Otwórz menu główne

Konstanty Gebert

polski dziennikarz i publicysta

Konstanty Julian Gebert, ps. „Dawid Warszawski” (ur. 22 sierpnia 1953 w Warszawie) – polski psycholog żydowskiego pochodzenia, tłumacz, dziennikarz i nauczyciel akademicki, od 1989 publicysta dziennika „Gazeta Wyborcza”.

Konstanty Julian Gebert
Dawid Warszawski
Ilustracja
Konstanty Gebert (2005)
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1953
Warszawa
Zawód dziennikarz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Bolesław Gebert (1895–1986)
Krystyna Poznańska-Gebert (1916–1991)
Małżeństwo Małgorzata Gebert (1952–2011)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W latach 1970–1974 należał do Zrzeszenia Studentów Polskich. W 1976 ukończył studia psychologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w Zakładzie Psychologii Akademii Medycznej w Warszawie (1979–1983) i w zespole psychoterapeutycznym Synapsis w Warszawie. Od 1976 był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i następnie Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. W 1977 był współzałożycielem tzw. Żydowskiego Uniwersytetu Latającego, w ramach którego do 1981 organizowano spotkania o historii i kulturze żydowskiej. We wrześniu 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Pracowników Nauki, Techniki i Oświaty (NSZZ PNTiO). Uważał, że decyzja o połączeniu NSZZ PNiTO z NSZZ „Solidarność” była błędem, gdyż korzystniejsze było według niego „uczenie się demokracji w mniejszym zespole”. Jako jedyny delegat głosował przeciwko niej na zjeździe w październiku 1980. Po połączeniu związku z NSZZ „Solidarność” nie ubiegał się o członkostwo w „Solidarności”[1].

W 1982 został członkiem redakcji drugoobiegowego dwutygodnika „KOS” i publikował w nim nieprzerwanie do 1989. Swoje teksty zamieszczał także w innym pismach niezależnych, m.in. „Tygodniku Mazowsze” i „Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych”. Najczęściej używał pseudonimu Dawid Warszawski (którym posługiwał się także po przemianach politycznych w 1989). Był akredytowany jako dziennikarz prasy niezależnej w czasie obrad Okrągłego Stołu w 1989. Poświęcił temu wydarzeniu książkę Mebel[2].

Od 1989 do 1992 był członkiem SDP, zasiadając krótko w zarządzie głównym tej organizacji. Od 1989 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, publikując w niej felietony i komentarze. W latach 1992–1993 towarzyszył Tadeuszowi Mazowieckiemu jako specjalnemu wysłannikowi ONZ w byłej Jugosławii w misjach do tego kraju. Wyjazdom tym poświęcił książkę Obrona poczty sarajewskiej. W 1997 założył miesięcznik o tematyce żydowskiej „Midrasz”, pełnił w nim funkcję redaktora naczelnego (1997–2000). Publikował również m.in. w kwartalniku „Nigdy Więcej[3]. W 1990 zajął się także pracą akademicką jako wykładowca zagranicznych uczelni. W 2011 został dyrektorem warszawskiego biura Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych[4].

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Jest synem Bolesława Geberta (1895–1986) i Krystyny Poznańskiej-Gebert (1916–1991). Jego żoną była Małgorzata Jasiczek-Gebert.

TwórczośćEdytuj

Publikacje autorskie
  • Przerwa na myślenie, „Miesięcznik Małopolski” (II obieg), Kraków 1986.
  • Mebel, Aneks, Londyn 1990, ​ISBN 0-906601-73-8​.
  • Antisemitism in the 1990 Polish Presidential Elections, Social Research, vol. 58, no. 4 (Winter 1991), pp. 723–755.
  • Magia słów: polityka francuska wobec Polski po 13 grudnia 1981 roku, Aneks, Londyn 1991, ​ISBN 0-906601-85-1​.
  • The Dialectics of Memory in Poland: Holocaust Memorials in Warsaw [w:] The Art of Memory: Holocaust Memorials in History, ed. James E. Young, Nowy Jork 1994.
  • Obrona poczty sarajewskiej (jako Dawid Warszawski), Prószyński i S-ka, Warszawa 1995, ​ISBN 83-86669-84-5​.
  • Dziesięć dni Europy: archeologia pamięci, Świat Książki, Warszawa 2004, ​ISBN 83-7391-605-9​.
  • Wojna czterdziestoletnia, Świat Książki, Warszawa 2004, ​ISBN 83-7391-472-2​.
  • 54 komentarze do Tory, Austeria, Kraków 2004, ​ISBN 83-89129-30-2​.
  • Miejsce pod słońcem. Wojny Izraela, Prószyński i S-ka, Warszawa 2008, ​ISBN 978-83-7469-742-2​.
Tłumaczenia
Pozostałe prace redakcyjne

FilmografiaEdytuj

Udział w filmach dokumentalnych:

PrzypisyEdytuj

  1. Skórzyński 2000 ↓, s. 93.
  2. Skórzyński 2000 ↓, s. 94.
  3. Dawid Warszawski. Zakaz uboju? Nie z tą konstytucją. „Nigdy Więcej”. nr 21, 2014. ISSN 1428-0884. 
  4. ECFR Warsaw Office: Staff and contact (ang.). ecfr.eu. [dostęp 2012-09-03].
  5. M.P. z 2011 r. nr 64, poz. 624 – pkt 2.

BibliografiaEdytuj