Kostrzewa leśna (Festuca altissima All.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych.

Kostrzewa leśna
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

wiechlinowce

Rodzina

wiechlinowate

Rodzaj

kostrzewa

Gatunek

kostrzewa leśna

Nazwa systematyczna
Festuca altissima All.
Synonimy
  • Festuca calamaria (Syme)
  • Festuca decidua (Bell. ex Syme)
  • Festuca silvatica (Poll. Vill.)
  • Festuca sylvatica (Vill.)
  • Poa sylvatica (Pollich)[3]

Zasięg występowania edytuj

Występuje w całej niemal Europie i na obszarach Azji o klimacie umiarkowanym i zimnym[3]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym, rośnie na stanowiskach naturalnych, dość częsty w Karpatach, na Dolnym Śląsku oraz na Pomorzu Zachodnim, a rzadki na północnym wschodzie, nie występuje w centralnej Polsce. Jest rośliną ozdobną.

 
Kwiatostan

Morfologia edytuj

Pokrój
Wieloletnia, bez kłącza, wysoka luźnokępkowa żywo zielona trawa. W słońcu przybiera barwę żółtawo-zieloną, zimozieloną i często mylona jest z trzcinnikiem leśnym (Calamagrostis arundinacea L. Roth).
Łodyga
Wysoka, słabo ulistniona, o źdźbłach łukowato podnoszących.
Liście
Zwisające, płaskie z wyraźnie zaznaczonym kilem o długości od 20 do 60 cm, szerokie od 0,5 do 1,5 cm czasami do 3 cm, górą niebieskawo-zielone, dołem żywozielone.
Kwiaty
duża, luźna wiecha, zwieszona na szczycie, o długich szorstkich, falisto powyginanych cienkich gałązkach, o długości od 10 do 20 cm, kłoski o długości od 5 do 8 mm, na każdym piętrze najwyżej 2 gałązki, gałązki często wężykowate, w okresie kwitnienia początkowo skierowana na wszystkie strony. Kwitnie czerwiec–lipiec.

Biologia i ekologia edytuj

Rozwój
Bylina, hemikryptofit (pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi). Kwitnie w okresie od czerwca do lipca. Dobrze znosi mrozy i suszę.
Siedlisko
Rośnie w lasach liściastych i zaroślach, na glebach kwaśnych, umiarkowanie ubogich do zasobnych, umiarkowanie wilgotnych. Preferuje stanowiska umiarkowanie zacienione, umiarkowanie chłodne warunki klimatyczne.
Fitosocjologia
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny (Ch.) dla związku (All.) Fagion sylvaticae, zespołu (Ass.) podgórskiego łęgu jesionowego (Dentario enneaphylli-Fagetum), podzwiązku (SubAll.) żyzne buczyny niżowe (Galio odorati-Fagenion) i zespołu (Ass.) żyzna buczyna niżowa typu pomorskiego (Galio odorati-Fagetum). Gatunek wyróżniający (D.) dla zbiorowiska (Zb.) ciepłolubna buczyna storczykowa regionu sudeckiego (Fagus sylvatica-Hypericum maculatum). Gatunek istotny diagnostycznie wspólny dla zbiorowiska (Zb.) ( Fagus sylvatica-Mercurialis perennis)[4]. Gatunek neutralny wobec kontynentalizmu.

Zmienność edytuj

Kostrzewa leśna jest nieco podobna do kostrzewy olbrzymiej, od której różni się przede wszystkim brakiem uszek u wylotu pochew i występowaniem porozcinanych języczków[5].

Zastosowanie edytuj

Kostrzewa leśna jest jedną z lepszych traw ozdobnych. Ceniona jest ze względu na okazałe kwiatostany i soczystą zieleń[potrzebny przypis]. Wykorzystywana jest na rabaty w ogrodzie, do skrzynek i pojemników na balkon. Stosowana jest do suchych bukietów. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane jesienią lub wiosną albo przez podział kęp[6].

Przypisy edytuj

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2021-02-26] (ang.).
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-17].
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  5. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  6. Geoffrey Burnie i inni, Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134.

Bibliografia edytuj

  • D. Gayówna, Ewa Śliwińska: Rośliny łąk. Warszawa: PZWS, 1960.
  • Mała Encyklopedia Rolnicza, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1964.
  • Rutkowski Lucjan. Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.