Konrad Ostrowski

Konrad Ostrowski (ur. 19 lutego 1905 w Kijowie, zm. 30 listopada 1947 w Penn Wood pod Amersham) – polski tancerz i choreograf.

Konrad Ostrowski
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1905
Kijów
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1947
Penn Wood pod Amersham
Miejsce spoczynku Cmentarz wojskowy w Aldershot
Zawód, zajęcie tancerz i choreograf

ŻyciorysEdytuj

W latach 1926–1927 był tancerzem w warszawskim teatrze wodewilowym, a w latach 1928–1929 występował z Lili Larys w kinoteatrze Momus w Warszawie. Opracowywał choreografię do operetek, m.in. do Manewrów jesiennych i Krysi leśniczanki. Około roku 1930 był baletmistrzem rewii w kinoteatrze Hollywood, m.in. Uśmiechnij się kochanie (numery To nasze morze, Jak na plaży, Sweet Marie, Tyle dni, Kochaj mnie)[1]. Występował w Teatrze Starym w Krakowie 25 i 26 kwietnia 1931 w parze z Ireną Topolnicką, gdzie główną atrakcją był Eugeniusz Bodo[2]. Teatr Popularny w Łodzi gościł warszawski teatr Nowości z królową operetek Lucyną Messal i Józefem Redo w lipcu 1932. W tym programie Basia Relska występowała w duecie z Ostrowskim[3].

W sezonie 1936 występował w Teatrze Bagatela w Krakowie. Tańczył m.in wiedeński walc z Basią Relską. Był też choreografem tej rewii[4]. W 1937 występował wraz z zespołem artystów warszawskich w Teatrze Bagatela w rewii Atak na Kraków[5]. 21 października 1942 Nowy Głos Lubelski informował, że doskonały baletmistrz Konrad Ostrowski oraz primbalerina Irena Topolnicka wykonali na tle zespołu baletowego szereg tańców z doskonałą techniką znamionująca długoletnią rutynę. Występy ich cieszyły się wielkim aplauzem, przy czym taniec - parodia, musiał być powtórzony przy salwach śmiechu[6]. Podczas II wojny światowej współpra­cował w latach 1940–1944 jako tancerz i baletmistrz z jawnymi teatrami Kometa, Niebieski Motyl, Nowości, Maska i Me­lodia w Warszawie.

Po zakończeniu II wojny światowej Konrad Ostrowski znalazł się we Włoszech, gdzie w 1946 został tancerzem i choreografem kierowanej przez Feliksa Konarskiego Czołówki Teatralnej Polish Parade[7]. Następnie wraz z żołnierzami 2 Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych znalazł się w Wielkiej Brytanii, gdzie trafił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, przeznaczonego do przysposobienia zdemobilizowanych żołnierzy do życia cywilnego. W tym czasie występował również jako tancerz w Balecie Anglo-Polskim. 30 listopada 1947 napisał pożegnalny list i popełnił samobójstwo, wieszając się na gałęzi w lasku w pobliżu obozu polskiego w Penn Wood pod Amersham[8]. 6 grudnia 1947 został pochowany na cmentarzu wojskowym w Aldershot[9][10]. Niektóre źródła błędnie podają, że został rozstrzelany podczas powstania warszawskiego[11][12][13][14].

PrzypisyEdytuj

  1. Uśmiechnij się kochanie" : wielki program letni w 15-tu obrazach, ok. 1930
  2. Nowy Dziennik, Kraków, 23 kwietnia 1931, rok XIV, nr. 108, str 4.
  3. Ilustrowana Republika, 27 lipca 132, rok XX, nr. 206, str. 10
  4. Hallo! Tu miłość...! : rewja w 2 częściach 19 obrazach
  5. Nowy Dziennik, Kraków, 30 września 1937, rok XX, nr. 268, str 11.
  6. Nowy Głos Lubelski. R. 3, nr 246 (21 października 1942)
  7. Polish Parade 1946. Revue, 1946.
  8. Samobójstwo tancerza, „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza” 1947, nr 287, s. 4.
  9. Konrad Ostrowski (nekrolog), „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza” 1947, nr 288, s. 4.
  10. Private Konrad Ostrowski, Find A Grave.
  11. Terpsychora i lekkie muzy, Bożena Mamontowicz-Łojek, Polskie Wydawn. Muzyczne, 1972
  12. Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen, 1968
  13. Pamiętnik teatralny 1963 zeszyty 1-4, s. 188, 189, 193, 197, 203
  14. K. Roman: Pamiętniki, rękopis, Instytut Sztuki PAN.