Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii (niem. Generalkonsulat der Republik Polen in Köln) – polska placówka konsularna działająca w latach 1919–1930, i w różnej formie organizacyjnej – od 1963 r.

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii[1]
Generalkonsulat der Republik Polen in Köln
Logo
Ilustracja
Budynek mieszczący m.in. siedzibę Konsulatu Generalnego RP w Kolonii przy Im MediaPark 5c (od 2013)
Państwo

 Niemcy

Data utworzenia

1919, 1963, 1974, 1989, 2001

Konsul Generalny

Jakub Wawrzyniak

Adres
Im MediaPark 5c
D-50670 Köln
Położenie na mapie Kolonii
Mapa konturowa Kolonii, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii”
Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, po lewej znajduje się punkt z opisem „Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii”
Położenie na mapie Nadrenii Północnej-Westfalii
Mapa konturowa Nadrenii Północnej-Westfalii, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii”
Ziemia50°56′57,109″N 6°56′41,129″E/50,949197 6,944758
Strona internetowa
b. siedziba konsulatu przy Bachemer Strasse 93 (1929–1930)
Dawna siedziba ambasady PRL, przedstawicielstwa ambasady RP oraz Konsulatu Generalnego RP w Kolonii przy Lindenallee 7 (1980-2013)
Dawna rezydencja ambasadora PRL w Kolonii przy Max-Bruch-Straße 4–8 (1972–1984)
Dawna rezydencja ambasadora PRL w Kolonii przy Am Waldpark 44 (1984–2001)
Dawna siedziba Biura Radcy Handlowego Ambasady PRL w Kolonii przy An der Alteburger Mühle 6 (1976–1990)

Okręg konsularny obejmuje landy: Hesja, Nadrenia Północna-Westfalia, Nadrenia-Palatynat, Kraj Saary[2].

HistoriaEdytuj

Pierwszy polski urząd konsularny w Kolonii został powołany w 1919, a w 1930 r. konsulat zamknięto.

Po II wojnie światowej kilkakrotnie zmieniano formę organizacyjną przedstawicielstwa; od 1963 funkcjonowało jako Przedstawicielstwo Handlowe PRL (Handelsvertretung), od 1974 – Ambasada PRL, od 1989 Wydział Konsularny, od 2001 Konsulat Generalny RP.

Kierownicy konsulatuEdytuj

SiedzibaEdytuj

W okresie międzywojennym konsulat pomieszczono w dzielnicy Lindenthal przy Dürener Straße 248 (1921-1929), następnie przy Bachemerstrasse 93 (1929–1930). Od 1963 urząd mieścił się przy Pferdmengesstraße 5, od 1980 przy Lindenallee 7, od 2013 przy Im MediaPark 5c.

PrzypisyEdytuj

  1. Obwieszczenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 31 stycznia 2020 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych lub przez niego nadzorowanych (M.P. z 2020 r. poz. 210).
  2. Konsulat, kolonia.msz.gov.pl [dostęp 2018-05-07] (pol.).
  3. Paweł Ceranka, Krzysztof Szczepanik (opr.): Urzędy konsularne Rzeczypospolitej Polskiej 1918-1945 : informator archiwalny, Ministerstwo Spraw Zagranicznych/Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych Warszawa 2020

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938
  • Edward Kołodziej: Inwentarze akt konsulatów polskich w Niemczech 1918-1939, Instytut Śląski, Opole 1983, s. 119
  • Henryk Chałupczak, Edward Kołodziej (opr.): Zjazdy i konferencje konsulów polskich w Niemczech: protokoły i sprawozdania 1920–1939, Wyd. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1999, s. 375, ISBN 83-227-1354-1.
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, ISBN 83-226-1334-2.
  • Wojciech Skóra, Służba konsularna Drugiej Rzeczypospolitej. Organizacja, kadry i działalność, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2006, s. 953, ISBN 83-7441-410-3, ISBN 978-83-7441-410-4, OCLC 169574100.
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ISBN 978-83-7452-019-5.
  • Wojciech Skóra: Polskie placówki konsularne w Niemczech we wrześniu 1939 roku, [w:] Z morza i Pomorza. Spojrzenie na wrzesień 1939. Polityka i wojna, Toruń 2011, s. 432–457, [w:] [1]