Kot europejski krótkowłosy

Kot europejski krótkowłosy (zwany niekiedy również kotem celtyckim) – naturalna, stosunkowo niedawno uznana rasa kota. Uznanie rasy nastąpiło ze względu na konieczność ochrony pierwotnych genów kotów występujących od wieków na terenie Europy.

Kot europejski krótkowłosy
Ilustracja
Kot europejski krótkowłosy
Kod EMS EUR
Kategoria III
Pochodzenie zachodnia i środkowa Europa kontynentalna
Nazwa angielska European
Inne nazwy kot celtycki, Europejski krótkowłosy
Wysokość 50 cm
Masa 4 kg (samiec),
3 kg (samica)
Standardy rasy
(według organizacji felinologicznych)
FIFe standard
ACF standard
Punktacja za standard rasy
(według FIFe)
Głowa 25
Oczy 10
Korpus 25
Futro kolor 20
Futro jakość 15
Kondycja 5
Uznane odmiany barwne
Kod EMS EUR (dowolne kombinacje barw)

HistoriaEdytuj

W 1982 r. rasa została uznana przez Fédération Internationale Féline. Jest spotykany w całej Europie. Europejski krótkowłosy ma swoich odpowiedników w Wielkiej Brytanii i USA, które były hodowane o wiele dłużej. Jednak wygląd brytyjskiego krótkowłosego został ukształtowany na skutek krzyżowań z kotami perskimi. Kot amerykański krótkowłosy już bardziej przypomina "Europejczyka" choć większość sprzedawanych kotów tej rasy ma bardzo efektowne, srebrne futerko we wzorze tabby.

Opis rasyEdytuj

Europejski kot krótkowłosy w porównaniu z innymi rasami ma ciało o rozmiarach od średnich do dużych, kończyny mogą mieć różną długość, mocne, z okrągłymi łapami, ogon u nasady gruby, cieniejący ku zaokrąglonemu końcowi. Głowa dłuższa niż szeroka, lecz zdarzają się koty z bardziej okrągławą. Uszy średniej wielkości, lekko zaokrąglone u góry. Oczy okrągłe, ustawione lekko skośnie, rozwarte, o różnych kolorach - od ciemno niebieskiego,do miedzianego, do intensywnego zielonego. Dorosły samiec waży 4 kg, a samica 3,5 kg. Długość to około 45-50 cm + 25-30 cm ogona. Ma wiele odmian barwnych.

Za najbardziej pierwotne ubarwienie kota europejskiego uznaje się "pręgowanie", występujące w trzech wariantach (cętkowany, tygrysi oraz marmurkowy). Wzór marmurkowy był najprawdopodobniej wzorem wyjściowym dla pozostałych wariantów. Często są spotykane również czarne.

Rasa nie jest narażona na choroby.