Królestwo Etrurii (wł. Regno di Etruria) – historyczne państwo we Włoszech, utworzone w 1801 przez Napoleona Bonapartego (I konsula Francji) w miejsce Wielkiego Księstwa Toskanii oraz Księstwa Parmy, przy znacznym okrojeniu tego ostatniego. Spośród innych państw satelickich Francji tego okresu, wyróżniał je ustrój - po fazie tworzenia "siostrzanych republik", np. Helweckiej, Liguryjskiej czy Rzymskiej, Królestwo Etrurii było pierwszym państwem o ustroju monarchicznym i znakiem rosnących monarchistycznych tendencji Napoleona.

Królestwo Etrurii
Regno di Etruria
1801–1807
Flaga
Herb Królestwa Etrurii
Flaga Herb
Język urzędowy

włoski

Stolica

Florencja

Pierwszy władca

Ludwik I

Ostatni władca

Karol II

Zależne od

 Francji

Powierzchnia
 • całkowita


22 550 km²

Liczba ludności (1801)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia


1 096 641
48,6 osób/km²

Waluta

Funt Toskański

Data powstania

21 marca 1801

Data likwidacji

10 grudnia 1807

Mapa Królestwa Etrurii

Państwo oddano we władanie dynastii Burbonów parmeńskich, Królem Etrurii został Ludwik Burbon, syn wcześniejszego Wielkiego Księcia Parmy, a po jego rychłej śmierci w 1803 r. - jego czteroletni podówczas syn, Karol Ludwik, w którego imieniu, jako regentka, rządziła matka, Maria Ludwika.

W 1807 zostało włączone do Cesarstwa decyzją Napoleona Bonapartego. Pozorną przyczyną aneksji miało być nieprzestrzeganie zasad blokady kontynentalnej.

Królowie Etrurii

edytuj
Osobny artykuł: Władcy Toskanii.

Zobacz też

edytuj