Królestwo Anglii

Historyczne państwo angielskie

Królestwo Anglii (ang. Kingdom of England, łac. Regnum Anglorum, nor. Realme d'Engleterre[1]) – historyczne królestwo w zachodniej Europie, które istniało od 927 do 1707 roku. Zajmowało południową, większą część wyspy Wielka Brytania, na obszarze znanym dziś jako Anglia i Walia. Na północy królestwo graniczyło z Królestwem Szkocji, z którym zostało następnie połączone unią realną jako Królestwo Wielkiej Brytanii na mocy warunków aktu unii z 1707 roku.

Królestwo Anglii
Kingdom of England
Regnum Anglorum
Realme d'Engleterre
927–1649
1660–1707
Flaga Królestwa Anglii
Herb Królestwa Anglii
Flaga Królestwa Anglii Herb Królestwa Anglii
Dewiza: (francuski) Dieu et mon droit
(Bóg i moje prawo)
Położenie Królestwa Anglii
Język urzędowy

staroangielski (de facto do 1066)
normandzki (de jure od 1066 do XV wieku)
angielski (de facto stopniowo wypiera normandzki od XII wieku)

Stolica

Winchester
Londyn (od XI wieku)

Ustrój polityczny

monarchia

Głowa państwa

Królowa Anglii Anna Stuart

waluta

funt szterling

Data powstania

927

Akt unii

1 maja 1707

Mapa Królestwa Anglii
Angielskie posiadłości zamorskie w 1700 roku
Imperium Plantagenetów pod panowaniem Henryka II (1154-1189)

Najważniejsza królewska rezydencja mieściła się początkowo w mieście Winchester, w hrabstwie Hampshire, ale Londyn oraz Gloucester posiadały niemal równorzędny status – szczególnie Londyn, który de facto stał się stolicą królestwa na początku XII wieku.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj