Otwórz menu główne

Książę Konstanty Jacek Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża, (1620-1663) – polski magnat, właściciel Jarosławia, poseł, krajczy koronny (1658), podczaszy koronny królewski (od 1658) i starosta sądecki.

Konstanty Jacek Lubomirski
Ilustracja
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża
Data urodzenia 1620
Data śmierci 1663
Ojciec Stanisław Lubomirski
Matka Zofia Ostrogska
Żona

Domicella Barbara Lubomirska ze Szczawińskich

Syn Stanisława Lubomirskiego, wojewoda i starosta generalny krakowski, obrońca Chocimia przed Turkami (1621), uważany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce, właściciel 18 miast, 313 wsi i 163 folwarków, a matką księżna Zofia Ostrogska (1595-1622). Siostrą księcia Konstantego była Konstancja i Anna Krystyna Lubomirska, którą poślubił Stanisław Albrycht Radziwiłł. Był jednym z trzech synów Stanisława, odziedziczył pałac w Pełkinie i zarządzał dobrami wiśnickimi wraz z braćmi Jerzym Sebastianem (marszałkiem wielkim koronnym i hetmanem polnym) oraz Aleksandrem Michałem (wojewodą krakowskim). Poseł sejmiku proszowickiego na sejm ekstraordynaryjny 1647 roku[1]. W 1648 r. poślubił Domicellę Barbarę Lubomirską ze Szczawińskich.

Poseł na pierwszy sejm 1652 roku z województwa krakowskiego[2]. W roku 1654 w sądeckim kościele franciszkanów pw. Narodzenia NMP, z fundacji Konstantego Jacka Lubomirskiego powiększona została kaplica Przemienienia Pańskiego. Był fundatorem kościoła oo. reformatów w Jarosławiu. Jako właściciel Jarosławia wydał 29 czerwca 1650 r. rozporządzenie, mocą którego: "flisacy okolic Jarosławia, a więc z Szówska, Manasterza i Nielepkowic mają obowiązek zatrzymywania swoich statków w porcie jarosławskim i w razie potrzeby bronić miasta swoją armatą, pod karą konfiskaty statków i towaru".

Był sławnym dowódcą w czasie wojen z Kozakami, Szwecją, Siedmiogrodem i Rosją. Jego siedzibą jako starosty grodowego była też Biała Cerkiew, gdzie w 1651 r. stoczono bitwę z Kozakami. W 1655 r. wojska szwedzkie mimo obrony zajęły zamek w Nowym Wiśniczu, a opuszczając po rocznym pobycie obrabowały go. Był uczestnikiem konfederacji tyszowieckiej w 1655 roku[3].

Zmarł bezpotomnie w 1663 r. W 1664 r. wdowa po nim Domicella Lubomirska ze Szczawińskich wykonała inwentarz posiadanych dóbr w Pełkiniach. W 1667 poślubiła Mikołaja Wiktoryna Grudzińskiego krajczego królowej i starostę pilskiego, ujeskiego, gołubskiego, grzybowskiego, guzowskiego.

Źródło;Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Przemysław Paradowski, W obliczu "nagłych potrzeb Rzeczypospolitej". Sejmy ekstraordynaryjne za panowania Władysława IV Wazy, Toruń 2005, s. 251.
  2. Władysław Czapliński, Dwa sejmy w roku 1652, Wrocław 1655, s. 63.
  3. Adam Kersten, Z badań nad konfederacją tyszowiecką, w: Rocznik Lubelski, t. I, 1958, s. 116.