Konrad Szymański

polityk polski

Konrad Krzysztof Szymański (ur. 6 grudnia 1969 w Kaliszu) – polski polityk, prawnik i publicysta.

Konrad Szymański
Ilustracja
Konrad Szymański (2016)
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1969
Kalisz
Zawód, zajęcie polityk, publicysta
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Stanowisko poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji (2004–2014), wiceminister spraw zagranicznych (2015–2019), minister-członek Rady Ministrów (2019–2020), minister do Spraw Unii Europejskiej (od 2020)
Partia Prawo i Sprawiedliwość

Poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji, w latach 2015–2019 sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, w latach 2019–2020 minister-członek Rady Ministrów w drugim rządzie Mateusza Morawieckiego, od 2020 minister do Spraw Unii Europejskiej.

ŻyciorysEdytuj

W 1988 złożył egzamin dojrzałości w II Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu, zaś w 1995 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W latach 1991–1993 kierował biurem poselskim Marcina Libickiego w Poznaniu, następnie przez rok pracował jako korespondent Agencji Prasowej SIS-Serwis. W latach 1993–1997 był ekspertem komisji samorządowej Rady Miasta Poznania. Od 1997 ponownie współpracował z Marcinem Libickim jako jego doradca ds. międzynarodowych. W latach 1997–1998 był pracownikiem Kancelarii Sejmu, a od 1999 do 2000 doradcą wicemarszałka Sejmu. W okresie 1999–2000 zasiadał w gabinecie politycznym ministra Kazimierza Marcinkiewicza (szefa gabinetu politycznego premiera Jerzego Buzka) w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Od 2000 do 2002 był redaktorem programowym TV Puls. W 2002 założył dwumiesięcznik Międzynarodowy Przegląd Polityczny, którego jest redaktorem naczelnym.

Na początku lat 90. był wiceprezesem zarządu Młodzieży Wszechpolskiej. W latach 1989–2000 należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, od 1997 zasiadał w zarządzie tej partii. Działał w ruchach pro-life, m.in. od 1998 do 2002 był członkiem zarządu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia. Zasiadł w radzie Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego we Wrocławiu. W 2007 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości.

13 czerwca 2004 uzyskał mandat do Parlamentu Europejskiego z listy PiS w województwie dolnośląskim. Należał do parlamentarnej grupy Unii na rzecz Europy Narodów, zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, a także należał do Delegacji ds. stosunków z Białorusią. W wyborach w 2009 ponownie dostał się do Parlamentu Europejskiego z okręgu wielkopolskiego.

W 2013 tygodnik „Polityka” na podstawie rankingu przeprowadzonego wśród polskich dziennikarzy parlamentarnych uznał go za najlepszego polskiego europosła (obok Sidonii Jędrzejewskiej)[1]. W 2014 został zwycięzcą rankingu polskich europosłów „Rzeczpospolitej” oraz rankingu „Polityki” przeprowadzonego wśród samych eurodeputowanych[2]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 nie ubiegał się o reelekcję.

17 listopada 2015 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w MSZ[3]. 15 listopada 2019 został ministrem bez teki, wchodząc w skład drugiego rządu Mateusza Morawieckiego[4]. Powierzono mu odpowiedzialność za sprawy europejskie, które wyłączono z Ministerstwa Spraw Zagranicznych[5].

5 marca 2020 prezydent RP Andrzej Duda powołał go na stanowisko ministra do Spraw Unii Europejskiej[6][7][8].

PrzypisyEdytuj

  1. „Eksperci i leserzy” – tygodnik „Polityka” przygotował ranking europosłów. gazeta.pl, 19 czerwca 2013. [dostęp 2015-08-11].
  2. Konrad Szymański najlepszym europosłem w rankingu „Polityki”. 300polityka.pl, 6 maja 2014. [dostęp 2015-08-11].
  3. Konrad Szymański sekretarzem stanu ds. europejskich w MSZ. msz.gov.pl, 19 listopada 2015. [dostęp 2015-11-19].
  4. Prezydent powołał nowy rząd. prezydent.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  5. Szef MSZ: będziemy ściśle współpracować z pionem europejskim w rządzie. polskieradio24.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  6. Zmiany w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 5 marca 2020. [dostęp 2020-03-05].
  7. M.P. z 2020 r. poz. 244
  8. M.P. z 2020 r. poz. 245

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj