Konferencja w Casablance

Konferencja w Casablance – tajne rokowania trwające od 14 do 24 stycznia 1943 roku, mające na celu zaplanowanie alianckiej strategii dotyczącej II wojny światowej w Europie. Konferencja odbyła się w hotelu „Anfa” w Casablance. Obecni byli Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill oraz Charles de Gaulle.

Konferencja w Casablance
Ilustracja
Prezydent USA F. D. Roosevelt oraz premier Wielkiej Brytanii W. Churchill
Data

14–24 stycznia 1943

Miejsce

Casablanca, Maroko Francuskie

Wynik

uzgodnienie wspólnych działań wojsk amerykańskich, brytyjskich i francuskich

Przyczyna

II wojna światowa

Strony rozmów
 Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Wolna Francja
Przywódcy
Winston Churchill,
Franklin Roosevelt
Charles de Gaulle

Józef Stalin również został zaproszony, ale odmówił przybycia, nie mogąc opuścić kraju w czasie, gdy trwała bitwa stalingradzka. De Gaulle też początkowo odmawiał przybycia, do czasu, gdy Churchill zagroził, że za przywódcę Wolnych Francuzów uzna Henriego Girauda. Był on również obecny w Casablance i zauważalne było napięcie między dwoma Francuzami w czasie rozmów.

Ustalenia konferencji:

  • uznano bezwarunkową kapitulację państw Osi za cel II wojny światowej[1]
  • zgodzono się pomóc ZSRR, tworząc drugi front w Europie w 1944 roku;
  • zgodzono się zająć Sycylię i Włochy kontynentalne;
  • powołano wspólne dowództwo Wolnych Francuzów przez de Gaulle'a oraz gen. Girauda;
  • zgodzono się na nasilenie bombardowań Niemiec[2].

Prezydent Roosevelt ogłosił wyniki konferencji Amerykanom w przemówieniu radiowym 12 lutego 1943 roku.

Po niej nastąpiły konferencje: w Québecu, moskiewska, kairska, II kairska, teherańska, jałtańska i poczdamska.

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Sobański, Roszczenia Polski wobec RFN w świetle doktryny niemieckiej, Poznań: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w Poznaniu, 2019, s. 94, ISBN 978-83-60038-70-3.
  2. Jan Palmowski, Słownik najnowszej historii świata 1900-2007, 2008, tom I, str. 144