Otwórz menu główne

Konstantin Andriejewicz Wierszynin, ros. Константин Андреевич Вершинин (ur. 3 czerwca 1900 we wsi Borkino, zm. 30 grudnia 1973 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, główny marszałek lotnictwa (1959), członek Komitetu Centralnego KPZR (1961–1971), deputowany Rady Najwyższej ZSRR 2., 4., 5., 6. i 7. kadencji (1946–1950 i 1954–1970), Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Konstantin Andriejewicz Wierszynin
Константин Андреевич Вершинин
ilustracja
główny marszałek lotnictwa główny marszałek lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1900
Borkino, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1973
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19191973
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca Wojsk Lotniczych:

dowódca 4 Armii Lotniczej, naczelny dowódca Wojsk Lotniczych i zastępca ministra Sił Zbrojnych ZSRR, naczelny dowódca Wojsk OPK, wiceminister obrony ZSRR

Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Suworowa II klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za obronę Kaukazu” Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 3 czerwca 1900 we wsi Borkino, wiatska gubernia (ob. obwód kirowski) w rodzinie chłopskiej. Od czerwca 1919 w Gwardii Czerwonej, szeregowiec symbirskiego zapasowego pułku piechoty. Uczestnik wojny domowej w Rosji. W 1920 po mianowaniu do stopnia oficerskiego, dowodził kompanią w walkach z Bułak-Bułahowiczem. Brał udział w dławieniu powstań chłopskich w guberni woroneskiej. W 1921 walczył z powstańcami chłopskimi w guberni tambowskiej (operacja Tuchaczewskiego z użyciem gazów trujących – sarinu).

W 1923 ukończył Taktyczny Dowódczy Wyższy Kurs Armii Czerwonej im. Kominternu „Wystrieł”. W 1932 ukończył Techniczną Akademię Lotniczą im. Nikołaja Żukowskiego. W 1935 ukończył kursy pilotażu. Od 1932 na stanowiskach sztabowych i dowódczych w Wojskach Lotniczych.

W okresie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941–1945 dowódca Wojsk Lotniczych Frontu Południowego (wrzesień 1941 – maj 1942), dowódca 4 Armii Lotniczej (maj – wrzesień 1942 i od marca 1943–1946), dowódca Wojsk Lotniczych Frontu Zakaukaskiego (wrzesień 1942 – marzec 1943) i Północno-Kaukaskiego (marzec - maj 1943), następnie dowódca 4 Armii Powietrznej na 2 Froncie Białoruskim (kwiecień 1944 - maj 1945) i w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce (maj 1945 - marzec 1946).

Od marca 1946 do września 1949 naczelny dowódca Wojsk Lotniczych i zastępca ministra Sił Zbrojnych ZSRR. W 1949–1951 zastępca naczelnego dowódcy Wojsk Lotniczych. Po tym okresie na stanowiskach dowódczych w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju (OPK). W 1951–1953 naczelny dowódca Wojsk OPK. Od stycznia 1957 naczelny dowódca Wojsk Lotniczych i zastępca ministra obrony ZSRR.

Kandydat na członka Komitetu Centralnego KPZR (1952–1956) i członek KC KPZR od 1961, deputowany Rady Najwyższej ZSRR 2. i od 4. do 7. kadencji.

Zmarł 30 grudnia 1973 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj