Krajobraz peryglacjalny

Krajobraz peryglacjalny - rodzaj krajobrazu, który powstał na skutek działania procesów transportu i akumulacji zniszczonego i rozdrobnionego materiału skalnego, występuje w dużych odległościach od przedpola lądolodu. Ważnym czynnikiem kształtującym był także surowy klimat peryglacjalny.

Krajobraz peryglacjalny – Wzgórza Trzebnickie

Krajobrazy te znajdują się na południe od granicy zasięgu ostatniego zlodowacenia. Składają się z denudacyjnych równin morenowych, pagórków i wzgórz ostańcowych, będących pozostałością moren czołowych. Roślinność tego krajobrazu to przede wszystkim bory mieszane, a w korzystniejszych warunkach troficznych grądy. Równiny peryglacjalne są intensywnie wykorzystywane do celów gospodarki rolnej i należą do najbardziej wylesionych terenów kraju.

W obrębie krajobrazu peryglacjalnego wyróżniamy trzy rodzaje:

BibliografiaEdytuj

Andrzej Richling, Katarzyna Ostaszewska: Geografia fizyczna Polski. Warszawa: PWN, 2005, s. 300. ISBN 83-01-14426-2.