Otwórz menu główne

Kotowina

wieś w województwie podlaskim

Kotowinawieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Bakałarzewo.

Kotowina
Państwo  Polska
Województwo podlaskie
Powiat suwalski
Gmina Bakałarzewo
Liczba ludności (2015) 62
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 16-423
Tablice rejestracyjne BSU
SIMC 0753314
Położenie na mapie gminy Bakałarzewo
Mapa lokalizacyjna gminy Bakałarzewo
Kotowina
Kotowina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kotowina
Kotowina
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Kotowina
Kotowina
Położenie na mapie powiatu suwalskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu suwalskiego
Kotowina
Kotowina
Ziemia54°03′45″N 22°41′07″E/54,062500 22,685278

Wieś istniała już w XVI w., będąc składową dóbr douspudzkich (bakałarzewskich). Najstarsza wzmianka dotycząca miejscowości pochodzi z 1607 r. [1]

W 1609 roku Kotowina została przekazana na własność parafii bakałarzewskiej. Wieś nie była bogata, w 1804 roku proboszcz bakałarzewski ks. Jakub Żyźnowski stwierdza: "grunt tej wioski jest podły, wychodzący samymi piaskami. Ma dość bagien nieużytecznych".

W 1866 roku w wyniku reformy uwłaszczeniowej Kotowina przestała być własnością parafii bakałarzewskiej.

W 1939 roku (noc z 8 na 9 września) miejscowość została całkowicie zniszczona przez Niemców. Po wojnie wieś została stopniowo odbudowana. W 1966 roku w Kotowinie znajdowało się 16 budynków mieszkalnych. W 1970 roku wieś obejmowała 83 osoby, natomiast w roku 1980 liczba mieszkańców spadła do 65 osób. [2]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

W Kotowinie działają trzy gospodarstwa agroturystyczne. Wieś jest również siedzibą fundacji "Pomóż mi".

W pobliżu miejscowości położony jest florystyczny rezerwat przyrody Ruda o pow. 3,38 ha, chroniący wilgotne łąki oraz lasy łęgowe w dolinie Rospudy wraz z ich typową florą i fauną[3]. Na terenie rezerwatu można spotkać rzadkie rośliny: wielosił błękitny, pełnik europejski, żłobik koralowy, lipiennik Loesela, kruszczyk błotny, stoplamek krwisty i bałtycki. [4]

BibliografiaEdytuj

  • Tomasz Naruszewicz, Miejscowości ziemi bakałarzewskiej, Bakałarzewo 2014

PrzypisyEdytuj

  1. AD Łomża, zesp.I, sygn. 9, k. 82; T. Naruszewicz, Dzieje dekanatu olwickiego w XVIII w. Praca doktorska napisana w Instytucie Historii i Nauk Politycznych Uniwersytetu w Białymstoku pod kierunkiem naukowym prof. Józefa Maroszka, obroniona w 2014 r., s 254, 258
  2. Tomasz Naruszewicz, Miejscowości ziemi bakałarzewskiej, Bakałarzewo 2014, s. 231-238
  3. Rozporządzenie Nr 13/07 Wojewody Podlaskiego z dnia 14 września 2007 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody.
  4. P. Fiedorowicz, W królestwie storczyków, "Jaćwież", 2001, nr 16, s. 28.