org.
  17. PiS idzie na wojnę z komunistami. Chce delegalizacji Komunistycznej Partii Polski. wyborcza.pl, 13 lutego 2014.
  18. Rozdział VI: Centralne organy Partii. kom-pol.org.
  19. cpofpolandBRZASK (ang.). scribd.com.
  20. Rozdział I Konstytucji RP, art. 13. sejm.gov.pl.
  21. Krzysztof Pacewicz: Brudziński chce ścigać za sierp i młot, ale symbole komunistyczne są legalne. W przeciwieństwie do faszystowskich. oko.press.
  22. Koszulki z sierpem i młotem nie są zakazane. wyborcza.pl, 4 czerwca 2012.
  23. Marcin Pietraszewski: Poseł PiS doniósł na komunistów z Dąbrowy Górniczej. Wszyscy zostali skazani. wyborcza.pl, 29 kwietnia 2016.
  24. Wiktor Ferfecki: Światowy proletariat broni Komunistycznej Partii Polski. rp.pl, 8 kwietnia 2020.
  25. Komunizm nie ma nic wspólnego z totalitaryzmem. przeglad-socjalistyczny.pl, 21 stycznia 2019.
  26. Sąd uniewinnił redakcję „Brzask”. kom-pol.org, 20 stycznia 2019.
  27. Grzegorz Waliński: Proces działaczy KPP: komuniści ukarani, chociaż nie skazani. strajk.eu, 23 marca 2020.
  28. Sąd nad komunistami za głoszenie poglądów. kom-pol.org, 29 lutego 2020.
  29. Komunistyczna Partia Brytanii urządzi protest przed polską ambasadą. Przeciwko prześladowaniu komunistów w Polsce. dorzeczy.pl, 3 stycznia 2018.
  30. Wiktor Ferfecki: Światowy komunizm krytykuje Ziobrę. rp.pl, 7 lipca 2019.
  31. Piotr Nowak: Trwają represje wobec komunistów. Działacze KPP ciągani po sądach. Partii grozi delegalizacja. strajk.eu, 21 grudnia 2017.
  32. Wiktor Ferfecki: POKiN apeluje do Zbigniewa Ziobro w sprawie KPP. ngopole.pl, 2 maja 2019.
  33. Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych domaga się delegalizacji Komunistycznej Partii Polski. radiomaryja.pl, 24 sierpnia 2019.

Linki zewnętrzneEdytuj